Πίσω στὸ Κρυφὸ Σχολειό! Τώρα π ̓ ἀνοίγουν πάλι τὰ σκολειά..- ποιά σκολειά;.. Στ’ ἀλήθεια ᾱνοίγοὺυν;.. Τί νὰ διδάξουν; Ποιούς;.. Κ ̓ οἱ δάσκαλοι -- ποιοί δάσκαλοι; --ποῦ θὰ κάθουνται; Στὸ σκαμνίῆ στὰ θρανία ἑλόγουτους και τὰ μαθητούδια στὶς ἕδρες;.. Καὶ θὰ τοὺς λένε αὐτοί, γιά θὰ τοὺς δασκαλεύουν κεῖνα καθὼς κανοναρχάει ἡ Μαθητικὴ Φυλλάδα κι ὁ Πολιτικὸς Καθοδηγητὴς τοῦ Σπουδαστῆ;.. Δέν ὑπάρχουν τέτοια ἔντυπα;.. Δέν εἶναι πρόβλημα θρανίων ἤ ἑδρῶν, οὔτε τὸ ποιοί σὲ ποιούς θὰ λένε; Οὔτε τὸ τί καὶ τὸ πῶς; Κι ὅλοι δασκαλεύουν ὅλους, ἔτσι σὲ μιὰ διάχυση, σ ̓ ἕνα χῦμα τραλαλά, πιασμένοι ἀπὸ τὰ χέρια σταυρωτά καὶ λικνίζουνται μὲ γλυκά βιολίνα τῆς αὐτόματης πρόοδος (γενική!) στὸ γενικὸ ἀλληλοδασκάλεμμα κι ἀλληλοπροώθημα,.. Ναί;.. Ἔτσι λέτε; (λένε; λέμε; ὅποιο πρόσωπο θέτε βάλτε τελοσπάντων, δέν ἔχει σημασία, πρόσωπα δέν ὑπάρχουν πιά!) Ναί λοιπόν; [Ἢ μήπως σημασία δέν ἔχει οὔτε καὶ τὸ ναί ἤ ὄχι, καὶ σὲ τίποτα, ὄχι μόνο σ ̓ αὐτό;.. (Δέν ἀποκλείεται κι αὐτό][)] Λοιπόν, ἀφήνετε τ ̓ ἀστεῖα! Πιάσανε τὰ πρωτοβρόχια κ ̓ εἶν ̓ ὄμορφα μὲ γυρτό τὸ τζάμι νὰ μελετᾷς κι ὄξω νὰ ψιλορίχνῃ, νὰ δυναμώνῃ πότε-πότε καὶ ξανά νὰ κόρη, κ ̓ ἐσύ στὰ στεγνά, δίπλα στὸ παράθυρο, νὰ μελετᾷς χαρούμενος τὴν ̓Αγωγὴ τοῦ δημοκρατικοῦ πολίτη τῆς πολίτιδος σοσιλιάστριας χρόνια πίσω καὶ ζαμάνια δεσποινίδος «ἐκπονήτριας» [ῆ κυρίας πιά; δέν ξέρω! (καὶ δέν τολμάω νὰ πῶ καὶ «παντρεμμμένης», γιατὶ τέτοια λέξη εἶν ̓ ἐπάρατο ὑπόλειμμα σταγονίδιο τοῦ δεξιοῦ «φαλλοφασισμοῦ» - φτού κακά]. κ ̓ ἐκεῖ μέσα νὰ διαβάζῃς πὼς «ἔρχεται» λογουχάρη «σήμερα ὁ κύριος ὑπουργὸς τῆς [Α|Παιδείας μας νὰ κάνῃ ἐπιθεώρηση στὸ σχολεῖο μας» («ἄ, τί χαρά! τί χαρά!» ἀκούονται στὸ βάθος φωναὶ χορωδίας ἀφανοῦς τῆς κλαδικῆς πασοκικῶν ἀγγέλων), καὶ ρίγη πιά μαθητικῆς συγκίνησης («εἶμαι βαθιά συγκινημένος» λέει πάντα ὁ ̓Αρχηγός, σὰν ἀρχίζη κάθε δεκάρικό του, ὁπουδήποτε καὶ γιὰ ὁ,τιδήποτε, ἀφοῦ ὅλα «βαθιά τὸν συγκινοῦν», ὄχι ψέμματα!), ρίγη κύματα-κύματα κι ἀνατριχίλες βαθειές ἐπίσης διατρέχουν τὶς ράχες ὅλων, καὶ βλέπουνε λοιπὸν τὸ μεγάλο μαῦρο αὐτοκίνητο τοῦ ὑπουργοῦ νὰ φτάνῃ (ἀλήθεια, τί μάρκα εἶναι; Μερτσέντες; ὦ, βαθιά ἐπίσης μὲ συγκινεῖ, πούναι κι ὁ ὑπουργὸς ὁ δικός μας μερσεντεσές καὶ δαῦτος, κι ἄς μήν «πῆρε μέρος» στὴν ἄθλια κείνη «ἀντιδραστική» διαδήλωση τῶν μερσεντεσέδων «ἐχθρῶν τοῦ λαοῦ» ποὺ «πῆρε χώρα» τὶς προάλλες!), καὶ τὸ δηγιοῦνται στὴ συνέχεια τοῦ κεφαλαίου Πολιτικῆς ̓Αγωγῆς τῆς σοσιλιάστριας τοῦ ἐπίσημου σχολικοῦ βιβλίου («προοδευτικοῦ», τωρινοῦ! ἐκδεδομένου ἀπ ̓ τὸν πασοκικό ὀργανισμὸ ἔκδοσης σχολικῶν βιβλίων καὶ τρεχαγύρευε!), τὸ δηγιοῦνται τὰ ὑποτιθέμενα παιδάκια-μαθητάκια τὸ βράδι σπίτι τους τὸ μεγάλο μαῦρο αὐτοκίνητο τοῦ ὑπουργοῦ τους ποὺ τοὺς ἔκανε τὴ μεγάλη τιμή νὰ τὰ ἐπισκεφτῆ νὰ τὰ ἐπιθεωρήση, κι αὐτό εἶναι «δημοκρατική», ἄν μή καὶ «σοσιαλιστική» πολιτικὴ ἀγωγή, δηλαδὴ «πολίτη» κι ὄχι δούλου τῆς κάθε τρισόμοιας ἑπαράτου, ποὺ καὶ δαύτη τέτοια ἀκριβῶς μεγάλα μαῦρα αὐτοκίνητα διέθετε γιὰ νὰ λέγεται κανεὶς «ὑπουργός» καὶ νὰ τὸν προσκυνᾶνε καὶ «ρίγη ἐθνικῆς συγκινήσεως», «μαθητικῆς» ἤ καὶ ἄλλης, «νὰ διατρέχουν» τὶς ράχες (τὶς ἀείποτε βουρδουλιζόμενες, μ ̓ ὅποια κυβέρνηση) ράχες τῶν πληθῶν, ἐνῶ πάντοτε ἀφανεῖς χορωδίες πολιτικῶν ἀγγέλων στὸν «γαλανὸ οὐρανὸ» ψέλνουν, «μὲ βαθειά» πάντα «συγκίνηση», τὴν ἀναμφισβήτητη «συγκίνηση» ὅλων μας!.. ἜὭ ρε ξύλο ποὺ σᾶς χρειάζεται, μὲ βρεμμένη σανίδα!..