̓Αλληλοαποκλείονται ̓Απὸ τὸν α μ.Χ. αἰῶνα μέχρι καὶ τὸν δ ́ ὁ " Ελλην διεθάλλετο καὶ ἐσυκοφαντεῖτο ἀπὸ τὸν Ρωμαϊκὸ ἱμπεριαλισμό, μετονομασθεὶς σὲ «Γραικύλο» -- μία λέξη ἐξαιρετικἀ φορτισμένη. μὲ χυδαιότη τα, μῖσος, ἀλλὰ καὶ φθόνο. ̓Απὸ τὰ τέλη τοῦ δ ́ μ.Χ. αἰῶνος μέχρι τὶς παραμονὲς τῆς ̓Επαναστάσεως τοῦ 182] ὁ “Ελλην ταυτίσθηκε μὲ τὸν «εἰδωλολάτρη» καὶ τὸν «ἔκφυλο» ἀπὸ τὸν Ρωμμαιοχριστιανικὸ ̓Εξουσιασμὸ καί, ἐὰν ἐδήλωνε τὴν ἐθνικότητά του, κατηγορεῖτο «ἐπὶ ἑλληνισμῷ» -- ἀδίκημα ποὺ ἐπέσυρε τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου καθ ̓ ὅλη τὴν διάρχεια τῆς Βυζαντινῆς περιόδου (μὲ χάποιο χαλάρωση στὴν ἐφαρμογὴ τῆς σχετικῆς νομοθεσίας στὰ τελευταῖα χρόνια, ἂν καὶ ὑπῆρξαν ἐχτελέσεις ἀνθρώπων ὡς « Ελληνιξόντων» ἀ ἀκόμη καὶ στὶς μέρες τῆς Αλώσεως), μὲ ἀποτέλεσμα νὰ χάση ἐντελῶς τὴν αἴσθηση τῆς ἐθνικότητας καὶ τῆς καταγωγῆς του καὶ νὰ αὗτοαποχαλῆται «Ρωμαῖος», «Ρωμιός», ἁπλῶς «Χριστιανὸς» ἢ τὸ πολὺ «Γραικός». Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Σουλτανικῆς τυραννίας προσετέθη στὰ ἀνωτέρω καὶ τὸ «Ραγιᾶς». Μετὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ ὀνόματος Ἕλλην χάρις, κυρίως, στοὺς 4 ιδασκάλους τοῦ Γέ Γένους ( Ρήγα, Κοραῆ, Γαζῇ κ.λπ.) καὶ τὴν «ἀπτιση » τοῦ νέου χρατιδίου μὲ τὴν ἐπίσημη ἐπωνυμία «Ελλὰς» τὸ ὄνομα καὶ ἡ ἰδιότης τοῦ “Ἕλληνος ὑπεθλήθησαν σὲ σχληρὲς δοκιμασίες, καὶ πρὸ παντὸς σὲ συνεγῆ πλαστογράφη ση ἢ παθαχάραξῇ, ἀλλὰ καθιερώθηκαν, γιὰ νὰ γίνουν ὅμως πάλι ἆἀντικείμενο γέας διαδολῆς καὶ ἀδίστακτης συκοφαντίας ἐκ μέρους τοῦ ἰσχύοντος στὴν ἐποχή μας ἀστοκαπιταλομαρξιστικοῦ Διεθνοῦς ̓ Εξουσιασμοῦ καὶ τῶν ἐγ χωρίων ἀνδραπόδων του: Σήμερα ὅποιος προσπαθεῖ νὰ ἀνακαλύψη τὴν θαμμένη κάτω ἀπὸ τὸν ὄγκο τῆς λάσπης πολλῶν αἰώνων Ελληνικότητά του συκοφαντεῖται ἀμέσως ὡς «φασίστας» ἢ «ἀκροδεξιός», ἐνῶ παράλληλα οἱ χαρακτηρισμοὶ «εἰδωλολάτρη ζ», «ἔκφυλος» καὶ «γραικύλος». δὲν ἔχουν ἀτονήσει ἐντελῶς, σὲ δαθμὸ πού, παρὰ τὴν ἐπίσημη χατοχύρωσή του, ὁ “Ἕλλην θὰ μποροῦσε νὰ λεχθῆ ὅτι ἀκόμη ζῆ σὲ ἕνα ἠθικὸ καθεστὼς ἡ ἡμιπαρανομίας. ̓Απλῇ αἰσθηση τῆς ἱστορίας ἀρχεῖ, γιὰ νὰ ἐπιτρέψη τὴν ἐπισήμανση τῆς διαχρονικῆς πηγῆς ἀπ’ ὅπου ἀπορρέει τὸ ἀθυσσαλέο αὐτὸ μῖσος κατὰ τοῦ “Ελληγος καὶ τῆς Ελλη νικότη τας: Ὅποιος ἐξουσιάξει ἀνεξαρτή τως ἱστορικῆς περιόδου προσπαθεῖ νὰ ἐξαλείψη τὰ δύο αὐτὰ ἱστορικὰ μεγέθη μὲ ἀπόλυτο τρόπο ἀκόμη καὶ τὶς λέξεις ποὺ τὰ ἀντιπροσωπεύουν -- γρησιμοποιώντας ὅλα τὰ μέσα, ἀπὸ τὴν συχοφαντία ἢ τὴν παραχάραξη μέχοι τὴν νομικὴ δίωξη καὶ τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου. Κανένα πολιτικὸ αἴτιο, καμμία πολιτικὴ ἑρμηνεία δὲν μποροῦν γὰ δικαιολογήσουν τὸν πολυαίωνο αὐτὸν ἐξοντωτικὸ χατατρεγμὸ τοῦ “Ελληνος καὶ τῆς Ελληνικότητας ἀπὸ ὅλες τὶς μορφὲς πολιτικῆς ἢ πνευματικῆς τυραννίας, παρὰ μόνο τὸ ἑξῆς: Ο ̓ Εξουσιασμὸς φοδθᾶται, τρέμει τὸ “Ελληνικὸ" ἢ: ̓Ελληνικὸ καὶ ̓Εξουσιασμὸς δὲν μποροