ΔΑΥΛΟΣ/155, Νοέμόριος 1994 λου, τοὺς ὁποίους θεία δύναμις ἤναπτε καθ’ ἑσπέραν πρὸς διευκόλυνσιν τῶν ἀνθρώ- πων». Ὁ ἀστρονόμος Κ. Χασάπης ἀναφέ- ρει: «Οἱ Αἰγύπτιοι ἐ ἐπίστευον, ὅτι ὁ οὐρανὸς ἦτο μία ἀντεστραμμένη διάτρητος σφαῖρα, ἐκ τῶν κενῶν ὀπῶν τῆς ὁποίας ἐκρέμαντο... ὡς λύχνοι οἱ ἀστέρες, ἀπὸ ὅπου καὶ ἔρρι- πτον τὸ φῶς των!..». .ὋΟ Ἰ. Πασσᾶς τονίζει, ὅτι: «αἱ περὶ Σύμπαντος, οὐρανοῦ, ἀστέρων, “Ηλίου καὶ Σελήνης γνώσεις τῶν Αἰγυπτίων ἦσαν κυριολεκτικῶς παιδαριώδεις, αἱ δὲ μορφαὶ τῶν θεῶν ήσαν ζωώδεις... . Ὁ Κου- τρουδέλης ἀναφέρει: «Λένε, ὅτι οἱ Βαδυ- λώνιοι... καὶ οἱ Αἰγύπτιοι ἦταν δημιουργοὶ τῆς ἀστρονομίας, κανεὶς ὅμως ἀπ᾽ αὐτοὺς δὲν ἀνέφερε ἕνα ὄνομα ἑνὸς τέτοιου ἀστρο- νόμου οὔτε ἄλλον ἐπιστήμονα». ᾿ Ας ἐξετά- σωμεν ὅμως, τί γράφουν οἱ ἀρχαῖες πηγές: α) Ὁ ᾿Ορφεὺς μεταθὰς εἰς τὴν Αἴγυπτον «ἐξελόχευσεν» (ἐδίδαξεν) τὸν ἱερὸν λόγον καὶ δὲν τὸν διδάχτηκε. 6) ὋὋ Λουκιανὸς στὸ «Περὶ ἀστρολογίης», κεφ. 10, γράφει: «Οἱ “Ἕλληνες οὔτε ἀπ᾿ τοὺς Αἰθίοπας οὔτε ἀπ’ τοὺς Αἰγυπτίους διὰ τὴν ἀστρολογίαν ἤκουσαν κάτι, ἀλλὰ οἱ “Ελληνες τοὺς τὴν ἔμαθαν. “Ο᾽ Ορφεὺς τοὺς μίλησε διὰ ἀστρο- νομίαν. Δὲν τοὺς τὰ εἶπε ὅμως καθαρὰ ἀλλὰ μὲ σύμδολα, διὰ νὰ τοὺς προκαλέση σύγ- χυσιν». ᾿Αξίζει ὅμως νὰ σημειωθῆ, ὅτι ὁ Λουκιανὸς δὲν ἦτο ἑλληνικῆς καταγωγῆς, ἀλλὰ ζοῦσε κοντὰ εἰς τὴν Χαλδαίαν, ἄρα δὲν εἶχε συμφέρον νὰ γράψη ὑπὲρ τῶν Ἑλλήνων. Ἐπίσης εἰς τὸ κεφ. 12 τοῦ αὐτοῦ ἔργου ὁ Λουκιανὸς ἀναφέρει, ὅτι ὁ Ατρεὺς καὶ ὁ Θυέστης ἔκαναν ἀστρονομικὸν ἀγῶνα, διὰ νὰ πάρουν τὴν δασιλείαν τοῦ ”Αργους μπροστὰ σ᾽ ὅλους τοὺς ᾿Αργείους. 9129 ἤΑρα ὑπῆ θχε ὕψη λὸν ἐπίπεδον, διὰ νὰ 6ά- ζουν κριτὴν τὸ κοινὸν νὰ κρίνη ἀστρονο- μικῶς. γ) Ὃ Διόδωρος ὁ Σικελιώτης ἀνα- φέρει: «Ὕστερον δὲ παρὰ τοῖς “Ελλησι γε- νομένου κατακλυσμοῦ καὶ διὰ τὴν ἐπομ- δρίαν τῶν πλείστων ἀνθρώπων ἀπολομέ- νων ὁμοίως τούτοις καὶ τὰ διὰ τῶν γραμ- μάτων ὑπομνήματα συνέδη φθαρῆναι: δι᾽ ἣν αἰτίαν οἱ Αἰγύπτιοι καιρὸν εὔθετον λα- δόντες ἐξιδιοποιήσαντο τὰ περὶ ἀστρολο- γίας καὶ τῶν" Ελλήνων διὰ τὴν ἄγνοιαν μη- κέτι τῶν γραμμάτων ἀντιποιουμένων ἐνί- σχυσεν, ὡς αὐτοὶ πρῶτοι τὴν τῶν ἄστρων εὕρεσιν ἐποιήσαντο». ὃ) Ὃ "Ιμπν Χαλοὺντ (μεγάλος φιλόσοφος καὶ ἱστορικὸς τοῦ 1300-1400 μ.