ΔΑΥΛΟΣ/155, Νοέμθριος 1994 9127 Ἢ ὑψηλὴ τεχνολογία τῆς Ομηρικῆς ἐποχῆς Κύριε διευθυντά, Τὰ ὅσα πολὺ ἐνδιαφέροντα περιέχονται στὴν ἐπιστολὴν τοῦ κ. Ἰωάννου Κωτούλα ἐν σχέσει μὲ τὴν ὑψηλὴν τεχνολογίαν τῶν Μυκηναϊκῶν πλοίων («Δαυλός», τεῦχος 150) μοῦ δίνουν τὴν εὐκαιρία γιὰ τὶς ἑξῆς παρατηρήσεις; Τὸ χωρίον τῆς Οδυσσείας η 596-563, ποὺ ἀναφέρει ὁ κ. Κωτούλας, δὲν ἀποκαλύπτει ἁπλῶς ὅτι τὰ πλοῖα τῶν Φαιάκων ἦσαν ἐφωδιασμένα μὲ συστήματα αὐτομάτου πλοηγήσεως καὶ συσκευὰς ραδιοκυμάτων καὶ ὑπερήχων, ἀλλὰ μᾶς δίνει, νομίζω, καὶ σαφῆ ὑπαινιγμὸν τῆς κινητηρίου δυνάμεώς των. Εἰδικῶς δὲ οἱ στίχοι 561-563 («... καὶ λαίτμα τάχισθ ̓ ἁλὸς ἐκπερόωσιν ἠέρι καὶ νεφέλῃ κεκαλυμμέναι») δὲν ἐννοοῦν ὅτι μὲ τ ̓ ἀνωτέρω μέσα ἠδύναντο νὰ πλέουν ἀσφαλῶς ἐν ὁμίχλῃ, ἀλλ ̓ ἐνθυμίζουν σκανδαλωδῶς τὸ γνωστὸν «πείραμα τῆς Φιλαδελφείας» (1943) καὶ ὑπονοοῦν τὴν κίνησιν τῶν πλοίων δι’ ἰσχυροτάτου ἠλεκτρομαγνητικοῦ πεδίου, πού, κατὰ τὸ μέτρον ποὺ αἱ μυστικαὶ ὑπηρεσίαι μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ γνωρίζωμε, δὲν εὑρίσκεται ἀκόμη ἐν χρήσει διὰ τὴν κίνησιν τῶν πλοίων. Ἐὰν δὲ ἐνδιαφερώμεθα καὶ γιὰ τὴν ταχύτητα, μὲ τὴν ὁποίαν ἐκινοῦντο τὰ πλοῖα τῶν Φαιάκων, ἂς διαδάσωμε τί λέγει ὁ ̓Αλκίνοος, ὅταν ἀναφέρη στὸν ̓Οδυσσέα ὅτι πλοῖον τῶν Φαιάκων, τοῦ ὁποίου ἐπέ6αινεν ὁ Ραδάμανθυς, ἔπλευσεν ἀπὸ τὴν χώραν των εἰς τὴν Εὔθοιαν καὶ γύρισε πίσω «αὐθημερὸν χωρὶς κόπον τῶν ναυτῶν» («... καὶ μὲν οἱ ἔνθ’ ἦλθον καὶ ἅτερ καμάτοιο τέλεσσαν ἤματι τῷ αὐτῷ καὶ ἀπήνυσαν οἴκαδ ̓ ὀπίσσω»: ̓Οδύσσ. ἡ 320-326). Δηλαδή, δοθέντος ὅτι ὁ ἰσθμὸς τῆς Κορίνθου δὲν εἶχεν ἀκόμη ταμῆ, τὰ πλοῖα αὐτὰ φαίνεται νὰ ἔπλεον μὲ ταχύτητα ἄνω τῶν 30 κὀμόων. Βέδαια οἱ ἐκπληκτικὲς ἀποκαλύψεις τοῦ “Ὁμήρου περὶ τῆς τεχνολογίας τῆς λεγομένης προϊστορικῆς περιόδου δὲν περιορίζονται σ ̓ αὐτά. Στοὺς στίχους η 90-94 τῆς ̓Οδυσσείας ἀναφέρεται, ὅτι τὰ ἀνάκτορα τοῦ ̓Αλκινόου ἐφυλάσσοντο ἀπὸ ὑπερσύγχρονα ἠλεχκτρονικὰ συστήματα ἀσφαλείας ὑπὸ μορφὴν ἀφθάρτων χρυσῶν καὶ ἀργυρῶν κυνῶν δωρηθέντων ὑπὸ τοῦ Ἡφαίστου (« χρύσιοι δὲ ἑκάτερθε καὶ ἀργύοιοι κύνες ἦσαν, οὕς "Ηφαιστος ἔτευξεν, ἰδυίῃσι πραπίδεσι, δῶμα φυλασσέμεναιμεγαλήτορος ̓ ̓Αλκινόοιο, ἀθανάτους ὄντας καὶ ἀγήρως ἤματα πάντα»)." ̓Ακχρως ἐνδιαφέροντα εἶναι καὶ τὰ ἐπὶ τῶν στίχων τούτων σχόλια τοῦ Παναγ. Γιαννακοπούλου («Ομήρου Οδύσσεια», ἔκδοσις «Κάκτος»). Εἰς δὲ τὴν ̓Ιλιάδα καὶ πάλιν ὁ Ἥφαιστος ἔχει στὴν ὑπηρεσία του χρυσὲς 6οηθούς, ὅμοιες μὲ ζωντανὲς κοπέλλες, ποὺ εἶχαν μυαλὸ καὶ γνῶσι καὶ ὁμιλία κι εἶχαν ἀπ’ τοὺς θεοὺς μάθει ὅλες τὶς δουλειές. Δηλαδὴ ἀνθρωποειδῆ ρομπὸτ τεχνολογίας τόσο ἀνεπτυγμένης, ποὺ ἀκόμη καὶ σήμερα δὲν ἔχουμε (ξανα) ἀναπτύξει. («ὙΥπὸ δὲ ἀμφίπολοι ρώοντο ἄνακτι χρύσειαι, ζωῇσι νεάνισιν εἰοικυῖαι, τῆς ἐν μὲν νόος ἐστὶ μετὰ φρεσίν, ἐν δὲ καὶ αὐδὴ καὶ σθένος, ἀθανάτων δὲ θεῶν ἀπὸ ἔργα ἴσασιν»: ̓Ιλιάδος Σ 417-421)! Τὰ παραδείγματα αὐτὰ προηγμένης τεχνολογίας κατὰ τὴν «προϊστορικὴν» πεοίοδον θὰ μποροῦσα νὰ πολλαπλασιάσω σχεδὸν ἀπεριορίστως ἀπὸ τὸν "Ομηρο καὶ ἄλλες πολὺ παλαιότερες ἀκόμη πηγές. Ἔν τούτοις ὅλα αὐτὰ ἐπιμελῶς ἀγνοοῦνται, ἀποσιωπῶνται καὶ δὲν σχολιάζονται δεόντως ἀπὸ τὸ ἐπιστημονικὸν κατεστημένον, ποὺ κατατρίδεται ἀκόμη μὲ τὸ διαδόητον « Ὁμηρικὸν ζήτη μα», καὶ αὐτὸ ἴσως, διότι ἡ παναρχαία αὐτὴ ἐπιστήμη καὶ τεχνολογία ἀπὸ μόνη τῆς ἐχμη δενίζει τὰς περὶ «Ἰνδοευρωπαίων» καὶ τῆς ἔξωθεν προελεύσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ ̓Αλφαδήτου κ.λπ. ναυτιώδεις ἀερολογίας, μὲ τὰς ὁποίας ἐπιχειρεῖται ἡ στρέδλωσις καὶ πλαστογράφησις τῆς ἀληθινῆς προϊστορίας. Ὅλα αὐτὰ δὲ ἀκόμη καὶ μετὰ τὴ θαυμαστὴ ἐπιθεθαίωσι τῆς ἱστορικῆς ἀξίας τῶν “Ομηρικῶν ἐπῶν ἀπὸ τὸν Σλῆμαν (καὶ ἀργότερα τὸν Μαρινᾶτο) καὶ παρὰ τὸ ὅτι ὁ Θουκυδίδης θεωρεῖ τὸν ́Ὅμηρον ἀρίστην ἱστορικὴν πηγὴν (Θουκ. Α 3,3 καὶ Α 10,3 καὶ 4). Μετὰ πάσης τιμῆς ̓Αναστάσιος Στυμφαλιάδης Δικηγόρος Ζωοδόχου Πηγῆς ἀρ. 37, Αθῆναι