ΑΙΣΙΜΑ ΚΑΙ ΑΔΗΡΙΤΑ Περὶ «παλιννοστούντων» Γνωστῆς οὔσης τῆς σημασίας τῶν λέξεων «νόστος» καὶ «παλιννόστηση», εἶναι ντροπὴ νὰ χαρακτηρίζονται οἱ καταφεύγοντες στὴν Ελλάδα πρόσφυγες ἀπὸ πατρίδες ἑλληνικότατες ἐκτὸς τῶν ̓Ελλαδικῶν συνόρων, ὅπως ἡ Β. "ἤπειρος, ἡ Κωνσταντινούπολις, ἡ Ἴμόρος, ἡ Τένεδος, ὡς «παλιννοστοῦντες»' καὶ ἡ ὑπηρεσία τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου, πού, ὑποτίθεται, ἀσχολεῖται μὲ τὴν περίθαλψή τους, ὡς «Ίδρυμα Ὑποδοχῆς Παλιννοστούντων». “Ὅμως καὶ τοὺς Ελληνες πρόσφυγες ἀπὸ τὶς χῶρες τῆς πρώην Σοδιετικῆς' Ενώσεως δὲν μποροῦμε νὰ χαρακτηρίξουμε «παλιννοστοῦντες», ὅταν μεγάλο μέρος ἀπὸ αὐτοὺς προέρχονται ἀπὸ "Ελληνες τοῦ Πόντου, ποὺ ἐξαναγκάστηκαν νὰ καταφύγουν στὶς χῶρες τῆς τότε Ρωσσικῆς αὐτοχρατορίας (τοὺς τρεῖς τελευταίους αἰῶνες). Παλιννόστηση γι’ αὐτοὺς θὰ ἦταν μόνο ἡ ἔπιστροφή τους στὶς παλιὲς πατρίδες τους τοῦ ̓Ελληνικοῦ (τουρκοκρατούμενου) Πόντου. Αλλά. ὡς γνωστόν, στὴν πρώην Σοδιετική "Ένωση ἐκτὸς τῶν καταφυγόντων ἐκ Πόντου ὑπῆρχαν καὶ πληθυσμοὶ ἑλληνικοί, εὑρισκόμενοι ἐκεῖ ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα καὶ τοὺς Βυξαντινοὺς χρόνους. “Ὅπως οἱ Έλληνες τῆς Κριμαίας, ποὺ διεσπάρησαν σὲ διάφορες περιοχές παράδειγμα οἱ Ελληνες τῆς Μαριανουπόλεως ἢ Μαριουπόλεως, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν Κριμαία, ξεκίνησαν ἀπὸ ἐκεῖ 70.000 τὸ 1779 καὶ ἀφοῦ περιπλανήθηκαν ἐπὶ δύο χρόνια καὶ δημιούργησαν 24 ναυτικὰ χωριά, κατέληξαν στὴν περιοχὴ ποὺ ἵδρυσαν, τὴν καθαρῶς ἑλληνικὴ Μαριούπολη (ἡ πληροφορία ἀπὸ τὸ διθλίο τοῦ Κ. Ν. Τριανταφύλλου «Παγκόσμιος Ελληνοδείκτης»). Κατὰ ποιά λογικὴ οἱ Ελληνες αὐτοί, κομμάτι ἑνὸς εὑρύτερου - οἰκουμενικοῦ ̓Ελληνισμοῦ, ποὺ φθίνει στὸν αἰῶνα μας, ὅταν φθάνουν πρόσφυγες στὴν "Ἑλλάδα, μπορεῖ νὰ χαρακτηρίξονται ὡς ἐπιστρέφοντες (ποῦ;), ὅταν καὶ αὐτὸ ἀκόμα τὸ Σοδιετικὸ κράτος μιλοῦσε κάποτε γιὰ ἵδρυση αὐτονόμου περιοχῆς τους; Μήπως, γιὰ νὰ δίνεται ἕνα ἀκόμα πλῆγμα στὸν παγκόσμιο “Ελληνισμὀ, σὲ μιὰ προσπάθεια νὰ ὑποθαθμίζεται συνεχῶς ἡ σημασία του, μέχρι νὰ σθήσει καὶ νὰ περιορισθῆ στὰ στενά, ἀσφυχτικά, Ελλαδικἁ πλαίσια; 4 η ̓ ̓Επιστήμη καὶ Ελλὰς Σύμφωνα μὲ τὴν ἐφημερίδα « ̓Επενδυτὴς» (25-9-94) μιὰ νέα μέθοδος θ ̓ ἀποδεικνύει τὴν παλαιότητα κι ἀρχαιότητα