« ̓Αντίπαλον δέος» ἢ «ἄσσος»; ̓Εγράφαμε πρὶν ἀπὸ δυόμισυ χρόνια περίπου: «Πᾶνε τώρα τρεῖς, ἴσως καὶ πέντε μῆ νες ποὺ ἡ “Ελλάδα” (ἐ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν) καὶ τὸ “παρελθόν ̓ τῆς (ἐ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν )ἐ ἔχουν ἀναγορευθῆ σὲ εἶδος ἐν ἀνεπαρκείᾳ ὄχι μόνο στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου ἀλλὰ καὶ διεθνῶς. Τὸ ἐἐμπόρευμα “Ελλάδα” προσφέρεται πιὰ εἰς πρώτην ζήτησιν ἀπ’ ὅλους καὶ γιὰ ὅλους καὶ κυκλοφορεῖ εὐρύτατα μὲ παχυλὴ πριμοδότηση. Πὲς καὶ κάποια ὑπερφουσκωμένη πορτοφόλα ἄνοιξε καὶ μοιράξει τὸ περιεχόμενό της σ ̓ ὅλους τοὺς ἐνδιαφερόμενους, σὲ σημεῖο ποὺ καὶ οἱ πιὸ σεσημασμένοι μισέλληνες καὶ ἀκραῖοι διεθνιστὲς νὰ ἔχουν ἀνακηρυχθῆ σήμερα σὲ ἀναδόχους τῆς ἐπιχειρήσεως “ Ελλάδα” Και προσθέταμε: «Στοιχηματίξομε, ὅτι οἱ ἰδιοκτῆτες τῆς πορτοφόλας χαὶ οἱ Γπαραλῆπτες τοῦ περιεχομένου της εἶχαν λόγους ζωῆς ἢ θανάτου, οἱ πρῶτοι γιὰ νὰ τὴν ἀνοίξουν καὶ οἱ δεύτεροι γιὰ ν ̓ ἀλλάξουν ἐπάγγελμα ὅπως καὶ ὅτι ἡ πριμοδότηση τοῦ προϊόντος “Ελλάδα: γίνεται ὄχι γιὰ τὴ διακίνησή του ἀλλὰ γιὰ τὴ νόθευση καὶ πλαστογράφησή του καὶ τελικὰ τὸ θάψιμό του στὶς δύσοσμες ἰδεολογικές τους χωματερές. Αλλ’ ἐπ’ αὐτοῦ θὰ ἐπανέλθουμε ἐν συντόμῳ καὶ εὐθέτῳ χοόνῳ». («4 αυλός», τεῦχος 123, Μάρτιος 19902, σ. 7092). Οφείλει ἑπομένως στοὺς ἀναγνῶστες του ὁ «Δ» μία προσθήκη, ποὺ νὰ διευκρινίδη τὴν παραπάνω παρουσίαση τοῦ ἐν λόγῳ φαινομένου. Καὶ ἡ προσθήκη εἶναι, ὅτι ἀρραθῶνες τύπου « ̓ΟρθοδοξίἀΙσλὰμ» (πρόλ. συνέδριο στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1993, δύο συνέδρια στὸν « ̓Αστέρα» Βουλιαγμένης καὶ στὴν Τεχεράνη τὸν Σεπτέμδριο τοῦ 1994) ἢ πολυγαμικὲς καταστάσεις τύπου "Αραθες Τουρκία - Βουλγαρία - Σκόπια - ̓Αλδανία καὶ τύπου Ρωμαίικο Κρατίδιο - Σερδία - Ρουμανία ἢ πρὸ πάντων περιφερόμενα μελλόνυμφα ζεύγη τύπου Μαιτρέγια - Νέα ̓Εποχὴ δὲν διανύουν 6ίον ἀνθόσπαρτον, ἀλλὰ ἀντιμετωπίζουν τὸ φάσμα τοῦ ὁριστικοῦ κλονισμοῦ τῶν σχέσεών τους, σὲ δαθμὸ ποὺ κάποιοι πρόωροι. καρποὶ τῶν σχέσεων αὐτῶν νὰ μὴν ἀρκοῦν, γιὰ νὰ ἐχτονώσουν τὶς ἐσωτερικὲς ἐκρηκτικὲς ἐντάσεις ἢ ἔστω τὰ πικρὰ παράπονα -- ἀκόμη κι ἂν οἱ καρποὶ αὐτοὶ σὲ ἐγχώρια κλίμακα ἀναδεικνύωνται δήμαρχοι. ̓Εντεῦθεν λοιπὸν προκύπτει ἥ διαζευκτικὴ ἀνάγκη ἢ τοῦ «ἀντιπάλου δέους» ἢ τοῦ «κρυφοῦ ἄσσου στὸ μανίκι» - διαλέγομε καὶ παίρνομε. Καὶ ἐντεῦθεν ἀπορφρέει ἢ ἐποχὴ τῶν παχειῶν ἀγελάδων γι’ αὐτοὺς ποὺ κερδίξουν τοὺς μειοδοτικοὺς διαγωνισμοὺς προμηθείας τοῦ «ἐμπορεύματος ̓ Ελλὰς» στὴν λιανικὴ ἀγορά. 4.].41.