ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Σήμερα τὸ πρόδλημα τῆς ἐπιδίωσης τοῦ ἀνθρώπου παρουσιάξεται ὀξύτε0ο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχή.Οἱ ἐξουσιαστὲς καὶ τὰ ὄργανά τους -- ἐνεργητικὰ ἢ παθητικά, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα -- ἔχοντας στὴν διάθεσή τους ὅλον τὸν ἐπιστημονικὸ-τεχνολογικὸ ἐξοπλισμὸ καὶ μέσα, ἀπειλοῦν νὰ καταόροχθίσουν τὰ πρόσωπα, νὰ ἐξαφανίσουν τοὺς ἐλεύθερα σκεπτόμενους ἀνθρώπους. Η ἄπουσία διοίκησης καὶ δικαιοσύνης ἔχει ἀποθρασύνει τοὺς «δαρδάρους ψυχὰς ἔχοντας», οἱ ὁποῖοι φονεύουν καὶ διάζουν, ληστεύουν καὶ τρομοκρατοῦν ἀνεξέλεγκτα, μ ̓ ἀποτέλεσμα οἱ ἄνθρωποι νὰ κλείνωνται στὶς ἀτομικὲς φυλακές τους, νὰ περιτειχίζωνται στὸ ἐγώ τους. Οἱ ἀνδραποδώδεις μᾶξες ἐν τῷ μεταξύ, ὑπόδουλες στὸν καταναλωτισμὸ κι εὐδαιμονισμό, ἐξομοιώνουν τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, εἴτε μ ̓’ αὐτὰ ποὺ συμδάλλουν στὸν εὐδαιμονισμό τους -- ὁπότε ζητοῦν νὰ τοὺς ἐξαγοράσουν καὶ νὰ τοὺς προσεταιρισθοῦν - εαἴτε μ ̓ ἐκεῖνα ποὺ τὶς ἐνοχλοῦν -- ὁπότε ζητοῦν τὴν ἀπομάκρυνσή τους. Μοναδικοὶ τρόποι ἀντίδρασης καὶ συμπεριφορᾶς σ ̓ ὅλες τὶς περιπτώσεις εἶναι ὁ δόλος καὶ ἡ δία, τὸ ψεῦδος καὶ ἡ ἀπάτη, οἱ ἀθλιότητες κι ἡ ἀπανθρωπιά. Σήμερα τὸ πρόδλημα τῆς ἠθικο-πνευματικῆς ἐλευθερίας παρουσιάζεται ὀξύτερο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχή. Οἱ ἐξ-ουσιαστές, ποὺ ἐλέγχουν ἀσφυκτικὰ τὸν κόσμο, προσδιορίζουν ἐπακριδῶς τὴν μορφὴ καὶ τὰ ὅρια τῶν δραστηριοτήτων τοῦ ἀνθρώπου, τὶς ὁποῖες περιορίξουν, καθὼς εἶναι φυσικό, στὸν οἰκονομισμὀὸ καὶ τὸν ἐξ-ουσιασμό, ὥστε ν’ ἀναπαράγεται καὶ νὰ διαιωνίζεται ἡ καθεστηκυῖα τάξη. Σήμερα ὅπου δράση, ἐκεῖ καὶ ὑποταγὴ στὴν φυσικὴ νομοτέλεια καὶ στὶς ὠφελιμιστικὲς ἐπιδιώξεις. Οἱ μη χανὲς καὶ τὰ ὅπλα τείνουν νὰ καταστοῦν ὡς προὐπόθεση ἐλευθερίας εὐλογία καὶ κατάρα ὡς μέσα τυραννίας, ἀφοῦ μεγαλώνουν τὴν ἀλαζονεία τῶν ἐξ-ουσιαστῶν καὶ αὐξάνουν τὶς ἀπαιτήσεις τῶν ἄπληστων μαζῶν, ποὺ ζητοῦν ὅλο καὶ περισσότερα ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ ἀνέσεις «διὰ τῆς ἥσσονος προσπαθείας». Οἱ διεκδικήσεις αὐτὲς σὲ συνδυαομὸ μὲ τοὺς φόδους ποὺ ἐκπηγάζουν ἀπ ̓ τὴν «κακιὰ πίστη», ὁδηγοῦν στὴν ἀπομόνωση ἀφ ̓ ἑνὸς ἀλλὰ καὶ στὴν ὀργάνωση ἀφ ̓ ἑτέρου. Τὰ ἐγωτιστικὰ ἄτομα, ἀνίκανα νὰ ἐπιδιώσουν καὶ ν ̓ αὐτοσυντηρη θοῦν, ὀργανώνονται ἀπ’ τοὺς ἐξ-ουσιαστὲς σὲ μεγάλες κοινοπραξίες μὲ κοινὲς ἐπιδιώξεις, ὥστε νὰ ἐλέγχωνται καλύτερα. Οἱ κοινοπραξίες αὐτὲς (κόμματα, ὀργανώσεις, συνδικᾶτα) εἶν ̓ ἕτοιμες ν ̓ ἀλληλοσπαραχθοῦν γιὰ τὰ συμφέροντά τους, ἀλλὰ καὶ νὰ κατασπαράξουν κάθε ἄνθρωπο κατ’ ἐντολὴν τῶν ἐξ-ουσιαστῶν. Σήμερα τὸ πρόδλημα τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀρετῆς παρουσιάζεται ὀξύτερο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχή. Οἱ ἀλαζονικοὶ ἐξ-ουσιαστὲς ἀλλὰ κι οἱ ἐξαθλιωμένες μᾶζες δὲν μποροῦν νὰ σκεφθοῦν παρὰ μόνο ἐκμεταλλευτικά. “Η ἀπουσία αὐτογνωσίας ἀλλὰ καὶ κοινοῦ σημείου ἀναφορᾶς καθιστᾶ τὶς μᾶζες θρασεῖες καὶ ἀναίσχυντες, ὥστε νὰ ἐπιζητοῦν τὰ πάντα, χωρὶς νὰ δικαιοῦνται τίποτα. ̓Ανίκανοι καταλαμδάνουν ἀνώτατα ἀξιώματα καὶ διαδοημένοι γίνονται δάσκαλοι τῶν ἐπιστημῶν: ὑδριστὲς καὶ ἅρπαγες διακονοῦν τὴν Θέμιδα κι ἀκόλαστοι ἱερεῖς «ποιμαίνουν» τὰ ἐξαχοειωμένα πλή θη. Μέσα σ ̓’ αὐτὸν τὸν φαῦλο κύκλο τοῦ ἐξ-ουσιασμοῦ, μέσα στὸν κυκεῶνα τῆς ἀνελευθερίας καὶ τῆς ἀδικίας, μέσα στὸν λαδύρινθο τῆς ἄγνοιας καὶ τοῦ πα-