ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ «Μπορεῖ νὰ ἐξελληνισθῆ ἡ ̓Ορθοδοξία»; ̓ ̓Αγαπητὲ κ. διευθυντά, Μὲ ἀφορμὴν τὸ ἐρώτημα εἰς τὴν στήλην τῶν «Ἐθνικῶν» τοῦ ὑπ ̓ ἀριθμ. 145 τεύχου τοῦ «Δαυλοῦ» «Μπορεῖ νὰ ἐξελληνισθῆ ἡ ̓Ορθοδοξία;» ἂς μοῦ ἐπιτραπῆ, ὅπως μέσω τῶν στηλῶν τοῦ ἀπὸ ὑμᾶς ἐκδιδομένου-διευθυνομένου ἐξαιρέτου περιοδικοῦ ἐκφράσω τὰς ἀπόψεις μου, δι ̓ ὧν καταθάλλεται ἡ προσπάθεια νὰ δοθῆ ἀπάντησις εἰς τὸ λίαν ἐπίμαχον καὶ τοσοῦτον ἐπίκαιρον ὑπὸ τῆς «Νεμέσεως» τεθὲν ἐρώτημα. "Αν καὶ ὑπό τινων θεωρῆται, ὅτι ἡ Ὄρθοδοξία εἶναι κατ ̓ ἐξοχὴν “Ἑλληνικὸν δημιούργημα (στοιχεῖα ποὺ ἀναφέρουν τοῦτο ἀνευρίσκομεν εἰς διαφόρους πηγάς, ὡς π.χ. εἰς τὸ θιόλίον τῆς Λ. Ζωγράφου « ̓Αντιγνώση»), ἓν τούτοις καὶ παρὰ ταῦτα ἡ ̓Ορθοδοξία δὲν ἔχει εἰσέτι πλήρως ἐξελληνισθῆ, ἰδία ὡς σήμερον ἀπαιτεῖται. Ο ἐνυπάρχων (ἕως πότε ἁραγε;) θανάσιμος ἔναγκαλισμὸς ταύτης μὲ τὸν ἰουδαιοπαυλισμὸν ἄκρως ἐμποδίζει τὸν ἱστορικῶς πλέον ἀναγκαιοῦντα ἐξελληνισμόν της. Καὶ διὰ μὲν τὸν ἰουδαϊσμὸν («Παλαιὰ Διαθήκη») ἔχουν γραφῆ τόσα ἐκ μέρους τοῦ «Δαυλοῦ», ποὺ δὲν χρειάζεται περαιτέρω μνεία, καθ ̓ ὅτι πασίδηλος καθίσταται ἡ ἀνάγκη τῆς ἀποθολῆς τῆς «Π.Δ.» ἐκ τῆς κρατούσης σήμερον θρησκείας τῶν Ἑλληνων. Ὅμως δὲν ἀρκεῖ μόνον τοῦτο διὰ τὸν ἐξελληνισμὸν τῆς ̓Ορθοδοξίας. Διὰ νὰ ἐπέλθη καὶ ἐπιτευχθῆ πλήρης ἐξελληνισμός τῆς, ἀδήριτος προθἀλλει ἣ ἀνάγκη, ὅπως αὕτη ἀπαλλαγῆ ὁλοσχερῶς καὶ ἐκ τοῦ παυλισμοῦ. Διὰ καθε ἐχέφρονα καὶ νουνεχῆ Ἕλληνα, ὁ ὁποῖος εἶναι γνώστης τῆς ἱστορικῆς πραγματικότητος, ἔδει, ὅπως ἀποὁληθῆ πάραυτα καὶ ὁ παυλισμός, ὁ ὁποῖος γέμει μισελληνισμοῦ εἰς τὰς περιδοήτους ἐπιστολάς τοῦ, τὸ περιεχόμενον τῶν ὁποίων εἶναι ὑθριστικὸν διὰ τὸν Ἑλληνισμὸν καὶ δι ̓ ἡμᾶς τοὺς “Ἕλληνας. Διότι, ἐὰν αἱ ἐπιστολαὶ τοῦ Σαοὺλ περιωρίζοντο μόνον εἰς τὸν προπαγανδισμὸν τοῦ ἰουδαϊσμοῦ, αὐτὸ τοῦτο τὸ περιεχόμενον τῶν ἐπιστολῶν θὰ μᾶς ἄφηνε, καθ ̓ ἅ φρονῶ, ἀδιαφόρους. ̓ΑΦ ̓ ἧς ὅμως στιγμῆς ἀναγιγνώσκομεν ἐπὶ παραδείγματι τὴν «πρὸς