ΔΑΥΛΟΣ/155, Νοέμθριος 1994 9127 Ἢ ὑψηλὴ τεχνολογία τῆς Ομηρικῆς ἐποχῆς Κύριε διευθυντά, Τὰ ὅσα πολὺ ἐνδιαφέροντα περιέχονται στὴν ἐπιστολὴν τοῦ κ. Ἰωάννου Κωτούλα ἐν σχέσει μὲ τὴν ὑψηλὴν τεχνολογίαν τῶν Μυκηναϊκῶν πλοίων («Δαυλός», τεῦχος 150) μοῦ δίνουν τὴν εὐκαιρία γιὰ τὶς ἑξῆς παρατηρήσεις; Τὸ χωρίον τῆς Οδυσσείας η 596-563, ποὺ ἀναφέρει ὁ κ. Κωτούλας, δὲν ἀποκαλύπτει ἁπλῶς ὅτι τὰ πλοῖα τῶν Φαιάκων ἦσαν ἐφωδιασμένα μὲ συστήµατα αὐτομάτου πλοηγήσεως καὶ συσκευὰς ραδιοκυμάτων καὶ ὑπερήχων, ἀλλὰ μᾶς δίνει, νομίζω, καὶ σαφῆ ὑπαινιγμὸν τῆς κινητηρίου δυνάμεώς των. Εἰδικῶς δὲ οἱ στίχοι 561-563 («... καὶ λαίτμα τάχισθ᾽ ἁλὸς ἐκπερόωσιν ἠέρι καὶ νεφέλῃ κεκαλυμμέναι») δὲν ἐννοοῦν ὅτι μὲ τ᾽ ἀνωτέρω µέσα ἠδύναντο νὰ πλέουν ἀσφαλῶς ἐν ὁμίχλῃ, ἀλλ᾽ ἐνθυμίζουν σκαν- δαλωδῶς τὸ γνωστὸν «πείραμα τῆς Φιλα- δελφείας» (1943) καὶ ὑπονοοῦν τὴν κίνησιν τῶν πλοίων δι’ ἰσχυροτάτου ἠλεκτρομα- γνητικοῦ πεδίου, πού, κατὰ τὸ μέτρον ποὺ αἱ μυστικαὶ ὑπηρεσίαι μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ γνωρίζωμε, δὲν εὑρίσκεται ἀκόμη ἐν χρήσει διὰ τὴν κίνησιν τῶν πλοίων. Ἐὰν δὲ ἐνδιαφερώμεθα καὶ γιὰ τὴν τα- χύτητα, μὲ τὴν ὁποίαν ἐκινοῦντο τὰ πλοῖα τῶν Φαιάκων, ἂς διαδάσωμε τί λέγει ὁ ᾿Αλκίνοος, ὅταν ἀναφέρη στὸν ᾿Οδυσσέα ὅτι πλοῖον τῶν Φαιάκων, τοῦ ὁποίου ἐπέ- 6αινεν ὁ Ραδάμανθυς, ἔπλευσεν ἀπὸ τὴν χώραν των εἰς τὴν Εὔθοιαν καὶ γύρισε πί- σω «αὐθημερὸν χωρὶς κόπον τῶν ναυτῶν» («... καὶ μὲν οἱ ἔνθ’ ἦλθον καὶ ἅτερ καμά- τοιο τέλεσσαν ἤματι τῷ αὐτῷ καὶ ἀπήνυ- σαν οἴκαδ᾽ ὀπίσσω»: ᾿Οδύσσ. ἡ 320-326). Δηλαδή, δοθέντος ὅτι ὁ ἰσθμὸς τῆς Κορίν- θου δὲν εἶχεν ἀκόμη ταμῆ, τὰ πλοῖα αὐτὰ φαίνεται νὰ ἔπλεον μὲ ταχύτητα ἄνω τῶν 30 κὀμόων. Βέδαια οἱ ἐκπληκτικὲς ἀποκαλύψεις τοῦ “Ὁμήρου περὶ τῆς τεχνολογίας τῆς λεγομέ- νης προϊστορικῆς περιόδου δὲν περιορίζο- νται σ᾽ αὐτά. Στοὺς στίχους η 90-94 τῆς ᾿Οδυσσείας ἀναφέρεται, ὅτι τὰ ἀνάκτορα τοῦ ᾽Αλκινόου ἐφυλάσσοντο ἀπὸ ὑπερσύγ- χρονα ἠλεχκτρονικὰ συστήµατα