ΔΙΑΜΑΝΊΤΗΣ ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ Προνατακλυσμιαῖα ἀρχεῖα τῶν Ἑλλήνων (καὶ ἡ ἀπόκρυψη τους ἀπὸ τοὺς Παλαιοδιαθηκιστὲς) Ὅποιος μελετήση τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες συγγραφεῖς εὔκολα δύναται νὰ διαπιστώσει, ὅτι στὶς πλεῖστες τῶν ἑλληνικῶν πόλεων ἐτηροῦντο γενεαλογικοὶ χατάλογοι τῶν ἀρχόντων, τῶν ὁποίων ἡ ἀρχὴ ἔφτανε μέχρι τοὺς «θεοὺς» καὶ «ἡμιθέους» μὲ μιὰ καταγραφὴ δεκάδων 6ασιλέων, ποὺ ἔζησαν πρὶν τὸν Μεγάλο Κατακλυσμὸ τοῦ Δευκαλίωνα. [Στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ παράδοση ἔχουν ἐπισημανθεῖ πολλοὶ κατακλυσμοὶ καὶ ἀλλα φυσικὰ φαινόμενα μεγάλων καταστροφῶν (ὅπως π.χ. «ἐκπυοώσεις»). Ἔχουν κατανομαστεῖ ὅμως δύο καταχλυσμοί: τοῦ Ὠγύγου καὶ τοῦ Δευκαλίωνα. (Ἐπίσης ὑπάρχει καὶ ἡ ἀναφορὰ περὶ τοῦ Καταχλυσμοῦ τοῦ Βοσπόρου, ποὺ σχετίζεται μὲ τὴν μετοικεσία ἐκ Θράκης τοῦ Δαρδάνου πρὸς τὴν Μ. ̓Ασία: Διόδωρος Σικελιώτης Ε, 48)]. Ἢ τήρηση τῶν γενεαλογιῶν δὲν ἦτο μόνον ὑποχρέωση καὶ καθῆκον τῶν πόλεων ἢ τῶν ἱερῶν)μαντείων)μουσείων κ.λπ. Κάθε ἀριστοχρατικὸ γένος, ἀκόμα καὶ κάθε οἰκογένεια, τηροῦσε τὸ γενεαλογ ικότης ἀρχεῖο μὲ θρη σκευτικὴ εὐλάθεια. Στὴν ̓ΙΙλιάδα (Ζ 145) ὃ Γλαῦκος καὶ ὁ Διομήδης, ἐκθέτοντας τὴν γενεαλογία τοὺς διαπιστώνουν, ὅτι εἶναι ἐκ πατρὸς φίλοι, γιατὶ ὁ πατέρας τοῦ Διομή δη Οἴνέας εἶχε φιλοξενήσει τὸ Βελλερεφόντη, πάππο τοῦ Γλαύκου. Εἶναι γνωστὸ ἐπίσης, ὅτι τουλάχιστον στοὺς Μυχκηναϊκοὺς χρόνους οἱ εὐγενεῖς ἀποδεικνύουν τὴν κοινωνική τους θέση μὲ τὴν γενεαλογία τους, ποὺ ἀνάγεται στὴν ἐποχὴ πρὶν τὸν Κατακλυσμὸ καὶ φθάνει μέχρι τοὺς «θεούς». «Βασιλέας τῆς πόλη ς, ὀασιλέας τῶν δασιλέων, εἰναι αὐτὸς μὲ τὴν καλὰ θεμελιωμένη θεϊκὴ καταγωγή. Όλος ὁ ὁ κόσμος γνωρίζει τὴν γενεαλογίατου. ο ̓Αγαμέμνων καὶ ὁ Μενέλαος κατάγονται ἀπὸ τὸν Δία διαμέσου τοῦ Ταντάλου, τοῦ Πέλοπα, τοῦ ̓Ατρέα' ὁ ̓Αχιλλεὺς διαμέσου τοῦ Αἰακοῦ καὶ τοῦ Πηλέα: ὁ ̓Οδυσσεὺς διαμέσου τοῦ ̓Αρκείσιου καὶ τοῦ Λαέρτη; ὁ ̓]δομενεὺς διαμέσου τοῦ Μίνωα...» (Ουβίανε ΟἸοΙΖ, Η Ελληνική «Πόλις», Μ.Ι.Ε.Τ. 1981, σ. 51). Στὴν τήρηση τῶν γενεαλογικῶν καταλόγων κάθε γένους σημαντικὸ ρόλο ἔπαιξε ἡ ὑφὴ τῶν ἑλληνικῶν πόλεων. Ὡς γνωστόν, ἡ δάση τῆς ἑλληνικῆς «πόλεως» ὑπῆ ρξε τὸ «γένος», ἡ μεγάλη δηλ. οἰκογένεια, ποὺ ἀπετελεῖτο ἀπὸ μέλη, τὰ ὁποῖα κατάγονταν ἀπὸ τὸν ἴδιο πρόγονο. Δίπλα στὰ πιὸ ἰσχυρὰ γένη συσπειρώθηκαν ἄλλα, κι ἔτσι σχηματίστηκαν οἱ «φροατρίες». Τὰ γένη καὶ οἱ Φρατρίες ἔδιναν τὸ ὄνομά τους στὴ θέση, ὅπου θρισκόταν ἡ ἰδιοκτησίατους. Ἔτσι ξεχώρισαν στὴ Μίλητο οἱ Θηλίδες, οἱ Σχιρίδες, οἱ Εκαιτάδες' στὴ Χίο οἱ Δημοτιονίδες, οἱ Θρᾳκίδες: στὴν Κάμειρο οἱ Ἱπποτάδες, οἱ Γραιάδες, οἱ Θοιάδες κλπ. Ὅλη αὐτὴ ἡ ὀργάνωση τῶν ἑλληνικῶν πόλεων σὲ γένη καὶ Φρατρίες (συνασπισμὸς τῶν φρατριῶν γένγησε τὶς «φυλὲς») ἀνάγεται φυσικὰ στὶς πανάρχαιες ἀρχὲς τῶν πόλεων καὶ ἀπετέλεσε τὴν ἀναγκαία προὔὐπόθεση ἀνάπτυξης τῆς γραφῆς καὶ τῆς τή ρΏσης τῶν γενεαλογιῶν. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα, ποὺ τεχμηριώνει τὰ παραπάνω, ἀποτελεῖ καὶ μιὰ ἐπιγραφὴ ἀπὸ τὴν Κάμειρο, ὅπου κάτω ἀπὸ τὸ ὄνομα τῶν ̓Αλθαιμενιδῶν, ἀπογόνων τοῦ ἥρωα ἱδρυτῆ, εἶναι καταγραμμένες οἱ φρατρίες μὲ τὰ γένη της ἡ καθεμία (6λ. {ηδεγὶρΙοηες ΟΥαεοΠ6,τ. ΧΙ], 1, 695). Πράγματι τὰ γένη, οἱ φρατρἰες καὶ οἱ φυλὲς δὲν ἀποτελοῦν μόνο τὸ πιὸ χτυπητὸ χαρακτηριστικὸ τῶν ἕλληνικῶν πόλεων! ἡ ἴδια ἡ δημιουργία τοῦ ἑλληνικοῦ θεσμοῦ τῶν αὐτοδιοικούμενων