«Νέα τάξη πραγμάτων» στὴν Ἑλλάδα 1. “Οτι τὸ ὑπέδαφος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικράτειας περιέχει μεγάλα κοιτάσματα πετρελάιου (καὶ ἄλλες πρῶτες ὕλες) εἶναι περίπου κοινὸ μυστικό-- καὶ θεθαιωμένο ὄχι μόνο ἀπὸ τὰ πορίσματα τῶν Γάλλων εἰδικῶν τὸ 1976. Στοὺς διαφόρους «ἀπόρρητους» χάρτες τῶν κοιτασμάτων πετρελαίου στήν Ἑλλάδα ποὺ ἔχουν «πυχλοφορή σει» ὑπάρχουν σημειωμένες οἱ ἑξῆς σπουδαιότερες τοποθεσίες μὲ τὶς ἀντίστοιχες ἑταιρεῖες, στὶς ὁποῖες εἶχε ἀνατεθεῖ ἡ ἔρευνα τὸ 1975: α) ἀνατολικὰ τῆς Θάσου (Οχγἀεπία!, τοῦ «Τεξανοῦ» ̓Α. Χάμμερ), 6) Κρητικὸ Πέλαγος, μεταξὺ Κάσου-Κρήτης ((Πεντοη, συμφερόντων ΡοκΦφέλλερ), γ) Κατάχωλο-Ζάκυνθος (Έςςο, ἐπίσης τοῦ Ροχφέλλερ), δ) Ἐπανωμὴ-ΣιθωνίαΘερμαϊκὸς (ἀμερικανικὴ Τεχαςο καὶ ἀγγλοολλανδικὴ 5}6|1). ̓Απὸ τὸν παραπάνω «προσωρινὸ» καταμερισμὸ τῶν ἐρευνῶν γιὰ πετρέλαιο στὸ χῶρο τῆς Ἑλλάδας Φαίνεται, ὅτι τὴν «ἐπικαρπία» τῶν ἑλληνικῶν πετρελαίων διεκδικοῦν καὶ τὰ τρία μεγάλα καρτέλ τῆς «Λέσχης τοῦ Πετρελαίου», δηλαδή: α) ὁ Ὅμιλος Ροκφέλλερ (Εδςο/ΈἘχχοη, ΜοδΙΙ, Οπεντοπ) μὲ ἕδρα τὴ Νέα Ὑόρχη, 6) οἱ ἀνεξάρτητοι «Τεξανοὶ» μὲ ἕδρα τὸ Χιοῦστον τοῦ Τέξας καὶ γ) οἱ ̓Αγγλον (ΒΡ 5ΗΕ11) μὲ ἕδρα τὸ Λονδῖνο. (Ἡ ΤΕΧΑΟΟ μὲ ἕδρα τὸ Χιοῦστον ἐπίσης συντάσσεται «συνήθως» μὲ τὸν Ὅμιλο Ροχφέλλερ, σχη ματίζοντας τὸν πολυεθνικὸ ὑπερχολοσσὸ τῆς Αταπιοο). Εἶναι ἐἐπίσης γνωστὸ -ἂν καὶ ὄχι εὐρέως-, ὅτι τὰ τρία αὐτὰ πετρελαϊκὰ καρτέλ (ἡ Αταπιοο, οἱ «Τεξανοὺ» καὶ οἱ ”Αγγλοι) ἀποτελοῦν καὶ τὰ ἰσχυρότερα διεθνῆ κέντρα ἐξουσίας, τῶν ὁποίων ἐντολοδόχοι τυγχάνουν οἱ ἀνὰ τὸν κὀσμο πολιτικοὶ (ἰδίως τῶν μικρῶν χωρῶν ὅπως ἡ Ἑλλάδα). Ἡ μεταπολεμικὴ πολιτικὴ ἵστορία τῆς πατρίδος μας στὴν οὐσία της δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ σύγκρουση συμφερόντων τῶν τριῶν αὐτῶν πετρελαϊκῶν καρτὲλ στὸν «νευραλγικὸ» χῶρο τῆς) Ανατολικῆς Μεσογείου. Π.