ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ Α’ δὲν εἶχα πεισθῆ γιὰ τὴ «συγγενῆ» πολιτικὴ ἀφέλεια ποὺ διακρίνει --διέκρινε πάντοτε-- πλείστους δια- νοούµενους καὶ καλλιτέχνες, θὰ µπο- ροῦσα νὰ καταλογίσω ἀνενδοίαστα ἔλλειψη φιλελευθερισμοῦ καὶ ἠθικὴ συνεργία στὴν ἐξουσιαστικὴ ἐπιχείρη- ση δογµατοποιήσεως --ἀλλὰ καὶ ἐθι- σμοῦ στὴν κατάσταση τῆς συνειδησια- κῆς δουλείας--- τῶν “Ελλήνων σ᾽ ὅλους ἐ- κείνους τοὺς «ταγούς» τῆς Τέχνης καὶ τῆς Διανοήσεώς µας, ποὺ σήκωσαν τὴ σημαία τῆς ῥωμιοσύνης καὶ προσπα- θοῦν νὰ στήσουν τὸ νέο Ἑλληνικὸ Μῦ- :θο πάνω στὰ ἱστορικὰ καὶ ἰδεολογικὰ θεμέλια ποὺ ἀντιπροσωπεύει ὁ ὄρος αὐτός. Τί βρίσκουν στὴν Ρωμιοσύνη, στοὺς Ρωμιοὺς καὶ στὸ Ρωμέικο οἱ ἄν- θρωποι αὐτοί, ὥστε νὰ τὴν ἀνυψώνουν σὲ «περικλεῖον» πλαίσιο τῶν ἑλληνι- κῶν ἰδανικῶν --ἀντιπαρατάσσοντάς την ἐχθρικὰ πρὸς τὴν ἑλληνικότητα, τὸ ἰδανικὸ καὶ τὸν τρόπον αὐτὸ θεω- ρήσεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ Κόσμου, ποὺ ὄχι µόνον φτάνει καὶ περισσεύει γιὰ τὴ δική µας ἰδεολογικὴ αὐτάρκεια, ἀλλὰ καὶ ἀποτέλεσε, ὡς γνωστόν, καὶ ἀπο- τελεῖ πάντοτε παγκόσμιο ἰδανικό, καὶ μάλιστα τὸ ἰδανικὸ τῶν πιὸ ἐλεύθε- ρῶν, φωτισμένων καὶ ρωμαλέων πνευ- μάτων ὅλων τῶν Τόπων κι ὅλων τῶν ἐ- ποχῶν, ἀπὸ τὴν περίοδο τῆς δολοφο- νίας τοῦ Κλασσικοῦ Κόσμου ἀπὸ τὸ δογματισμὸ μέχρι σήµερα; Καὶ πόση ἐλευθερία καὶ ἀλήθεια --ᾱν μᾶς ἔνδια- φέρουν οἱ δύο αὐτὲς ὑπέρτατες ποιότη- τες καὶ ἀξίες-- μπορεῖ νὰ προσδώση στὴν ἑλληνικὴ συνείδηση ἡ ἱστορικοῖ- δεολογικὴ βίωση ἑνὸς παρελθόντος ποὺ γεννήθηκε, ἀκόμη καὶ σὰν ὄρος, ἀπὸ τὴ δουλεία --Ρωμιὸς σήμαινε ἀρ- χικὰ ὑπόδουλος τῆς Ρώμης---, σταδιο- δρόμησε µέσα στὸ σκότος τοῦ µε- σαιωνικοῦ δογματισμοῦ καὶ πῆρε τὴ συγκεκριμένη ἰστορικοπολιτικοκοι- νωνικὴ ὑπόστασή του στὴ νεώτερη Ἑλλάδα, τὸ Ῥωμέικο, τὴ ἅθλια αὐτὴ καὶ ἐπαίσχυντη ἐκφύλιση τῆς ἑλληνι- κότητας-- τὴν «Ἑλλάδα», ποὺ ὅπου κι ἄν κυτάξης σὲ «πληγώνει», γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω τὴν βαθύπικρη αὐτὴ φραστικἡὴ ἔκρηξη τοῦ Σεφέρη; ΒΓ λα, δουλεία, ἀνελληνικότητα, ἰουδαιοχριστιανικὸς δογματισμός, ἰσχυρὲς δόσεις ἀστισμοῦ, μαρξισμοῦ, καπιταλισμοῦ, σοσιαλισμοῦ, φασι- σμοῦ καὶ ὅλων τῶν --ισμῶν, ρουσφέ- τι, ἰδεολογικὴ ἐξάρτηση καὶ συρρί- κνωση τοῦ Ἑλιληνισμοῦ, ὑποβιβασμός του σὲ οὐραγὸ τῶν Ἐθνῶν, στείρότητα πνεύματος ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ μέλλον καὶ πλεῖστα ἄλλα εὐτελιστικὰ εἶναι τὸ ἱστορικὸ καὶ ἰδεολογικὸ περιεχόµενο τῆς Ῥωμιοσύνης. Ἢ ἐκ μέρους της διεκδίκηση ὡρισμένων ἀρετῶν -- ὅπως τοῦ «φιλότιμου», τῆς «τιμῆς - μπέσας» καὶ τῆς «λεβεντιᾶς», ἄν αὐτὰ δὲν εἶναι ἀλβανοβλαχοσλαβικῆς προε- λεύσεὼς ἤ μυθώδεις ὑπερβολὲς τοῦ ρωμέικου κατεστημένου τοῦ Νεοελλη- νικοῦ Κράτους-- εἶναι τόσο ἀμφίβολες καὶ τόσο ἀσήμαντες καὶ κάθετα ὑπο- κείµενες στὶς ἀνάλογες ἀξίες τῆς Κλασσικῆς Ἑλλάδας, ὥστε νὰ μὴ ὃ- πάρχη κανένας λόγος νὰ ἀνάγωνται σὲ ὑποκατάστατο τῆς ἑλληνικότητας, καὶ νὰ πετιέται ἡ τελευταία «εἰς τὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον», ὅπως περίπου ἐπιδιώ- κουν αὐτοὶ ποὺ προσπαθοῦν ν᾽ ἀνεγεί- ρουν τὸ μῦθο τῆς Ρωμιοσύνης. Καὶ ὁ ἱ- σχυρισµός τους ὅτι ἡ Κλασσικὴ Ἓλ- λάδα ἀνήκει στὸ παρελθόν, ἐνῶ τὸ ἱ-