ΑΟΑΝΑΣΙΟΣΙΚΟΥΙΚΟΒΙΣΤΑΣ Παράλληλη γλωσσική καὶ ἐδαφικὴ συρρίκνωση τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ Ὁ ρόλος τοῦ Ρωμαίικου καὶ τοῦ Διεθνοῦς Ἐξουσιασμοῦ ΕΙΣΑΓΚΣΓΗ. Ὁ Βάλτερ Ποῦχνερ στὸ 6ιόλἰο του (σελ. 23) «Ἢ ἰδέα τοῦ ἐθνικοῦ θεάτρου στὰ Βαλκάνια τοῦ 19ου αἰώνα» («Πλέθρον», Ἀθήνα, 1993) ση μειώνει: «Εἰδικὰ οἱ μικροὶ λαοὶ καὶ τὰ ἀδύνατα ἔθνη φαίνεται πὼς ἔχουν τὴν τάση (ἢ ἐξαναγκάζονται ἀπὸ τὰ πράγματα) νὰ προσπαθοῦν νὰ θεμελιώσουν τὴν ἐθνική τους ὕπαρξη σ’ ἕνα στέρεο (καὶ καμμιὰ φορὰ ἀσφυκτικὸ ) ἰδεολογικὸ οἰκοδόμημα, τὸ ὁποῖο εἶναι ἐπιθυμη τὸ νὰ ἔχει τὶς ρίζες του σ ̓ ἕνα ὅσο τὸ δυνατὸν ἀπώτεοο παρελθόν». Ὁ αὐστριακὸς πρόεδρος τοῦ Τμήματος Θεατριχὼν Σπουδῶν τοῦ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ καθηγητής του ἀπὸ τὸ 1989 ὑποστηρίζει τὴν παραπάνω «ἀλήθεια» στὰ σοθαρά, ἰσοπεδώνοντας ἔτσι τὴν ἑλληνικὴν ἀναζήτησιν ἑνὸς πανάρχαιου καὶ πανανθρώπινης σημασίας παρελθόντος μὲ τὶς ἀναζητήσεις τῶν ἄλλων ὀλιγόχρονων ἱστορικὰ λαῶν τῆς Βαλκανικῆς. Δὲν διστάζει μάλιστα νὰ ἐξισώσει τὸν ἑλληνικὸν διαφωτισμὸν τοῦ 1δου καὶ 19ου αἰῶνα μὲ τὸ ἱλλυρικὸν κίνημα τῶν Κροατῶν, τὴν ἐνασχόλησιν (ὅπως γράφει στὴν ὑποσημείωσιν 19 τῆς 22ης σελίδας) τῶν Βουλγάρων μὲ τοὺς ἀρχαίους Θρᾶκες ἢ τὴν ἀναζήτησιν ρωμαϊκῆς καταγωγῆς ἀπὸ τοὺς Ρουμάνους. Ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες τοῦ 18ου καὶ 19ου αἰῶνα (χωρὶς διακοπὴν) δὲν ἀναζήτησαν κανένα ἀπώτερο παρελθόν, γιὰ νὰ ἑδραιώσουν κρατικῆν ὑπόστασιν' ἠθέλησαν μονάχα νὰ ἐπανασυνδεθοῦν μὲ τὴν χαμένη γι ̓ αὐτοὺς λόγω τῆς ἱστορικῆς δολοφονίας τοῦ Ἕλληνισμοῦ ἀρχαίαν ἑλληνικὴν σκέψιν. Ἀλλὰ αὐτὸ ἀνέτρεπε τὴν τάξιν, ὅπως τὴν εἶχε ἐπιδάλει τὸ ρωμαιοχοιστιανικὸν ξίφος. ”ἼΑμεση ὑπῆρξεν ἡ ἀντίδρασις τοῦ Διεθνοῦς Ἐξουσιασμοῦ. Πρῶτον μὲ τὸν Φαλμεράυερ, ὑποστηρίζοντα ὅτι δὲν ὑπάρχουν Φυλετικοὶ διάδοχοι τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, ἄρα καλύτερα νὰ παραμείνὴ ἀδρανῆς στὶς προθῆχες τῶν μουσείων. Καὶ μετὰ τὴν ἀποτυχίαν αὐτῆς τῆς ἐμθριθοῦς «ἐπιστημονικῆς» σκέψεως ἡ Βιέννη (δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαφεύγη) ὑπέθαλψε τὸ προατικὸν ἰλλυρικὸν κίνημα, ἀλλὰ μετὰ τὰ μισὰ τοῦ 19ου αἰῶνα. Ἀντίθετα οἱ ἄλλοι θαλκανικοὶ λαοὶ ἀπεδύθησαν πρῶτα σ ̓ ἕνα ἄγριο κυνηγητὸν τῶν Ἑλλήνων (Ρωμυλία καὶ κίνημα πανσλαθισμοῦ) καὶ κατόπιν ἐνησχολήθηχαν μὲ τὴν ὅποιαν τους ἀρχαία καταγωγή, πλαστογραφώντας ἀσύστολα τὴν ἱστορία. Οἱ ̓ Ἕλληνες τοῦ 15ου καὶ 19ου αἰῶνα δὲν ἀνεζητοῦσαν μία ταίσοη α ̓ όίαί, ὅπως ἀρέσκεται ὁ αὐστριακὸς καθηγητὴς τοῦ ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου νὰ γράφη, αὐτὴ ὑπῆρχε ἔτσι καὶ ἀλλιῶς: τὸ πρόδλημά τους ἦταν νὰ ἐπανασυνδέσουν τὸν σύγχρονον ἑλληνισμὸ μὲ τὴν αἰώνια μήτραν τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. ΓΛΏΣΣΑ ΚΑΙ ΠΑΡΕΛΘΟΝ. Καὶ στὴν ἀγωνία τους αὐτὴ οἱ Ἕλληνες κατὰ πρῶτον ἀνεζήτησαν τὸ μοναδικὸν ἐργαλεῖον πολιτισμοῦ, τὴν γλῶσσαν. Εἶναι γνωστόν, ὅτι τὸ γλωσσικὸν ζήτημα ἀπετέλεσεν πύριο ζήτη μα τοῦ νέου ἑλληνισμοῦ. Ἐκεῖνο ὃὅμως, ποὺ δὲν εἶναι γνωστὸν καὶ ποὺ σκόπιμα ἀποκρύπτουν, εἶναι οἱ γλωσσικὲς ἀποχρώσεις, ὅπως διεγράφηκαν τὴν ἐποχὴν ἐκείνη. Ὁ Γιάννης Κορδᾶτος ἵ ὑποστηρίζει, ὅτι τρεῖς γλωσσικὲς τάσεις ὑπῆ ρχαν πρὶν. τὸ 21 (ποὺ συνεχίστηκαν, θὰ λέγαμε ἐμεῖς): Ἣ ἔκχλη σιαστικὴ ἡ μία: ἡ χοραϊκὴ ἢ μέση ὁδὸς ἡ δεύτερη: καὶ ἡ δημοτική. Γιὰ δὲ τὴν δημοτικὴ γράφει στὴν Ἱστορία τῆς Νεοἑλληνικῆς /{ογοτεχνίας (τόμος 1, σελ. 150): «Οἱ δημοτικιστὲς ὑποστήριζαν, πώς,