χ. τὰ γεγονότα τοῦ 1965 στὴ χώρα μας ἀντικατοπτρίζουν τὴ σύγκρουση ̓Αγγλίας, Τεξανῶν καὶ ΑΚΑΜΟΟ, ποὺ ἐκδηλώθηχε φυσικὰ στὴν Ἑλλάδα σὲ ἐπίπεδο «ἐντολοδόχων» (Ξ ἀνάκτορα, πολιτικὲς φατρίες) μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν ἀνακατανομὴ τῶν πετρελαίων τῆς Μ. ̓Ανατολῆς στὸν «Πόλεμο τῶν Ἕξι Ἡμερῶν» τοῦ ̓67 μεταξὺ Ἰσραὴλ καὶ ̓Αράθων. Ὁμοίως καὶ ἡ ἐπιθολὴ τῆς δικτατορίας τῆς 21ης) Απριλίου ὑπῆρξε «κοινὴ συμφωνία» καὶ τῶν τριῶν καρτέλ. ἔτσι ὥστε νὰ ὑπάρχει σταθερότητα στὴν Ἑλλάδα τὴν χρίσιμη περίοδο τοῦ πολέμου. (Τελικὰ πάντα ἡ οὐσία τοῦ προθλήματος «Ἑλλὰς» γιὰ τὰ τρία πετρελαϊκὰ καρτὲλ ἔγκειται στὸ Φόδο, μή πως τὴν χώρα μας τὴν «καρπωθεῖ» ῥλοκλη θωτιχὰ ἕνα μόνο καρτὲλ. ἀποχλειστικὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του). Ἢ γεωπολιτική ἀξία τῆς Ἑλλάδας εἶναι προφανἠς καὶ πασίγνωστη: ἀποτελεῖ θασικὸ προστάτη τῆς ἀσφαλείας τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἀποφασιστικὸ κρίκο στὴ διοχέτευση θαρέων ὅπλων (καὶ ἄλλων ἀγαθῶν) στὴ κυθέρνηση τῆς Ἱερουσαλήμ. Ὅσον ἀφορᾶ δὲ τὸ Ἰσραήλ., ὅλοι γνωρίζουν ὅτι δημιουργήθηκε τὸ 1948, γιὰ νὰ ἀποτελεῖ τὸν «σιδερένιο χωροφύλακα» τῶν πετρελαίων τῆς Μ. ̓ ̓Ανατολῆς καὶ τοῦ Περσικοῦ Κόλπου. Ὅμως, ἐπειδὴ -κατὰ τὰ καρτὲλ-- πέρασε ἡ ἐποχὴ τῶν «παχειῶν ἀγελάδων», ἡ Ἑλλάδα ἀποκτᾶ τελευταῖα καὶ μιὰν ἄλλη ἐξαιρετικὰ θαρύνουσα σημασία πέρα τῆς γνωστῆς γεωπολιτικῆς. Ἡ «νέα» πολιτικὴ σπουδαιότητα τῆς πατρίδας μας ἔγκειται στὴν ὕπαρἕῃ πολλῶν καὶ σημαντικῶν κοιτασμάτων πετρελαίου σ ̓ ὅλο σχεδὸν τὸ ὑπέδαφος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικράτειας, ἀπὸ τὸ Ἰόνιο ὥς τὸ Αἰγαῖο καὶ ἀπὸ τὴ Μακεδονία μέχρι τὴν Κρήτη. Ἢ ἀπόφαση τῶν «ἀφεντικῶν τοῦ πετρελαίου» (δηλ. τῶν ση μερινῶν ἔξουσιαστῶν τοῦ πλανήτη) εἰναι, ὅτι ἡ μοιρασιὰ τῶν Ἑλληνικῶν πετρελαίων ἐ ἐπείγει, μετὰ μάλιστα τὴ κατάρρευση τῆς Σοθιετικῆς Ἔνωσης. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι, ἀφοῦ τὰ τρία πετρελαϊκὰ καρτὲλ (ΑΒΑΜΟΟ, Τεξανοί, ̓Αγγλία) ἀποφάσισαν νὰ μοιράσουν τὰ Ἑλληνικὰ