0004 ΔΑΥΛΟΣ/154, ̓Οκτώθριος 1994 ναϊκῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης ἦτο πολὺ ὑψηλὸ καὶ ἀνώτερο τοῦ ποσοστοῦ 9490 τῆς γλώσσης τῶν Ομηρικῶν ἐπῶν. Β.2. Στὶς πινακίδες τῆς ΓΓΕ κατὰ τὴν ἀνάγνωσι Βέντρις μαρτυρεῖται ἡ λέξις Κι-γι-»5ο, Ξ κου-ρου-σὸ - κυ-ρυ-σὸ - χρυσὸ - χρυσὸ (τὸ υ εἶχε παλαιότερα φωνητικὴν ἀξίαν «ου», ὅπως καὶ σήμερα σὲ μερικὲς λέξεις, π.χ. τροὐπα/τρύπα, Φτερούγα/πτέρυξ κλπ.). Ἡ λέξις λοιπὸν κυ-ρυ-σὸ θεωρεῖται «ἀτελὴς» ἀπόδοσις τοῦ συμφωνικοῦ συμπλέγματος κρ- τῆς λέξεως κρυ-σὸ στὶς πινακίδες. Στὴν Κεφαλονιὰ ὅμως ἀκόμη καὶ σήμερα ὁ χρυσοχόος ὀνομάζεται κουρούσης, ὅπως δηλαδὴ «ἀτελῶς» ὑποτίθεται πὼς καταγράφεται στὶς πινακίδες τῆς ΓΡΒ(Φ. ἝΑλλη λέξις «ἀτελοῦς» καταγραφῆς εἶναι ἡ λ. Κι-δι-το - κούτσουρο - ξύλο. ̓Αλλὰ ἀπὸ τὴν σύγχρονον λ. ξύλο προκύπτει: ξύλο » πσύλο » Ἀσοῦλο (υ - ου) » κσοῦρο (κατὰ τὴν ἀντικατάστασιν τοῦ λ ὑπὸ τοῦ ρ. συνήθη στὴν Ἑλληνικὴ καὶ τὴν ΓΓΒ) » κού-σου-ρο, ἂν ἀποδοθῆη τὸ σύμπλεγμα κα κατὰ τὸν τρόπο τῆς ΓΓΒ. Εἶναι λοιπὸν ξύλο - κούτσουρο Ξ Κι-δι-το. Ἣ λ. κούσουρο μαρτυρεῖται λοιπὸν μόνον στὴν ΓΓΒ καὶ στὴν σύγχρονη καθομιλουμένη, ἐνῶ εἶναι ἄγνωστη στὴν λόγια γραμματεία ὅλων τῶν ἐποχῶν. ὩὭς ἀποδειχνύεται λοιπόν, καὶ ἡ λ. κούσουρο ὄχι μόνον δὲν ἀποδίδεται ἀτελῶς στὶς πινακίδες, ἀλλὰ ἀποτελεῖ καὶ ἀρχαιότερον τύπον τῆς λ. ξύλον. Ἑπομένως οἱ ἀπαντώμενες στὶς πινακίδες λέξεις κούρουσο καὶ κούσουρο ἀντὶ τῶν λογίων τύπων χουσὸ καὶ ξύλο ἀντιστοίχως εἶναι ἀρχαιότερες τῶν τελευταίων καὶ διὰ τῆς ΓΓΒ δὲν ἀποδίδονται ἀτελῶς ἀλλὰ πιστῶς. Κατωτέρω ἀναφέρονται ἐπιπροσθέτως μερικὰ χαρακτη ουστικὰ παραδείγματα, ἐκ τῶν ὁποίων προκύπτει, ὅτι ἡ Ἕλλη νικὴ Γλῶσσα ὄχι μόνον τῆς ἐποχῆς τῶν πινακίδων ήτο συλλαόδικὴ σὲ μεγάλο ποσοστὸ, ὡς ἀνεφέρθη, δηλαδὴ περιεῖχε μικρὰ ποσοστὰ συνθέτων συλλαθῶν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τοὺς «ἱστορικοὺς» χρόνους, ὁπότε ἐγένετο χρῆσις τοῦ ἀλφαθήτου καὶ ἠδύναντο νὰ ἀποδοθοῦν χωρὶς προόλήματα οἱ σύνθετες συλλαθές -- ἀρκετὲς δὲ ἐξ αὐτῶν ἔχουν ἀποδοθῆ ἀναλελυμένες. Β.3. Μετὰ τὸν δον αἰῶνα π.