τῶν κτισμάτων καὶ τῶν ἄλλων πιθανῶς ἀνασκαπτικῶν εὑρημάτων: Πρόκειται, λέει, γιὰ τὴν μέθοδο χρονολόγησης «τῶν παγιδευμένων ἡλεκτρονίων», ποὺ λειτουργεῖ ὡς ἑξῆς: «Ὅταν κόδεται καὶ λαξεύεται τὸ πέτρωμα, δέχεται στὸ σημεῖο λάξευσης τὸ ἡλιακὸ φῶς. Στὸ διάστημα αὐτὸ κάποιες φυσικὲς ποσότητες ἠλεκτρονίων. πού ̓ χει τὸ πέτρωμα στὸ σημεῖο αὐτὸ φεύγουν... ̓Απ’ τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ πέτρες αὐτὲς χτίζονται --ἄρα δυθίξονται στὸ σκότος-- ἀρχίζουν νὰ γεμίζουν ξανὰ ἠλεκτρόνια. Ὅταν αὐτὰ μετρη θοῦν, δείχνουν πόσο διάστημα εἶναι οἱ ἱ λίθοι σὲ ἐπαφή, ἄρα πόσον καιρὸ πρὶν ἔχει κτισθεῖ ὁ τοῖχος...». Σύμφωνα μὲ τὴν ἐφημερίδα ἡ μέθοδος πρόκειται νὰ τεθῆ εἰς ἐφαρμογὴν ἐν ̓Ελλάδι τὸν ̓Οκτώόριο τοῦ ̓θ4. Φαντάζεστε τί ἔχουν νὰ ποῦν τὰ «Χυκλώπεια τείχη», οἱ πυραμίδες τοῦ /ιγουριοῦ καὶ Ελληνικοῦ, τὸ Εκατόμπεδον, οἱ Δελφοί; «Οὔτε ψύλλος στὸν κόρφο» τῶν φοινιχιστῶν. / / Βοήηθειὰ μας! Οἱ θρησκευτικοὶ «ταγοὶ» τῆς ̓Ορθοδοξίας καὶ τοῦ ̓Ισλὰμ ξανάσμιξαν - ἐπισήμως γιὰ ἕκτη φορὰ- στὸν «Αστέρα» τῆς Βουλιαγμένης τὸν περασμένο Σεπτέμόριο. Διακήρυξαν, ὅτι «ἐλάχιστα εἶναι αὐτὰ ποὺ τοὺς χωρίζουν καὶ ἀντιθέτως πολλὰ εἶναι ἐκεῖνα ποὺ τοὺς ἑνώνουν» («Η Καθημερινή», 9/9/94). ̓Αλλὰ συνέχισαν καὶ στὴν Τεχεράνη στὶς 20/9/04 μὲ τὸ Γ' Διεθνὲς Συμπόσιο «Ορθοδοξία καὶ ̓Ισλάμ», ὅπου, ὅπως εἰπε ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ ἀρχιεπισκόπου ̓Αθηνῶν π. Γεώργιος Μεταλλη νός, ἀναζητήθηχαν οἱ δυνατότητες «γιὰ ἕνα μέλλον φιλίας: καὶ συνεργασίας». Ὡς ὁμογάλακτα τέκνα τῆς ἴδιας μαμᾶς Σιὼν συμφώνησαν νὰ ἑδραιώσουν τοὺς ἀδελφικούς τους δεσμούς. Καὶ σὰν ἀντάλλαγμα ὁ καθ’ ὕλην ὑπουργὸς τοῦ Ρωμαίϊκου Κρατιδίου τοὺς ὑποσχέθη κε «ἕνα κοινὸ θιθλίο ἱστορίας γιὰ τὰ σχολεῖα ὅλων τῶν λαῶν τῆς Βαλκανικῆς». Σωστὰ σκέφτηκε ὁ ὑπουργός μας: Α φοῦ ἔχουν κοινὴ θρησκεία, θὰ ἔχουν καὶ κοινὴ ἱστορία! Τίποτε δὲν προῦὐπῆρξε τῆς θρησκείας αὐτῆς... Τώρα, ἂν κάποτε πολὺ παλιά... Τί μᾶς νοιάδει τώρα γιὰ τὰ παλιά, τὰ ἁμαρτωλὰ χαὶ εἰδωλολατρικά, τὸ παρὸν πρέπει νὰ θλέπουμε' καὶ τὸ παρὸν είναι χοινό στὴν πεθιοχή μας. "Ετσι τὸ προγραμματίζει ἄλλωστε ἡ ή 4 ιεθνῆς ̓ Εξουσία. Πάντως ἆ ἀπὸ τώρα μπορεῖ κανεὶς νὰ φανταστεῖ τὸ περιεχόμενο ἀλλὰ καὶ τὴν ἱστορικὴ σημασία αὐτοῦ τοῦ διδλίου: Θὰ ἐπι-