ΔΙΑΜΑΝΊΤΗΣ ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ Προνατακλυσμιαῖα ἀρχεῖα τῶν Ἑλλήνων (καὶ ἡ ἀπόκρυψη τους ἀπὸ τοὺς Παλαιοδιαθηκιστὲς) Ὅποιος µελετήση τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες συγγραφεῖς εὔκολα δύναται νὰ δια- πιστώσει, ὅτι στὶς πλεῖστες τῶν ἑλληνικῶν πόλεων ἐτηροῦντο γενεαλογικοὶ χατά- λογοι τῶν ἀρχόντων, τῶν ὁποίων ἡ ἀρχὴ ἔφτανε μέχρι τοὺς «θεοὺς» καὶ «ἡμιθέους» μὲ μιὰ καταγραφὴ δεκάδων 6ασιλέων, ποὺ ἔζησαν πρὶν τὸν Μεγάλο Κατακλυσμὸ τοῦ Δευκαλίωνα. [Στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ παράδοση ἔχουν ἐπισημανθεῖ πολλοὶ κα- τακλυσμοὶ καὶ ἀλλα φυσικὰ φαινόμενα μεγάλων καταστροφῶν (ὅπως π.χ. «ἐκπυ- οώσεις»). Ἔχουν κατανομαστεῖ ὅμως δύο καταχλυσμοί: τοῦ Ὠγύγου καὶ τοῦ Δευ- καλίωνα. (Ἐπίσης ὑπάρχει καὶ ἡ ἀναφορὰ περὶ τοῦ Καταχλυσμοῦ τοῦ Βοσπόρου, ποὺ σχετίζεται μὲ τὴν μετοικεσία ἐκ Θράκης τοῦ Δαρδάνου πρὸς τὴν Μ. ᾿Ασία: Διό- δωρος Σικελιώτης Ε, 48)]. Ἢ τήρηση τῶν γενεαλογιῶν δὲν ἦτο μόνον ὑποχρέωση καὶ καθῆκον τῶν πόλε- ων ἢ τῶν ἱερῶν)μαντείων)μουσείων κ.λπ. Κάθε ἀριστοχρατικὸ γένος, ἀκόμα καὶ κά- θε οἰκογένεια, τηροῦσε τὸ γενεαλογ ικότης ἀρχεῖο μὲ θρη σκευτικὴ εὐλάθεια. Στὴν ᾽ΙΙλιάδα (Ζ 145) ὃ Γλαῦκος καὶ ὁ Διομήδης, ἐκθέτοντας τὴν γενεαλογία τοὺς δια- πιστώνουν, ὅτι εἶναι ἐκ πατρὸς φίλοι, γιατὶ ὁ πατέρας τοῦ Διομή δη Οἴνέας εἶχε φι- λοξενήσει τὸ Βελλερεφόντη, πάππο τοῦ Γλαύκου. Εἶναι γνωστὸ ἐπίσης, ὅτι του- λάχιστον στοὺς Μυχκηναϊκοὺς χρόνους οἱ εὐγενεῖς ἀποδεικνύουν τὴν κοινωνική τους θέση μὲ τὴν γενεαλογία τους, ποὺ ἀνάγεται στὴν ἐποχὴ πρὶν τὸν Κατακλυ- σμὸ καὶ φθάνει μέχρι τοὺς «θεούς». «Βασιλέας τῆς πόλη ς, ὀασιλέας τῶν δασιλέων, εἰναι αὐτὸς μὲ τὴν καλὰ θεμελιωμένη θεϊκὴ καταγωγή. Όλος ὁ ὁ κόσμος γνωρίζει τὴν γενεαλογίατου. ο ᾿Αγαμέμνων καὶ ὁ Μενέλαος κατάγονται ἀπὸ τὸν Δία δια- μέσου τοῦ Ταντάλου, τοῦ Πέλοπα, τοῦ ᾿Ατρέα' ὁ ᾿Αχιλλεὺς διαμέσου τοῦ Αἰακοῦ καὶ τοῦ Πηλέα: ὁ ᾿Οδυσσεὺς διαμέσου τοῦ ᾿Αρκείσιου καὶ τοῦ Λαέρτη; ὁ ᾿]δομε- νεὺς διαμέσου τοῦ Μίνωα...» (Ουβίανε ΟἸοΙΖ, Η Ελληνική «Πόλις», Μ.Ι.Ε.Τ. 1981, σ. 51). Στὴν τήρηση τῶν γενεαλογικῶν καταλόγων κάθε γένους σημαντικὸ ρόλο ἔπαι- ξε ἡ ὑφὴ τῶν ἑλληνικῶν πόλεων. Ὡς γνωστόν, ἡ δάση τῆς ἑλληνικῆς «πόλεως» ὑπῆ ϱξε τὸ «γένος», ἡ µεγάλη δηλ. οἰκογένεια, ποὺ ἀπετελεῖτο ἀπὸ µέλη, τὰ ὁποῖα κατάγονταν ἀπὸ τὸν ἴδιο πρόγονο. Δίπλα στὰ πιὸ ἰσχυρὰ γένη συσπειρώθηκαν ἄλλα, κι ἔτσι σχηματίστηκαν οἱ «φροατρίες». Τὰ γένη καὶ οἱ Φρατρίες ἔδιναν τὸ ὄνομά τους στὴ θέση, ὅπου θρισκόταν ἡ ἰδιοκτησίατους. Ἔτσι ξεχώρισαν στὴ Μί- λητο οἱ Θηλίδες, οἱ Σχιρίδες, οἱ Εκαιτάδες' στὴ Χίο οἱ Δημοτιονίδες, οἱ Θρᾳκί- δες: στὴν Κάμειρο οἱ Ἱπποτάδες, οἱ Γραιάδες, οἱ Θοιάδες κλπ. Ὅλη αὐτὴ ἡ ὀργά- νωση τῶν ἑλληνικῶν πόλεων σὲ γένη καὶ Φρατρίες (συνασπισμὸς τῶν φρατριῶν γέν- γησε τὶς «φυλὲς») ἀνάγεται φυσικὰ στὶς πανάρχαιες ἀρχὲς τῶν πόλεων καὶ ἀπετέ- λεσε τὴν ἀναγκαία προὔὐπόθεση ἀνάπτυξης τῆς γραφῆς καὶ τῆς τή ϱΏσης τῶν γε- νεαλογιῶν. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα, ποὺ τεχμηριώνει τὰ παραπάνω, ἀποτε- λεῖ καὶ μιὰ ἐπιγραφὴ ἀπὸ τὴν Κάμειρο, ὅπου κάτω ἀπὸ τὸ ὄνομα τῶν ᾿Αλθαιμε- νιδῶν, ἀπογόνων τοῦ ἥρωα ἱδρυτῆ, εἶναι καταγραμμένες οἱ φρατρίες μὲ τὰ γένη της ἡ καθεμία (6λ. {ηδεγὶρΙοηες ΟΥαεοΠ6,τ. ΧΙ], 1, 695). Πράγματι τὰ γένη, οἱ φρα- τρἰες καὶ οἱ φυλὲς δὲν ἀποτελοῦν µόνο τὸ πιὸ χτυπητὸ χαρακτηριστικὸ τῶν ἕλλη- νικῶν πόλεων! ἡ ἴδια ἡ δημιουργία τοῦ ἑλληνικοῦ θεσμοῦ τῶν αὐτοδιοικούμενων