«᾽Αντίπαλον δέος» ἢ «ἄσσος»; ᾿Εγράφαμε πρὶν ἀπὸ δυόμισυ χρόνια περίπου: «Πᾶνε τώρα τρεῖς, ἴσως καὶ πέντε μῆ νες ποὺ ἡ “Ελλάδα” (ἐ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν) καὶ τὸ “παρελθόν᾽ τῆς (ἐ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν )ἐ ἔχουν ἀναγορευθῆ σὲ εἶδος ἐν ἀνεπαρκείᾳ ὄχι μόνο στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου ἀλλὰ καὶ διεθνῶς. Τὸ ἐ ἐμπόρευμα “Ελλάδα” προσφέρεται πιὰ εἰς πρώτην ζήτησιν ἀπ’ ὅλους καὶ γιὰ ὅλους καὶ κυκλοφορεῖ εὐρύτατα μὲ παχυλὴ πριµοδότηση. Πὲς καὶ κάποια ὑπερφουσκωμένη πορτοφόλα ἄνοιξε καὶ μοιράξει τὸ περιεχόμενό της σ᾽ ὅλους τοὺς ἐνδιαφερόμενους, σὲ σημεῖο ποὺ καὶ οἱ πιὸ σεσημασμένοι μισέλληνες καὶ ἀκραῖοι διε- θνιστὲς νὰ ἔχουν ἀνακηρυχθῆ σήμερα σὲ ἀναδόχους τῆς ἐπιχειρή- σεως “ Ελλάδα” Και προσθέταµε: «Στοιχηματίξοµε, ὅτι οἱ ἰδιοκτῆτες τῆς πορτο- φόλας χαὶ οἱ Γπαραλῆπτες τοῦ περιεχοµένου της εἶχαν λόγους ζωῆς ἢ θανάτου, οἱ πρῶτοι γιὰ νὰ τὴν ἀνοίξουν καὶ οἱ δεύτεροι γιὰ ν᾽ ἀλλάξουν ἐπάγγελμα ὅπως καὶ ὅτι ἡ πριμοδότηση τοῦ προϊόντος “Ελλάδα: γίνεται ὄχι γιὰ τὴ διακίνησή του ἀλλὰ γιὰ τὴ νόθευση καὶ πλαστογράφησή του καὶ τελικὰ τὸ θάψιμό του στὶς δύσοσμες ἰδεο- λογικές τους χωματερές. Αλλ’ ἐπ’ αὐτοῦ θὰ ἐπανέλθουμε ἐν συντόμῳ καὶ εὐθέτῳ χοόνῳ». («4 αυλός», τεῦχος 123, Μάρτιος 19902, σ. 7092). Οφείλει ἑπομένως στοὺς ἀναγνῶστες του ὁ «Δ» μία προσθήκη, ποὺ νὰ διευκρινίδη τὴν παραπάνω παρουσίαση τοῦ ἐν λόγῳ φαινο- μένου. Καὶ ἡ προσθήκη εἶναι, ὅτι ἀρραθῶνες τύπου «᾿Ορθοδοξία- ᾿Ισλὰμ» (πρόλ. συνέδριο στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 1993, δύο συ- νέδρια στὸν « ᾿Αστέρα» Βουλιαγμένης καὶ στὴν Τεχεράνη τὸν Σε- πτέμδριο τοῦ 1994) ἢ πολυγαμικὲς καταστάσεις τύπου "Αραθες - Τουρκία - Βουλγαρία - Σκόπια - ᾿Αλδανία καὶ τύπου Ρωμαίικο Κρα- τίδιο - Σερδία - Ρουμανία ἢ πρὸ πάντων περιφερόμενα μελλόνυμφα ζεύγη τύπου Μαιτρέγια - Νέα ᾿Εποχὴ δὲν διανύουν 6ίον ἀνθό- σπαρτον, ἀλλὰ ἀντιμετωπίζουν τὸ φάσμα τοῦ ὁριστικοῦ κλονισμοῦ τῶν σχέσεών τους, σὲ δαθμὸ ποὺ κάποιοι πρόωροι. καρποὶ τῶν σχέ- σεων αὐτῶν νὰ μὴν ἀρκοῦν, γιὰ νὰ ἐχτονώσουν τὶς ἐσωτερικὲς ἐκρη- κτικὲς ἐντάσεις ἢ ἔστω τὰ πικρὰ παράπονα -- ἀκόμη κι ἂν οἱ καρποὶ αὐτοὶ σὲ ἐγχώρια κλίμακα ἀναδεικνύωνται δήμαρχοι. ᾿Εντεῦθεν λοιπὸν προκύπτει ἥ διαζευκτικὴ ἀνάγκη ἢ τοῦ «ἀντι- πάλου δέους» ἢ τοῦ «κρυφοῦ ἄσσου στὸ μανίκι» - διαλέγομε καὶ παίρνοµε. Καὶ ἐντεῦθεν ἀπορφρέει ἢ ἐποχὴ τῶν παχειῶν ἀγελάδων γι’ αὐτοὺς ποὺ κερδίξουν τοὺς μειοδοτικοὺς διαγωνισμοὺς προμηθεί- ας τοῦ «ἐμπορεύματος ᾿ Ελλὰς» στὴν λιανικὴ ἀγορά. 4.].41.