Χ. ἐν πλήρει ἀλφαθητικῆ χρήσει μαρτυροῦνται ἐπὶ ἀγγείων οἱ λέξεις Τέρο-πων, Ἔρε-μῆς, Τελεμησῆς, Βά-ραγχος, Γορο-γοῦς, ̓Αρά-χοντος, Ἐπιδόθομος χ. λπ. ἀντὶ τῶν ἀντιστοίχων γνωστῶν λογίων τύπων (ἐκ τῶν ὁποίων παραλείπεται τὸ ἐνδιάμεσον φωνῆεν, ὥστε νὰ προκύπτουν συμπλέγματα συμφώνων) Τέρπων, Ἑρμῆς, Τελμησσῆς, Βράγχος, Γοργοῦς," Αρχοντος, Ἐπίδρομος δ). Ἐκ τῶν ἀνωτέρω παραδειγμάτων ἀποδεικνύεται, ὅτι οἱ ἀναλελυμένες σύνθετες συλλαθές ὡς π.χ. Ἔρε-μῆς, Ἑρμῆς, ὑπῆρχον παραλλήλως μὲ τοὺς γνωστοὺς συνθέτους τύπους κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς ἀλφαθητικῆς Ἑλληνικῆς. Οὕτω τὸ Ἑ-ρε-μῆ, ὅπως θὰ ἀπεδίδετο διὰ τῆς ΓΓΒ ἀντὶ τοῦ Ἑρμῆς, δὲν θὰ ἀπεδίδετο «ἀτελῶς» ἀλλὰ πιστῶς. Β.4. Ἐκτὸς τῶν ἐπὶ ἀγγείων μαρτυρουμένων λέξεων ἀναφέρω μερικὲς τῆς συγχρόνου καὶ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς, οἱ ὁποῖες ὑπάρχουν ταυτοχρόνως ὑπὸ δύο μορφές, περιέχουσες ἁπλὲς καὶ σύνθετες συλλαθὲς τοῦ ἰδίου συμφωνικοῦ συμπλέγματος, π.χ. κοουφἠή/κορφή, πυροφόρος/πυρφόρος, σιτάριστάρι, σχκόροδον/σκόρδον, πατερὸς/πατρὸς κ.λπ. Ὥστε ἡ ἀνάλυσις μιᾶς συνθέτου συλλαθῆς δὲν δημιουργεῖ νοηματικὸ κενὸ ἢ πρόὄλημα κατανοήσεως. Β.5. Συνήθεις παραλείψεις συμφώνων συνθέτων συλλαθῶν στὴν ΓΓΒ τῶν πινακίδων, π.χ. α-πι-πο-ρε-φε Ξ- ἀ(μ)φιφορεύς Ξ ἀμφορεὺς, ὥστε νὰ προκύπτουν ἁπλούστερα συμπλέγματα συμφώνων, ἀπαντῶνται καὶ στὴν ἀλφαθητικὴ Ἑλληνική, π.χ. νύμφη, Μέμνων, Δαμασιστράτη, ἀντὶ τῶν ἀντιστοίχων νύφη, Μέμων, Δαμαστράτη κ.λπ.) Β.6. Στίς ἀνωτέρω παραγράφους ἔγινε ἀναφορὰ στὴν συλλαθικῆν φύσιν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης καὶ τὴν δομική της σχέση μετὰ τῆς ΓΓΒ. Ἐπεσημάνθη δὲ τὸ γεγονός τῆς ὑπάρξεως παραλλήλων τύπων συνθέτων καὶ ἀνελελυμένων ἁπλῶν συλλαθῶν. ̓Εδῶ πρέπει νὰ ὑπογραμμισθῆ, ὅτι καὶ ἡ κατανόησις μιᾶς καθ ̓ ἑαυτὴν σύνθετης συλλαθῆς ἠδύνατο νὰ γίνῃ ὄχι μόνον χωρίς προόλήματα ὑπὸ τοῦ ἀναγνώστου τῶν πινακίδων (ὡς προκύπτει ἐκ τῶν προαναφερθέντων παραδειγμάτων), ἀλλὰ καὶ ὅτι τὰ συγκεχριμένα συλλαδογράμματα ἐχρησιμοποιοῦντο «νοερῶς» ὑπὸ τοῦ ἀναγνώστου ὡς φωνογράμματα. Λόγου χάριν ἡ λ. ̓Αλέξανδρος (Ξ ̓Αλέκσανδρος) δύναται νὰ ἀποδοθῇ ὡς Α-λε-κα-σα-δα-ρο, νὰ κατανοηθῆ δὲ ὡς ̓Αλέκσανδρος, ὅπου τὰ συλλαδογράμματα -κα-, -δα- κατανοοῦνται καὶ ἀποδίδονται