Χ.) στὰ «Προλεγόμενα» ἀνα- φέρεται εἰς τὴν γραμματείαν ὅλων τῶν λαῶν τῆς ἀρχαιότητος (ὁ ὅρος γραμματεία δὲν ἀφορᾶ μόνον στὴν λογοτεχνίαν ἀλλὰ σ᾿ ὅλα τὰ σημεῖα τοῦ ἐπιστητοῦ) καὶ καταλή- γει εἰς τὸ ἑξῆς συμπέρασμα: «Ποῦ εἶναι ἡ γραμματεία τῶν Περσῶν, ποῦ εἶναι ἡ γραμ- ματεία τῶν Χαλδαίων, τῶν ᾿Ασσυρίων καὶ τῶν Βαδυλωνίων, ποῦ ἄφησαν πίσω τους μνημεῖα ἐνδεικτικὰ διὰ τοὺς γνώσεις των καὶ ποῦ εἶναι ἡ γραμματεία τῶν Αἰγυπτίων καὶ τῶν προκατόχων των; Εἰς τὴν πραγμα- τικότητα ἔχουν κληρονομήσει τὴν γραμμα- τείαν ἑνὸς μόνον λαοῦ, τοῦ ἑλληνικοῦ». Τέ- λος, ἄν οἱ Αἰγύπτιοι εἶχαν σημαντικὰς γνώ- σεις, δὲν θὰ ἔμεναν ἔχθαμθοι, ὅταν ὁ Θαλῆς ἐμέτρησε τὴν Μεγάλην Πυραμίδα, ἀλλὰ θὰ τὴν μετροῦσαν οἱ ἴδιοι. Εὐχαριστῶ διὰ τὴν φιλοξενίαν Μάριος Δημόπουλος Κανάρη 19, Πειραιεὺς Ἢ παγκοσμιότητα τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας Κύριε διευθυντά, Ἡ πολυτιµότερη καὶ πιὸ ση μαντικὴ χλη- θονομιὰ ποὺ μᾶς ἄφησαν οἱ ἀρχαῖοι εἶναι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, καὶ τοῦτο διότι τὸ κα- ταπληκτικότερο δημιούργημα τοῦ ἀνθρώ- που εἶναι ἡ γλῶσσα. Στὸ οἰκουμενικὸ ὅμως χωριὸ ποὺ ζοῦμε σήμερα, φαίνεται πὼς ὅλοι μιλοῦν καὶ σκέφτονται ἀγγλικά. Ἡ ἐπιστήμη, ἡ τεχνολογία, τὸ ἐμπόριο, ἡ ἐκπαίδευση, ἡ πολιτικὴ κιλπ.: ὅλα συνεν- νοοῦνται μὲ τὴν ἀγγλικὴ γλῶσσα. Φτάσα- με, νὰ λέμε ὅτι τὸ παγχόσµιο πολιτιστικὸ πρότυπο εἶναι πλέον ἀγγλόφωνο. Ἣ ἀγγλικὴ γλῶσσα ἔφτασε σ᾽ αὐτὸ τὸ ἐπίπε- δο μὲ τὴν οἰκονομικὴ εὐρωστία τῶν ΗΠΑ, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴ 6οήθεια τῆς τεχνολογικῆς ἐπανάστασης, τὴν ὁποία ἔφερε ἡ ἀνάπτυξη κυρίως τῆς πληροφόρησης, ποὺ στὴν πλει- οψηφία της γίνεται στὰ ἀγγλικὰ (τηλεό- ραση, κινηματογράφος, τύπος κ.λπ.) καὶ ἔγινε ἡ πολιτισμικὴ γλῶσσα τοῦ πλανήτη µας. Πῶς εἰναι ὅμως δυνατὸν νὰ τὸ ἀποκα- λοῦμε αὐτὸ τὸ πρότυπο μόνο ἀγγλόφωνο ἤ