Η ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΡΟΠΑΤΟΡΩΝ ΗΜΩΝ | ε. 4ὠτ Τί θὰ γίνῃ μ᾽’ αὐτοὺς τοὺς ἅγιους προπάτορες (ἡμῶν, τῶν ᾿ Ελλήνων); Δὲν θὰ τε- λειώσουν καμμιὰ φορά... Αρχίζω νὰ ἀνησυχῶ. Τέλος πάντων. Σήµερα λοιπὸν θὰ μιλήσουμε γιὰ τὸν Λώτ. Εναν ἀκόμα ἀστέρα τῆς πινακοθήκης µας. Ο Λὼτ λοιπὸν ἦταν ἐγγόνι τοῦ) Αόραάμ. Καὶ γυιὸς τοῦ Αρράν. Τσοπάνης κι’ αὐτὸς κλασσικός, ὅπως κι’ ὅλο του τὸ σόι. Γκλίτσα του κι’ ἅγιός του ὃ Γιαχθέ. ᾿Εδῶ πρέπει νὰ γίνῃ ἕνας διαχωρισμός, γιὰ νὰ μὴν μᾶς παρεξηγήσουν οἱ Ἕλληνες τσοπάνήδες. “Ἢ διαφορὰ τοῦ Ελληνα ἀπὸ τὸν Εδραῖο τσοπάνη εἶναι, ὅτι σ᾽ ἕνα κοπάδι τὸν πρῶτο τὸν ξεχωρίζεις κι’ ἀπὸ μακρυά, ἐνῶ γιὰ τὸν δεύτερο, ὅσο κι’ ἂν πλησιάσεις, πά- ντα θὰ διατηρεῖς µέσα του τὴν ἀμφιδολία (ὄλέπε τὸν δασύτριχο ᾿Ησαῦ). Μιὰ μέρα λοιπὸν ξεκίνησαν μαζὶ μὲ τὸν παππούλη (ἡμῶν, τῶν ᾿Ελλήνων) ᾿Αδραὰμ γιὰ νέους τόπους (διάδαζε: νέα κορόϊδα). Μάζεψαν ὅλα τους τὰ συ- μπράγκαλα, τὰ δόδια, τὰ πρόδατα, τοὺς δούλους καὶ τὶς σκηνές, καὶ δρόµο παίρ- νουν, δρόµο ἀφήνουν, νάσου καὶ φτάνουν στὸν πρῶτο τους σταθμό. Τότε ὅμως «καὶ δὲν ἐχώρει αὐτοὺς ἡ γῆ διὰ νὰ κατοικῶσιν ὁμοῦ. Καὶ συνέόδη ἔρις μεταξὺ τῶν ποι- μένων τῶν κτηνῶν τοῦ Αόραὰμ καὶ τῶν ποιμένων τῶν κτηνῶν τοῦ Λώτ' οἱ δὲ Χα- νααναῖοι καὶ οἱ Φερεζαῖοι κατῴκουν τότε τὴν γῆν» (Γέν. ιγ΄ 6-7). Εἶναι αὐτὸ ποὺ λέμε ἐμεῖς, δυὸ γάϊδαροι µαλλώνανε σὲ ξένο ἀχυρῶνα. "Ετσι στοὺς Χανααναίους καὶ Φερεζαίους, ποὺ ζοῦσαν ἐκεῖ, φυσικὰ δὲν ἔπεφτε λόγος. Αὐτὸ μᾶς ἔλειπε τώρα. ᾿Εδῶ δὲν χωρᾶνε τὰ κοπάδια τοῦ ᾿Αόραὰμ καὶ τοῦ Λώτ, θὰ χωρέσουν δυὸ ὁλόχληρες φυλές; ”Αντες μὴ θυμώσει καὶ ὁ μπαμπούλας, ὁ Γιαχ- δὲ καὶ ἔρθει καὶ σᾶς κάνει ὅλους ντά... 0 σοφὸς προπάτορας ἡμῶν ὅμως, ὁ ἄλλος, ὁΑόραάμ, δρῆκετὴν λύση: «Ας μὴν εἶναι, παρακαλῶ, ἔρις μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, καὶ μεταξὺ τῶν ποιμένων µου καὶ τῶν ποιμένων σου' διότι ἀδελφοὶ εἴμεθα ἡμεῖς' διαχωρίσθητι λοιπὸν ἀπ’ ἐμοῦ: ἐὰν σὺ ὑπάγης εἰς τὰ ἀριστερά, ἐγὼ ὑπάγω εἰς τὰ δεξιά: καὶ ἐὰν σὺ εἰς τὰ δεξιά, ἐγὼ εἰς τὰ ἀριστερά» (Γέν. ιγ΄ 8-9). Πώ, πὼ εὐγέ- νεια, πώ, πώ, φιλοσοφία!! Τοῦ πῆρε πολὺ νὰ τὸ σκεφτῇ; Τὸν ἔρριξε τὸν ἑαυτό του ὁ προπάτορας ἡμῶν ΄᾿Αόραάμ. Καὶ ἀφοῦ ὁ Λὼτ διάλεξε τὸ κομμάτι του, χωρίσαν τὰ τσανάκια τους. Στὸ µέρος ποὺ πῆγε ὁ Λὼτ ἦταν καὶ ἡ πόλη τῶν Σοδόμων. «Οἱ δὲ ἄνθρωποι τῶν Σοδόμων ἦσαν κακοὶ» (Γέν. ιγ΄ 13). ᾿Εκεῖ καὶ διάλεξε νὰ μείνῃ ὁ Λώτ. Μία μέρα λοιπὸν ποὺ καθόταν κοντὰ στὴν πύλη τῆς πόλης, ὀλέπει δύο ἄγγελους νἄρχονται πρὸς τὸ μέρος του. «Δύσκολοι καιροὶ γιὰ τσοπάνη δες», σκέφτηκε. «Κά- τσε, νὰ πιάσουμε κανένα καλὸ μέσον. ᾿Απὸ καταστροφὴ σὲ καταστροφὴ τὸ πάει ὁ Γιαχόέ, ξέρεις τί γίνεται»; Καὶ ἔτρεξε καταπάνω τους. «Καὶ εἰπεν. ᾿Ιδού, κύριοί μου, ἐκκλίνετε, παρακαλῶ, πρὸς τὴν οἰκίαν τοῦ δού- Λου σας, καὶ διανυκτερεύσατε, καὶ πλύνατε τοὺς πόδας σας: καὶ σηκωθέντες πρωί θέλετε ὑπάγει εἰς τὴν ὁδόν σας» (ιθ΄ 2). Οἱ ἄγγελοι ὅμως τὸν πῆραν πρέφα: «Οἱ δὲ εἶπαν. Οὐχί, ἀλλ᾽ ἐν τῇ πλατείᾳ θέλομεν διανυκτερεύσει» (Γέν. ιθ 2). Ὃ Λὼτ ὅμως δὲν καταλάδαινε ἀπ’ αὐτά, κι’ ἔτσι «ἀφοῦ δὲ ἐδίασεν αὐτοὺς πο- λύ, ἐξέκλιναν πρὸς αὐτόν, καὶ εἰσῆλθον εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ» (ι6΄ 3). ι:άποια στιγ- μὴ ὅμως μαξεύτηκε κόσμος ἔξω ἀπ’ τὸ σπίτι του ἀπαιτῶντας: «ἔκδαλε αὐτούς, διὰ νὰ γνωρίσωμεν αὐτοὺς» (ιθ 5). Πονηρὸς ὅμως ὁ Λώτ, σοῦ λέει, «δὲν φτάνει ποὺ μὲ τὸ στανιὸ τοὺς κατάφερα, τὼρα θὰ μοῦ τοὺς πάρουνε;» «Μή, ἀδελφοίμου, μὴ πράξητε τοιοῦτον κακόν, ἰδοὺ ἔχω δύο θυγατέρας, αἵτινες δὲν ἐγνώρισαν ἄνδρα" νὰ σᾶς φέρω λοιπὸν αὐτὰς ἔξω: καὶ κάμετε εἰς αὐτὰς ὅπως φανῇ εἰς σᾶς ἀρεστόν'