ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Σήµερα τὸ πρόδλημα τῆς ἐπιδίωσης τοῦ ἀνθρώπου παρουσιάξεται ὀξύτε- 0ο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχή.Οἱ ἐξουσιαστὲς καὶ τὰ ὄργανά τους -- ἐνεργητικὰ ἢ παθητικά, συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα -- ἔχοντας στὴν διάθεσή τους ὅλον τὸν ἐπι- στημονικὸ-τεχνολογικὸ ἐξοπλισμὸ καὶ μέσα, ἀπειλοῦν νὰ καταόροχθίσουν τὰ πρόσωπα, νὰ ἐξαφανίσουν τοὺς ἐλεύθερα σκεπτόµενους ἀνθρώπους. Η ἄπου- σία διοίκησης καὶ δικαιοσύνης ἔχει ἀποθρασύνει τοὺς «δαρδάρους ψυχὰς ἔχοντας», οἱ ὁποῖοι φονεύουν καὶ διάζουν, ληστεύουν καὶ τρομοκρατοῦν ἀνε- ξέλεγκτα, μ᾽ ἀποτέλεσμα οἱ ἄνθρωποι νὰ κλείνωνται στὶς ἀτομικὲς φυλακές τους, νὰ περιτειχίζωνται στὸ ἐγώ τους. Οἱ ἀνδραποδώδεις μᾶξες ἐν τῷ µετα- ξύ, ὑπόδουλες στὸν καταναλωτισμὸ κι εὐδαιμονισμό, ἐξομοιώνουν τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, εἴτε μ᾽’ αὐτὰ ποὺ συμδάλλουν στὸν εὐδαιμο- νισμό τους -- ὁπότε ζητοῦν νὰ τοὺς ἐξαγοράσουν καὶ νὰ τοὺς προσεταιρισθοῦν - εαἴτε μ᾽ ἐκεῖνα ποὺ τὶς ἐνοχλοῦν -- ὁπότε ζητοῦν τὴν ἀπομάκρυνσή τους. Μο- ναδικοὶ τρόποι ἀντίδρασης καὶ συμπεριφορᾶς σ᾽ ὅλες τὶς περιπτώσεις εἶναι ὁ δόλος καὶ ἡ δία, τὸ ψεῦδος καὶ ἡ ἀπάτη, οἱ ἀθλιότητες κι ἡ ἀπανθρωπιά. Σήμερα τὸ πρόδλημα τῆς ἠθικο-πνευματικῆς ἐλευθερίας παρουσιάζεται ὀξύτερο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχή. Οἱ ἐξ-ουσιαστές, ποὺ ἐλέγχουν ἀσφυκτικὰ τὸν κόσμο, προσδιορίζουν ἐπακριδῶς τὴν μορφὴ καὶ τὰ ὅρια τῶν δραστηριοτή- των τοῦ ἀνθρώπου, τὶς ὁποῖες περιορίξουν, καθὼς εἶναι φυσικό, στὸν οἰκο- νομισμὀὸ καὶ τὸν ἐξ-ουσιασμό, ὥστε ν’ ἀναπαράγεται καὶ νὰ διαιωνίζεται ἡ κα- θεστηκυῖα τάξη. Σήμερα ὅπου δράση, ἐκεῖ καὶ ὑποταγὴ στὴν φυσικὴ νομο- τέλεια καὶ στὶς ὠφελιμιστικὲς ἐπιδιώξεις. Οἱ μη χανὲς καὶ τὰ ὅπλα τείνουν νὰ καταστοῦν ὡς προὐπόθεση ἐλευθερίας εὐλογία καὶ κατάρα ὡς μέσα τυραννίας, ἀφοῦ μεγαλώνουν τὴν ἀλαζονεία τῶν ἐξ-ουσιαστῶν καὶ αὐξάνουν τὶς ἀπαι- τήσεις τῶν ἄπληστων μαζῶν, ποὺ ζητοῦν ὅλο καὶ περισσότερα ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ ἀνέσεις «διὰ τῆς ἥσσονος προσπαθείας». Οἱ διεκδικήσεις αὐτὲς σὲ συν- δυαομὸ μὲ τοὺς φόδους ποὺ ἐκπηγάζουν ἀπ᾿ τὴν «κακιὰ πίστη», ὁδηγοῦν στὴν ἀπομόνωση ἀφ᾽ ἑνὸς ἀλλὰ καὶ στὴν ὀργάνωση ἀφ᾽ ἑτέρου. Τὰ ἐγωτι- στικὰ ἄτομα, ἀνίκανα νὰ ἐπιδιώσουν καὶ ν᾿ αὐτοσυντηρη θοῦν, ὀργανώνονται ἀπ’ τοὺς ἐξ-ουσιαστὲς σὲ μεγάλες κοινοπραξίες μὲ κοινὲς ἐπιδιώξεις, ὥστε νὰ ἐλέγχωνται καλύτερα. Οἱ κοινοπραξίες αὐτὲς (κόμματα, ὀργανώσεις, συν- δικᾶτα) εἶν᾽ ἕτοιμες ν᾿ ἀλληλοσπαραχθοῦν γιὰ τὰ συμφέροντά τους, ἀλλὰ καὶ νὰ κατασπαράξουν κάθε ἄνθρωπο κατ’ ἐντολὴν τῶν ἐξ-ουσιαστῶν. Σήμερα τὸ πρόδλημα τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἀρετῆς παρουσιάζεται ὀξύ- τερο ἀπὸ κάθε ἄλλη ἐποχή. Οἱ ἀλαζονικοὶ ἐξ-ουσιαστὲς ἀλλὰ κι οἱ ἐξαθλιω- μένες μᾶζες δὲν μποροῦν νὰ σκεφθοῦν παρὰ μόνο ἐκμεταλλευτικά. “Η ἀπου- σία αὐτογνωσίας ἀλλὰ καὶ κοινοῦ σημείου ἀναφορᾶς καθιστᾶ τὶς μᾶζες θρα- σεῖες καὶ ἀναίσχυντες, ὥστε νὰ ἐπιζητοῦν τὰ πάντα, χωρὶς νὰ δικαιοῦνται τί- ποτα. ᾿Ανίκανοι καταλαμδάνουν ἀνώτατα ἀξιώματα καὶ διαδοημένοι γίνονται δάσκαλοι τῶν ἐπιστημῶν: ὑδριστὲς καὶ ἅρπαγες διακονοῦν τὴν Θέμιδα κι ἀκόλαστοι ἱερεῖς «ποιμαίνουν» τὰ ἐξαχοειωμένα πλή θη. Μέσα σ᾽’ αὐτὸν τὸν φαῦλο κύκλο τοῦ ἐξ-ουσιασμοῦ, μέσα στὸν κυκεῶνα τῆς ἀνελευθερίας καὶ τῆς ἀδικίας, μέσα στὸν λαδύρινθο τῆς ἄγνοιας καὶ τοῦ πα-