«Νέα τάξη πραγμάτων» στὴν Ἑλλάδα 1. “Οτι τὸ ὑπέδαφος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικράτειας περιέχει μεγάλα κοιτάσματα πε- τρελάιου (καὶ ἄλλες πρῶτες ὕλες) εἶναι περίπου κοινὸ μυστικό-- καὶ θεθαιωμένο ὄχι µό- νο ἀπὸ τὰ πορίσματα τῶν Γάλλων εἰδικῶν τὸ 1976. Στοὺς διαφόρους «ἀπόρρητους» χάρ- τες τῶν κοιτασμάτων πετρελαίου στήν Ἑλλάδα ποὺ ἔχουν «πυχλοφορή σει» ὑπάρχουν ση- μειωμένες οἱ ἑξῆς σπουδαιότερες τοποθεσίες μὲ τὶς ἀντίστοιχες ἑταιρεῖες, στὶς ὁποῖες εἶχε ἀνατεθεῖ ἡ ἔρευνα τὸ 1975: α) ἀνατολικὰ τῆς Θάσου (Οχγἀεπία!, τοῦ «Τεξανοῦ» ᾽Α. Χάμμερ), 6) Κρητικὸ Πέλαγος, μεταξὺ Κάσου-Κρήτης ((Πεντοη, συμφερόντων Ροκ- Φφέλλερ), γ) Κατάχωλο-Ζάκυνθος (Έςςο, ἐπίσης τοῦ Ροχφέλλερ), δ) Ἐπανωμὴ-Σιθωνία- Θερμαϊκὸς (ἀμερικανικὴ Τεχαςο καὶ ἀγγλοολλανδικὴ 5}6|1). ᾿Απὸ τὸν παραπάνω «προ- σωρινὸ» καταμερισμὸ τῶν ἐρευνῶν γιὰ πετρέλαιο στὸ χῶρο τῆς Ἑλλάδας Φαίνεται, ὅτι τὴν «ἐπικαρπία» τῶν ἑλληνικῶν πετρελαίων διεκδικοῦν καὶ τὰ τρία μεγάλα καρτέλ τῆς «Λέσχης τοῦ Πετρελαίου», δηλαδή: α) ὁ Ὅμιλος Ροκφέλλερ (Εδςο/ΈἘχχοη, ΜοδΙΙ, Οπεντοπ) μὲ ἕδρα τὴ Νέα Ὑόρχη, 6) οἱ ἀνεξάρτητοι «Τεξανοὶ» μὲ ἕδρα τὸ Χιοῦστον τοῦ Τέξας καὶ γ) οἱ ᾿Αγγλον (ΒΡ 5ΗΕ11) μὲ ἕδρα τὸ Λονδῖνο. (Ἡ ΤΕΧΑΟΟ μὲ ἕδρα τὸ Χιοῦστον ἐπίσης συντάσσεται «συνήθως» μὲ τὸν Ὅμιλο Ροχφέλλερ, σχη ματίζοντας τὸν πολυε- θνικὸ ὑπερχολοσσὸ τῆς Αταπιοο). Εἶναι ἐ ἐπίσης γνωστὸ -ἂν καὶ ὄχι εὐρέως-, ὅτι τὰ τρία αὐτὰ πετρελαϊκὰ καρτέλ (ἡ Αταπιοο, οἱ «Τεξανοὺ» καὶ οἱ ”Αγγλοι) ἀποτελοῦν καὶ τὰ ἰσχυρότερα διεθνῆ κέντρα ἐξουσίας, τῶν ὁποίων ἐντολοδόχοι τυγχάνουν οἱ ἀνὰ τὸν κὀ- σμο πολιτικοὶ (ἰδίως τῶν μικρῶν χωρῶν ὅπως ἡ Ἑλλάδα). Ἡ μεταπολεμικὴ πολιτικὴ ἵστο- ρία τῆς πατρίδος µας στὴν οὐσία της δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο, παρὰ ἡ σύγκρουση συµφε- ρόντων τῶν τριῶν αὐτῶν πετρελαϊκῶν καρτὲλ στὸν «νευραλγικὸ» χῶρο τῆς) Ανατολικῆς Μεσογείου. Π.χ. τὰ γεγονότα τοῦ 1965 στὴ χώρα µας ἀντικατοπτρίζουν τὴ σύγκρουση ᾽Αγγλίας, Τεξανῶν καὶ ΑΚΑΜΟΟ, ποὺ ἐκδηλώθηχε φυσικὰ στὴν Ἑλλάδα σὲ ἐπίπεδο «ἐντολοδόχων» (Ξ ἀνάκτορα, πολιτικὲς φατρίες) μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν ἀνακατανομὴ τῶν πετρελαίων τῆς Μ. ᾿Ανατολῆς στὸν «Πόλεμο τῶν Ἕξι Ἡμερῶν» τοῦ ᾿67 μεταξὺ Ἰσραὴλ καὶ ᾿Αράθων. Ὁμοίως καὶ ἡ ἐπιθολὴ τῆς δικτατορίας τῆς 21ης) Απριλίου ὑπῆρξε «κοινὴ συμφωνία» καὶ τῶν τριῶν καρτέλ. ἔτσι ὥστε νὰ ὑπάρχει σταθερότητα στὴν Ἑλλά- δα τὴν χρίσιµη περίοδο τοῦ πολέμου. (Τελικὰ πάντα ἡ οὐσία τοῦ προθλήµατος «Ἑλλὰς» γιὰ τὰ τρία πετρελαϊκὰ καρτὲλ ἔγκειται στὸ Φόδο, μή πως τὴν χώρα μας τὴν «καρπωθεῖ» ῥλοκλη θωτιχὰ ἕνα μόνο καρτὲλ. ἀποχλειστικὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του). Ἢ γεωπολιτική ἀξία τῆς Ἑλλάδας εἶναι προφανἠς καὶ πασίγνωστη: ἀποτελεῖ θασικὸ προστάτη τῆς ἀσφαλείας τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ἀποφασιστικὸ κρίκο στὴ διοχέτευση θαρέων ὅπλων (καὶ ἄλλων ἀγαθῶν) στὴ κυθέρνηση τῆς Ἱερουσαλήμ. Ὅσον ἀφορᾶ δὲ τὸ Ἰσραήλ., ὅλοι γνωρίζουν ὅτι δημι- ουργήθηκε τὸ 1948, γιὰ νὰ ἀποτελεῖ τὸν «σιδερένιο χωροφύλακα» τῶν πετρελαίων τῆς Μ. ᾿᾽Ανατολῆς καὶ τοῦ Περσικοῦ Κόλπου. Ὅμως, ἐπειδὴ -κατὰ τὰ καρτὲλ-- πέρασε ἡ ἐποχὴ τῶν «παχειῶν ἀγελάδων», ἡ Ἑλλά- δα ἀποκτᾶ τελευταῖα καὶ μιὰν ἄλλη ἐξαιρετικὰ θαρύνουσα σημασία πέρα τῆς γνωστῆς γεωπολιτικῆς. Ἡ «νέα» πολιτικὴ σπουδαιότητα τῆς πατρίδας µας ἔγκειται στὴν ὕπαρ- ἕῃ πολλῶν καὶ σημαντικῶν κοιτασμάτων πετρελαίου σ᾽ ὅλο σχεδὸν τὸ ὑπέδαφος τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικράτειας, ἀπὸ τὸ Ἰόνιο ὥς τὸ Αἰγαῖο καὶ ἀπὸ τὴ Μακεδονία µέχρι τὴν Κρήτη. Ἢ ἀπόφαση τῶν «ἀφεντικῶν τοῦ πετρελαίου» (δηλ. τῶν ση μερινῶν ἔξουσια- στῶν τοῦ πλανήτη) εἰναι, ὅτι ἡ μοιρασιὰ τῶν Ἑλληνικῶν πετρελαίων ἐ ἐπείγει, μετὰ μά- λιστα τὴ κατάρρευση τῆς Σοθιετικῆς Ἔνωσης. Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι, ἀφοῦ τὰ τρία πε- τρελαϊκὰ καρτὲλ (ΑΒΑΜΟΟ, Τεξανοί, ᾿Αγγλία) ἀποφάσισαν νὰ μοιράσουν τὰ Ἑλληνικὰ