ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ Α’ δὲν εἶχα πεισθῆ γιὰ τὴ «συγγενῆ» πολιτικὴ ἀφέλεια ποὺ διακρίνει --διέκρινε πάντοτε-- πλείστους διανοούμενους καὶ καλλιτέχνες, θὰ μποροῦσα νὰ καταλογίσω ἀνενδοίαστα ἔλλειψη φιλελευθερισμοῦ καὶ ἠθικὴ συνεργία στὴν ἐξουσιαστικὴ ἐπιχείρηση δογματοποιήσεως --ἀλλὰ καὶ ἐθισμοῦ στὴν κατάσταση τῆς συνειδησιακῆς δουλείας--- τῶν “Ελλήνων σ ̓ ὅλους ἐκείνους τοὺς «ταγούς» τῆς Τέχνης καὶ τῆς Διανοήσεώς μας, ποὺ σήκωσαν τὴ σημαία τῆς ῥωμιοσύνης καὶ προσπαθοῦν νὰ στήσουν τὸ νέο Ἑλληνικὸ Μῦ:θο πάνω στὰ ἱστορικὰ καὶ ἰδεολογικὰ θεμέλια ποὺ ἀντιπροσωπεύει ὁ ὄρος αὐτός. Τί βρίσκουν στὴν Ρωμιοσύνη, στοὺς Ρωμιοὺς καὶ στὸ Ρωμέικο οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, ὥστε νὰ τὴν ἀνυψώνουν σὲ «περικλεῖον» πλαίσιο τῶν ἑλληνικῶν ἰδανικῶν --ἀντιπαρατάσσοντάς την ἐχθρικὰ πρὸς τὴν ἑλληνικότητα, τὸ ἰδανικὸ καὶ τὸν τρόπον αὐτὸ θεωρήσεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου, ποὺ ὄχι μόνον φτάνει καὶ περισσεύει γιὰ τὴ δική μας ἰδεολογικὴ αὐτάρκεια, ἀλλὰ καὶ ἀποτέλεσε, ὡς γνωστόν, καὶ ἀποτελεῖ πάντοτε παγκόσμιο ἰδανικό, καὶ μάλιστα τὸ ἰδανικὸ τῶν πιὸ ἐλεύθερῶν, φωτισμένων καὶ ρωμαλέων πνευμάτων ὅλων τῶν Τόπων κι ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἀπὸ τὴν περίοδο τῆς δολοφονίας τοῦ Κλασσικοῦ Κόσμου ἀπὸ τὸ δογματισμὸ μέχρι σήμερα; Καὶ πόση ἐλευθερία καὶ ἀλήθεια --ᾱν μᾶς ἔνδιαφέρουν οἱ δύο αὐτὲς ὑπέρτατες ποιότητες καὶ ἀξίες-- μπορεῖ νὰ προσδώση στὴν ἑλληνικὴ συνείδηση ἡ ἱστορικοῖδεολογικὴ βίωση ἑνὸς παρελθόντος ποὺ γεννήθηκε, ἀκόμη καὶ σὰν ὄρος, ἀπὸ τὴ δουλεία --Ρωμιὸς σήμαινε ἀρχικὰ ὑπόδουλος τῆς Ρώμης---, σταδιο- δρόμησε μέσα στὸ σκότος τοῦ μεσαιωνικοῦ δογματισμοῦ καὶ πῆρε τὴ συγκεκριμένη ἰστορικοπολιτικοκοινωνικὴ ὑπόστασή του στὴ νεώτερη Ἑλλάδα, τὸ Ῥωμέικο, τὴ ἅθλια αὐτὴ καὶ ἐπαίσχυντη ἐκφύλιση τῆς ἑλληνικότητας-τὴν «Ἑλλάδα», ποὺ ὅπου κι ἄν κυτάξης σὲ «πληγώνει», γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω τὴν βαθύπικρη αὐτὴ φραστικἡὴ ἔκρηξη τοῦ Σεφέρη; ΒΓ λα, δουλεία, ἀνελληνικότητα, ἰουδαιοχριστιανικὸς δογματισμός, ἰσχυρὲς δόσεις ἀστισμοῦ, μαρξισμοῦ, καπιταλισμοῦ, σοσιαλισμοῦ, φασισμοῦ καὶ ὅλων τῶν --ισμῶν, ρουσφέτι, ἰδεολογικὴ ἐξάρτηση καὶ συρρίκνωση τοῦ Ἑλιληνισμοῦ, ὑποβιβασμός του σὲ οὐραγὸ τῶν Ἐθνῶν, στείρότητα πνεύματος ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ μέλλον καὶ πλεῖστα ἄλλα εὐτελιστικὰ εἶναι τὸ ἱστορικὸ καὶ ἰδεολογικὸ περιεχόμενο τῆς Ῥωμιοσύνης. Ἢ ἐκ μέρους της διεκδίκηση ὡρισμένων ἀρετῶν -- ὅπως τοῦ «φιλότιμου», τῆς «τιμῆς μπέσας» καὶ τῆς «λεβεντιᾶς», ἄν αὐτὰ δὲν εἶναι ἀλβανοβλαχοσλαβικῆς προελεύσεὼς ἤ μυθώδεις ὑπερβολὲς τοῦ ρωμέικου κατεστημένου τοῦ Νεοελληνικοῦ Κράτους-- εἶναι τόσο ἀμφίβολες καὶ τόσο ἀσήμαντες καὶ κάθετα ὑποκείμενες στὶς ἀνάλογες ἀξίες τῆς Κλασσικῆς Ἑλλάδας, ὥστε νὰ μὴ ὃπάρχη κανένας λόγος νὰ ἀνάγωνται σὲ ὑποκατάστατο τῆς ἑλληνικότητας, καὶ νὰ πετιέται ἡ τελευταία «εἰς τὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον», ὅπως περίπου ἐπιδιώκουν αὐτοὶ ποὺ προσπαθοῦν ν ̓ ἀνεγείρουν τὸ μῦθο τῆς Ρωμιοσύνης. Καὶ ὁ ἱσχυρισμός τους ὅτι ἡ Κλασσικὴ Ἓλλάδα ἀνήκει στὸ παρελθόν, ἐνῶ τὸ ἱ-