ἀσφαλείας ὑπὸ μορφὴν ἀφθάρτων χρυσῶν καὶ ἀργυρῶν κυνῶν δωρηθέντων ὑπὸ τοῦ Ἡφαίστου (« χρύσιοι δὲ ἑκάτερθε καὶ ἀργύ- οιοι κύνες ἦσαν, οὕς "Ηφαιστος ἔτευξεν, ἰδυίῃσι πραπίδεσι, δῶμα φυλασσέμεναιμε- γαλήτορος ᾿᾽Αλκινόοιο, ἀθανάτους ὄντας καὶ ἀγήρως ἤματα πάντα»)." ᾿Ακχρως ἐνδια- φέροντα εἶναι καὶ τὰ ἐπὶ τῶν στίχων τού- των σχόλια τοῦ Παναγ. Γιαννακοπούλου («Ομήρου Οδύσσεια», ἔκδοσις «Κάκτος»). Εἰς δὲ τὴν ᾿Ιλιάδα καὶ πάλιν ὁ Ἥφαι- στος ἔχει στὴν ὑπηρεσία του χρυσὲς 6οη- θούς, ὅμοιες μὲ ζωντανὲς κοπέλλες, ποὺ εἶχαν μυαλὸ καὶ γνῶσι καὶ ὁμιλία κι εἶχαν ἀπ’ τοὺς θεοὺς μάθει ὅλες τὶς δουλειές. Δη- λαδὴ ἀνθρωποειδῆ ρομπὸτ τεχνολογίας τό- σο ἀνεπτυγμένης, ποὺ ἀκόμη καὶ σήμερα δὲν ἔχουμε (ξανα) ἀναπτύξει. («ὙΥπὸ δὲ ἀμφίπολοι ρώοντο ἄνακτι χρύσειαι, ζωῇσι νεάνισιν εἰοικυῖαι, τῆς ἐν μὲν νόος ἐστὶ μετὰ φρεσίν, ἐν δὲ καὶ αὐδὴ καὶ σθένος, ἀθανά- των δὲ θεῶν ἀπὸ ἔργα ἴσασιν»: ᾿Ιλιάδος Σ 417-421)! Τὰ παραδείγματα αὐτὰ προηγμένης τε- χνολογίας κατὰ τὴν «προϊστορικὴν» πε- οίοδον θὰ μποροῦσα νὰ πολλαπλασιάσω σχεδὸν ἀπεριορίστως ἀπὸ τὸν "Ομηρο καὶ ἄλλες πολὺ παλαιότερες ἀκόμη πηγές. Ἔν τούτοις ὅλα αὐτὰ ἐπιμελῶς ἀγνοοῦνται, ἀποσιωπῶνται καὶ δὲν σχολιάζονται δεό- ντως ἀπὸ τὸ ἐπιστημονικὸν κατεστημένον, ποὺ κατατρίδεται ἀκόμη μὲ τὸ διαδόητον « Ὁμηρικὸν ζήτη μα», καὶ αὐτὸ ἴσως, διότι ἡ παναρχαία αὐτὴ ἐπιστήμη καὶ τεχνολο- γία ἀπὸ μόνη τῆς ἐχμη δενίζει τὰς περὶ «Ἰνδοευρωπαίων» καὶ τῆς ἔξωθεν προε- λεύσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ ᾿Αλφαδήτου κ.λπ. ναυτιώδεις ἀερολογίας, μὲ τὰς ὁποίας ἐπι- χειρεῖται ἡ στρέδλωσις καὶ πλαστογράφη- σις τῆς ἀληθινῆς προϊστορίας. Ὅλα αὐτὰ δὲ ἀκόμη καὶ μετὰ τὴ θαυμαστὴ ἐπιθεθαί- ωσι τῆς ἱστορικῆς ἀξίας τῶν “Ομηρικῶν ἐπῶν ἀπὸ τὸν Σλῆμαν (καὶ ἀργότερα τὸν Μαρινᾶτο) καὶ παρὰ τὸ ὅτι ὁ Θουκυδίδης θεωρεῖ τὸν ΄Ὅμηρον ἀρίστην ἱστορικὴν πηγὴν (Θουκ. Α 3,3 καὶ Α 10,3 καὶ 4). Μετὰ πάσης τιμῆς ᾿Αναστάσιος Στυμφαλιάδης Δικηγόρος Ζωοδόχου Πηγῆς ἀρ. 37, Αθῆναι