9128 ΔΑΥΛΟΣ/155, Νοέμόριος 1994 Τὸ παραμύθι «Ἔξ ̓Ανατολῶν τὸ φῶς» ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς ἐκφράσω τὰ θερμά μου συγχαρητήρια διὰ τὴν ἐπίπονον καὶ ἀξιόλογον προσπάθειαν, τὴν ὁποίαν ἐπιχειρεῖτε μέσω τοῦ περιοδικοῦ σας. Μὲ τὴν ἐπιστολὴν ταύτην θὰ ἤθελα νὰ προσφέρω κι ἐγὼ ἕνα λιθαράκι εἰς ἕνα ἄρθρον τοῦ κ. Π.Κ. Γεωργούντζου μὲ τίτλον «Η διαφορὰ μεταξὺ ̓Ελληνικῆς καὶ ἀνατολικῆς σκέψεως» (Δαυλός τ. 145). Θὰ πρέπει ν ̓ ἀντιληφθῶμεν, ὅτι ἡ. ἀστρονομία καὶ δὴ ἡ ναυτικὴ ἀστρονομία εἰναι ἄμεσα συνδεδεμένη μὲ τὰ θαλάσσια ταξίδια, καὶ ἀσφαλῶς μόνον οἱ Ἕλληνες καὶ ὅλα τὰ πανάρχαια ἑλληνοπελασγικὰ φύλα (Κᾶρες, Κρῆτες, Αρκάδες) πλὴν τῶν Φοινίκων - ἔπλεον καὶ ἐθαλασσοπόρουν ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια. Ὁ Εροπ ΕτΙιεάεΙ σημειώνει: «Οἱ ́ "Ελληνες ἢῆταν θαλασσινο(... Η θάλασσα δὲν Ἴταν γι) αὐτοὺς ἕνας κόσμος μυστηρίου καὶ τρόμου, ὅπως γιὰ τὸν Αἰγύπτιο, ἀλλὰ ἕνας γλυκομίλητος φιλόξενος σύντροφος» («Πολιτιστικὴ “Ἱστορία τῆς ̓Αρχαίας ̓Ελλάδας», σελ. 17-18). ̓Αλλὰ καὶ τὸ ὄνομα πελασγὸς ἔχει πιθανὸν ἐτυμολογικήν τινα σχέσιν μὲ τὸ πέλαγος. Ο πολὺς Ξέρξης Λίθας τονίζει, ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες «ἤρξαντο θαλασσοποροῦντες πολὺ πρὸ τοῦ 4.000 π.Χ. » («Αἰγηίς», σελ. 110). Καὶ ποῦ νὰ ἤξερε ὁ Λίδας, ὅτι ἡ ναυσιπλοῖα εἰς τὸ Αἰγαῖον ἤρχισεν ἀπ’ τὸ 7.500 π.Χ., ὅπως ἀπεδείχθη μὲ τὶς ἔρευνες τοῦ Τ. Ἰαςοῦδεπ καὶ τοῦ Ο. Κεπίτεν τὸ 1969 εἰς τὸ σπήλαιον Φράγχθι τῆς "Ἑρμιονίδος (ἄρθρον Κύρου εἰς «Ἑστίαν», 10.11.78); Αλλὰ σύμφωνα μὲ νεὠτερες ἔρευνες Ἑλληνοκρῆτες εἶχον φθάσει καὶ ὥς τὰ ἀγγλικὰ νησιὰ ἀπ ̓ τὸ 1900-1400 π.Χ. (Αλ. Λαγκαδᾶς, «Οἱ ἀρχαῖοι Ελληνες καὶ ἡ θάλασσα», σελ. 42, Ξ. Λίόδας, σελ. 107. |. Πασσᾶς, «Ἢ ἀληθινὴ προϊστορία», σελ. 132 καὶ ἄρθρον εἰς ἐφ. «Ἑστίαν» μὲ τίτλον «Κρῆτες ἄποικοι εἰς τὴν Μ. Βρεταννίαν», 4.10.75). Καὶ ἀσφαλῶς τὰ θαλάσσια ταξἰδια προὐποθέτουν γνώσεις ἀστρονομίας, διότι οἱ ναυτικοὶ ἔχουν πάντοτε ὡς ὀδηγὸν τὰ ἀστέρια τὴ νύκτα καὶ τὸν ἥλιον τὴν ἡμέραν, ἐνῶ οἱ Αἰγύπτιοι ἔπλεον ἀρχικῶς κατὰ μῆκος τοῦ Νείλου καὶ ὄχι εἰς τὴν θάλασσαν. Προσθέτω δὲ καὶ τὸ ἑξῆς σημαντικόν: Προσφάτως εἰς τὸ Βρεταννικὸν περιοδικὸν «Ναιήῄτσιου» ἐδημοσιεύθη