ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΕΞΗΣ ᾿Αρχαῖες πηγὲς καταρρίπτουν τὸν μῦθο «Φοινιχιχὸ ἀλφάθητο» Προσπαθῶντας νὰ προσεγγίσουμε τὸ ἀπώτατο παρελθὸν τῶν Φοινίκων καὶ τὶς ἀπαρχὲς τοῦ πολιτισμοῦ των δὲν μποροῦμε παρὰ νὰ ἀνατρέξουμε στὸν μυθικὸ γε- νάρχη τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, τὸν Φοίνικα, ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τοῦ ὁποίου καὶ ὕστερα ἀρχί- ζει αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς σήµερα ὀνομάζουμε Φοινιχκικὸ ἔθνος, ἱστορία καὶ πολιτισμό. Ἡ «Μυθολογία» λοιπὸν ρητῶς ἀναφέρει, ὅτι ὁ Φοῖνιξ, υἱὸς τοῦ ᾿Αγήνορος καὶ τῆς Τη- λεφάσσης καὶ ἀδελφὸς τοῦ Κάδμου τοῦ Κίλικος καὶ τῆς Εὐρώπης (Απολλόδωρος 3.1.1.) δὲν ἦτο ἐγκατεστημένος στὴν χώρα τῆς Φοινίκης, ἀλλὰ μετέδη ἐκεῖ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἀναξζητήσεως τῆς ἀδελφῆς του Εὐρώπης, ποὺ εἶχε ἀπαχθεῖ ἀπὸ τὸν Δία. Ἔκτοτε ἡ χώρα ἐκείνη ὀνομάσθη Φοινίκη" καὶ ὁ Φοῖνιξ θεωρεῖται ὁ γενάρχης τοῦ ἔθνους αὐτοῦ. Ὃ Ζεὺς μεταμορφώνεται σὲ ταῦρο, γιὰ νὰ ἐξαπατήσῃ τὴν ζηλότυπη Ἥρα καὶ μεταφέρει τὴν Εὐρώπη στὶς πλάτες του στὴν Γόρτυνα ἤ τὴν Φαιστὸ (06ί- διος, Μεταμορφώσεις, θιθλἰο 11 839 καὶ ἑξῆς). ᾿Απὸ τὴν ἕνωσή τους δὲ γεννιοῦνται ὁ Μίνως, ὁ Ραδάμανθυς καὶ ὁ Σαρπηδών. Βλέπουμε λοιπὸν ἐδῶ καθαρά, ὅτι: α) ὅλα τὰ συγγενικὰ πρόσωπα τοῦ Φοίνικος, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος, φέρουν Ἑλληνικὰ καὶ ὄχι Σημιτικὰ ὀνόματα: 6) Φοινικικὸ ἔθνος, ἱστορία καὶ πολιτισμὸς δὲν ὑπῆρχαν πρὸ τῆς ἐμφανίσεως τοῦ “Ἕλληνος Φοί- νικος' γ) ὁ Ζεύς, ὁ ἀνώτατος θεὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ πανθέου, προηγεῖται τῆς ἐμφανί- σεως τοῦ Φοίνικος καὶ ὅλων τῶν ἄλλων «μυθολογικῶν» προτύπων, συνεπῶς καὶ ὁ “Ἑλληνικὸς πολιτισμὸς τοῦ ὑποτιθέμενου σημιτοφοινικικοῦ: ὃ) καμμία «σημιτοφοι- νικική» θεότης τύπου Μολώχ, Βαὰλ καὶ ᾿Ασταρώθ δὲν ἐμφανίζεται στὶς ἀπαρχές τοῦ Φοινικικοῦ πολιτισμοῦ, ἀλλὰ οὔτε καὶ στὰ μυθολογικὰ κείμενα ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὸν γενάρχη τους Φοίνικα. καὶ ε) ὁ Κάδμος, ποὺ θεωρεῖται καὶ αὐτὸς «Σημιτοφοῖνιξ», εἶχε μητέρα τὴν Τη λέφασσα, καὶ ὅταν αὐτὴ πέθανε, τὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν συμόου- λεύτηκε καὶ ὄχι κανένα, ἀνύπαρκτο 6έδαια τότε, τῆς Φοινίκης. Θυσίες πρὸς τιμὴν τῆς ᾿Αθηνᾶς ἔκανε κατὰ τὴν ἵδρυση τῶν Θηόδῶν καὶ ὄχι τοῦ Μολώχ. Γιὰ τὸν φόνο τοῦ Δράκοντα τῶν Θηθῶν ἔκανε ἐξαγνισμοὺς ὑπηρετώντας ὀκτώ χρόνια τὸν ”Αρη καὶ ὄχι τὸν Βαάλ. Καὶ τέλος ἐνυμφεύθη τὴν ᾿Αρμονία, τὴν κόρη τοῦ "Αρη καὶ τὴς Αφρο- δίτης, σὲ ἕνα γάμο ὅπου οἱ Χάριτες χάρισαν πέπλο στὴ νύφη, ὁ Ἥφαιστος χρυσὸ πε- ριδέραιο καὶ οἱ ὑπόλοιποι θεοί ἄλλα δῶρα. Στὴν. συνέχεια μὲ τὴν ΄ Αρμονία ὁ Κάδ- μος ἀπέκτη σε πολλὰ παιδιά: τὴν Αὐτονόη, τὴν ᾿Ινώ, τὴν ᾿Αγαύη, τὴν μητέρα τοῦ Πεν- θέα καὶ τὸ σημαντικότερο τὴν Σεμέλη, τὴν μητέρα τοὺ Διονύσου. Ποῦ ὀρίσκονται λοιπὸν οἱ Σημιτικὲς Φοινικικὲς θεότητες, ποὺ ἀπὸ τὰ κείμενα πα- ντελῶς ἀπουσιάζουν καὶ πῶς ἔτσι αὐθαίρετα χωρίς ἱστορικὴ ἤ ἄλλη τεκμηρίωση ἕνας θαθύτατα Ἕλληνας, ὅπως ὁ Κάδμος, δάσει τῶν πράξεών του καὶ τῆς ἱστορικῆς ἀλή- θειας πρέπει νὰ παρουσιάζεται μέχρι σήμερα ὡς Σημίτης; Δύο τινὰ μπορεῖ νὰ συμ- θαΐνουν ἀπὸ τὴν ἀνάλυση τῶν γεγονότων: Ἢ οἱ Ἕλληνες ἔτυχαν Φοινικικῆς ἐπι- δράσεως ἤ οἱ Φοίνικες ἦσαν, ἄν ὄχι Ἑλληνικῆς καταγωγῆς, τουλάχιστον θαθύτατα ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ πολιτισμό, ὁπότε καταρρίπτονται καὶ τὰ σχετικὰ περὶ Φοινικικοῦ ἀλφαδήτου ποὺ ἐδανείσθησαν οἱ Ἕλληνες κ.λπ. Ἡ πρώτη ὑπόθε- σις ἐκ τῶν τεκμηρίων ποὺ παραθέσαμε ἄνω ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὶς ἀρχαιολογικὲς καὶ ἵστο- ρικὲς ἀποδείξεις θεωρεῖται ὡς ἐπιχείρημα ἀφ᾽ ἑαυτοῦ ἀπορριπτέον, ἀφοῦ ἡ ἐγκατά-