ΚΩΝ.Β.ΚΟΥΤΡΟΥΒΕΛΗΣ Οἱ αὐθαιρεσίες στὴν χρονολόγηση τῆς ἀπώτερης Ἑλληνικῆς Ἱστορίας 1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ Ἣ ἀπώτερη “Ἑλληνικὴ ἱστορία («προϊστορία») εἶναι ἀλλοιωμένη, μπερδεμένη, παραφρασμένη καὶ χρονολογικὰ μετατοπισμένη. Ἔτσι χάνεται μέσα σ ̓ ἕνα λαδύρινθο ὑποθέσεων, ἀντιθέσεων, σχολίων, ἀπόψεων καὶ νέων θεωριῶν, οἱ ὁποῖες αἰῶνα μὲ τὸν αἰῶνα καὶ χρόνο μὲ τὸ χρόνο ἔφραξαν τὶς στοὲς μὲ τοὺς τοίχους τοῦ «μυθοποιηθέντος λόγου» καὶ τὴν ἐγκατέλειψαν ἐκεῖ. Κανεὶς δὲν κατώρθωσε ν ̓ ἀποκαταστήση τὴν συγκοινωνία τοῦ ἁπλοῦ διαδρόμου, ὁ ὁποῖος εἶχε γιὰ εἴσοδο τὴν ἱστορικότητα τῶν «προϊστορικῶν» γεγονότων καὶ γιὰ ἔξοδο τὴν σύνδεσή τους μὲ τὴν συνεχιζομένην ἔκτοτε ἱστορία τοῦ κόσμου. Στὸ ἄρθρο μου «ἢ ἀπάτη τῆς ̓Ινδοευρωπαϊκῆς καὶ ἡ ̓Ελληνικὴ Μητέρα Γλῶσσα», ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ τεῦχος 150/1994 τοῦ «Δαυλοῦ», προσδιορίστηκε τὸ θάθος τοῦ χρόνου τῆς ἱστορικότητας τῶν πόλεων ̓Αργίσσης στὴ Λάρισα (8.200 πρὸ Χριστοῦ) καὶ Σέσχλου τῆς Μαγνησίας (7.805 πρὸ Χριστοῦ), πρᾶγμα ποὺ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα προηγεῖται τῶν χρονολογιῶν τούτων. Κατὰ συνέπειαν ἡ ἑλληνικὴ «προϊστορία» στὴν πραγματικότητα χάνεται ἀκόμη πιὸ πίσω. Εἶναι καιρὸς νὰ ἐπισημανθοῦν τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα συνετέλεσαν στὴν δημιουργία τοῦ μνήματος, ὅπου ἐτάφη μιὰ πολὺ μεγάλη ἱστορία τοῦ κόσμου, τὴν ὁποία σήμερα, μὰ καὶ πιὸ παλιά, τὴν πολεμοῦν θεοί, δαίμονες καὶ ἀνθρωποειδῆ τοῦ καιροῦ μας μὲ κάθε θεμιτὸ ἢ ἀθέμιτο μέσο, γιὰ νὰ μὴν ἀναστηθῆ. Σ ̓ αὐτὰ συντελοῦν κυρίως ὁ λεγόμενος σημερινὸς «προοδευτισμὸς», «ἣ λογιστικὴ ἀναλυτικότητα», ἡ «καταλυτικὴ ἀμφισθητικότητα» καὶ ἡ «ἀποδεικτικὴ ἐπιστημονικότητα», ποὺ μέχρι στιγμῆς, ἐνῶ κατ ̓ ἀρχὰς παοουσίασαν μία σοφιστικὴν ἀνασύνταξη τῶν ἰδεῶν, σήμερα ὅλες αὐτὲς οἱ ἐπάλξεις καταπολεμήσεως τοῦ διαχρονικοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος καταγκρεμίζονται, καὶ εἴμεθα αὐτό- Ἢ ἀντιμετώπιση τῶν παραχαρακτῶν τῆς ἱστορίας Ἢ ἔκπλη ξή μας γιὰ τὸ πῶς ὅσοι γιὰ χρόνια μᾶς εἶχαν προδληθεῖ σὰν σύμμαχοι καὶ πρόσφατα καὶ σὰν ἑταῖροι δὲν πῆραν τὸ μέρος μας, τὸ μέρος τοῦ δικαίου, ἀλλὰ ἀγνοῶντας ἱστορία καὶ πραγματικὰ σημερινὰ δεδομένα ἐτάχθησαν ὑπὲρ τῆς προκλη τικῆς θέση ς τῶν γειτόνων μας ἢ πῆραν ἴσες ἀποστάσεις, θὰ πρέπει νὰ εἶναι μιὰ εὐκαιρία γιὰ ὅλους τοὺς “Ἔλληνες, ὄχι μόνο γιὰ νὰ ξαναγκαλιαστοῦμε μεταξύ μας, ξαναδένοντας τὸν κοινωνικό μας ἱστὸ καὶ ἰσχυοοποιῶντας τοὺς δεσμούς μας στὸ ὑψηλὸ πολιτιστικὸ ἐπίπεδο τοῦ Γλληνισμοῦ -ποὺ εἶναι καὶ ἡ ὑπέρδαση τῆς πολιτικῆς ἀντιπαράθεσης-, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ προδληματισθοῦμε δαθύτερα γιὰ τὴν θέση ἄλλων χωρῶν ἀπέναντί μας. Θέση, ποὺ ἐκ τῶν πραγμάτων ἀποδεικνύεται ὅτι δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὴν ἀμοιδαιότητα καὶ τὴν συντροφικότητα ποὺ περιμέναμε ὄχι μόνο σὰν ἀποτέλεσμα προπαγάνδας, ἀλλὰ ἴσως καὶ σὰν ἀποτέλεσμα τοῦ περιεχομένου ποὺ δίνουμε ἐμεῖς οἱ “Ελληνες στὶς ἔννοιες φίλος, σύμμαχος καὶ ἑταῖρος, ποὺ ξεκινᾶνε ἀπὸ τὸ ὁλοκληρωτικὸ ἄνευ ὅρων καὶ λογικῆς δόσιμο μέχρι τὴν δεδομένη ἀμοιδαιότητα, ἑρμηνεῖες καὶ θεωρήσεις ὑψηλοῦ διαφορισμοῦ, ἀποτέλεσμα τῶν διωματικῶν καταδολῶν τῆς φυλῆς μας, κληρονόμου ἑνὸς πολι-