ἐνδιαφέρουσα μελέτη δύο ἐρασιτεχνῶν ἐρευνητῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνεκάλυψαν εἰς τὸ Μέρριθαιηλ (περιοχὴ Νάρμουρ ́ ̓ Αγγλίας) προϊστορικὸν νεκροταφεῖον... τὸ ὁποῖον, ὑποτίθεται, «ἐχρησιμοποιεῖτο ὡς ἀστεροσκοπεῖον» (1. Πασσᾶς, σελ. 132). ̓Απὸ αὐτὸ δυνάμεθα νὰ σὐ μπεράνωμεν, ὅτι οἱ Κρῆτες καὶ οἱ λοιποὶ μ Ἕλληνες εἶχον σημαντικὰς ἀστρονομικὰς γνώσεις. ̓Αλλὰ τὸ σημαντικώτερον στοιχεῖον, ποὺ δεικνύει ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν ἐδανείσθησαν τὰς ἀστρονομικάς των γνώσεις ἀπ ̓ τοὺς λαοὺς τῆς ̓Ανατολῆς, εἶναι τὰ « ̓Ορφικά», τὰ ὁποῖα χρονολογοῦνται στὸ 1.500 π.Χ. (ἢ 3.000), καὶ κάθε στίχος τῶν ̓Ὀρφικῶν εἶναι εὐαγγελισμὸς τῶν ἀπόκρυφων στοιχείων τοῦ Σύμπαντος. Οἱ Ὄρφικοὶ λοιπὸν ἐπίστευαν, ὅτι ἡ γῆ ἦτο σφαιρικὴ καὶ ὅτι κινεῖται γύρω ἀπ ̓ τὸν ἑαυτόν της («4εινοκάθεκχτε ἄψοφον ἀστρομάλοισιν ποδῶν ἴχνος εἱλίσσουσα», δηλ. «δὲν εἶναι εὔκολον νὰ καθησυχάση τις σὲ ποὺ χινεῖσαι ἀθορύθως, ὥστε οὔτε ἐμεῖς ποὺ σὲ πατοῦμε δὲν καταλαθαίνουμε τὸν θόρυθόν σου»! καὶ «ἴδρις γὰρ ἕην ἄστροιο πορείης καὶ σφαίρης κίνημ ̓ ἀμφίχθονα ὡς περιτέλλει κυκλοτερής, ἐν ἴσῳ τε κατὰ σφέτερον κνώδακα», δηλ. «διότι ἐγνώριζε τὴν πορείαν τοῦ ἄστρου καὶ τὴν κίνησιν τῆς οὐρανίου σφαίρας περὶ τὴν Γῆν, καθὼς αὐτὴ (ἡ Γῆ) ὄντας στρογγυλὴ περιστρέφεται καὶ μάλιστα σὲ ἴσον χρόνον περὶ τὸν ἰδικόν της ἄξονα»). Ἐπίσης ἐγνώριζαν, ὅτι ὁ ἥλιος ἦτο πυρακτωμένος («πυρόεις») καὶ ὅτι κατέχει τὸ κέντρον τοῦ κόσμου («κοσμοκράτωρ», «δεσπότης»). Θὰ πρέπει ἐδῶ νὰ προσθέσω, ὅτι τὰ « ̓Ορφικὰ» τὰ μετέφρασε διὰ πρώτην φορὰν ὁ ἔξοχος ἀστρονόμος Κ. Χασάπης (ἐνῶ οἱ ἀδαεῖς ξένοι δὲν μπόρεσαν), ὁ ὁποῖος ἀπεκάλυψεν, ὅτι εἰς τὰ «Ορφικὰ» δεικνύονται ἀστρονομικὲς γνώσεις καὶ τοῦ 3.500 π.Χ. ἀκόμη καὶ τοῦ... 11.000 π.Χ. (111). Συνεπῶς δὲν εἶναι ὀλίγον τι ἀντιεπιστημονικόν, νὰ λέμε ἑ ὅτι οἱ ἀνατολικοὶ λαοὶ μᾶς ἔδωσαν τὴν ἀστρονομίαν; ̓Αλλὰ τί γνώσεις εἶχον οἱ Αἰγύπτιοι; Ἡ ἐγκυκλοπαίδεια τοῦ «Πυρσοῦ» δίδει τὴν ἀπάντησιν εἰς τοὺς θιασώτας τοῦ ψεύδους: «Διὰ τοὺς Αἰγυπτίους ὁ οὐρανὸς ἦτο εἶδος στέγης στερεᾶς ἐκ σιδήρου, ἐφ ̓ ἧς κυλίονται τὰ μυστηριώδη ὕδατα... Τοὺς δὲ ἀστέρας ἐθεώρουν ὡς λυχνίας κρεμαμμένας ἀπὸ τοῦ σιδηροῦ θό-