Κορινθίους» ἐπιστολήν, εἶναι ἀδύ- νατον, μὲ ὅσην καλὴν προσπάθειαν καὶ ἐὰν καταδάλωμεν, νὰ μὴν αἰσθανθῶμεν τὴν ἰδίαν πνευματικὴν ἀλλεργίαν, ἣν ἠσθάνθη καὶ ὁ Σαούλ, ὅτε «ἐκδιωχθεὶς» ὑπὸ τῶν Ἴουδαίων ἐκ τῆς Θεσσαλονίκης καὶ Βεροίας ἀφίχθη εἰς ̓Αθήνας καὶ «... παρωξύνετο ἐν ἑαυτῷ... κατείδωλον οὖσαν τὴν πόλιν...», ὡς μᾶς πληροφοροῦν αἱ «Πράξεις τῶν ̓Αποστόλων». Ἐὰν λοιπὸν ὁ κύριος προπαγανδιστὴς τοῦ ἰουδαϊκοῦ ἱερατείου καὶ ἐξέχων ἀνὰ τοὺς αἰῶνας μισέλλην «παρωξύνετο ἐν ἑαυτῷ», τότε, ἐρωτῶ, ἡμεῖς οἱ “Ἕλληνες ἐξ Ἑλλήνων τί θὰ ἔδει νὰ αἰσθανώμεθα ἀναγιγνώσκοντες τὰ ἀνθελληνικά του κείμενα καὶ κηρύγματα; Τί τάχα περὶ τούτου ἔχουν νὰ μᾶς εἴπουν οἱ θρησκευτικοί μας ταγοὶ σήμερον; Ὑπάρχει καὶ ποία τάχα εἶναι ἧ πνευματικὴ συγγένεια ἢ διαλεκτικὴ σχέσις μεταξὺ Ἑλληνισμοῦ καὶ παυλισμοῦ ἑκατέρωθεν; Διὰ ποίους σοφοὺς ὁμιλεῖ, καὶ ποῦ ὑπῆρχον σοφοὶ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην, τοὺς ὁποίους ὁ θεὸς τοῦ Σαοὺλ ἤθελε μωράνει καὶ διατί; ̓Ακόμη δὲ καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ Κλήμης ὁ ̓Αλεξανδρεὺς εἰς τοὺς περιφήμους Στρωματεῖς του τὸν Ἐπίκουρον ἐπικαλεῖται, διὰ νὰ ἀποδείξη, ὅτι ὄντως μόνον οἱ Ἕλληνες εἶναι ἐκ φύσεως ἱκανοὶ νὰ φιλοσοφήσουν, ἔτι δέ, ὅτι δὲν δύναται πᾶσα φύσις νὰ ἀσχοληθῆ μὲ τὴν φιλοσοφίαν. "Αρα καθίσταται πρόδηλον καὶ κατανοητόν, τὸ διατὶ ὁ Σαουλ κατεδίκασεν τὴν σοφίαν εἰς τὴν «πρὸς Κορινθίους» ἐπιστολήν του. Ἐκτὸς ὅμως τούτων γεννᾶται τὸ ἐρώτημα: Τί τὸ καλὸν προσέφερον αἱ ἐπιστολαὶ κατὰ τὸ παρελθὸν καὶ τί τὸ καλὸν δύνανται νὰ προσφέρουν σήμερον, εἰδικώτερον εἰς ἡμᾶς τοὺς “Ἕλληνας; ̓Ανέγνωσα καὶ ἐμελέτησα μετὰ προσοχῆς ὅλας τὰς τοῦ Σαοὺλ ἐπιστολάς, οὐδαμοῦ ὅμως ἐδυνήθην νὰ εὕρω τι, τὸ ὁποῖον θὰ μοῦ ἐπροξένει ψυχικὴν ἢ πνευματικὴν εὐφορίαν, ὅπως μοῦ οοξενοῦν καὶ μοῦ προσφέρουν ἀφειδῶς, ὅταν τοὺς μελετῶ, οἱ πνευματικοὶ γίγαντες πρὀγονοί μου. Πρὸς τί λοιπὸν αἱ ἐπιστολαὶ νὰ ἀποτελοῦν πνευματικὸν τμῆμα τῆς κρατούσης θρησκείας; ̓Ανεθάζουν τάχα τὸ πνευματι-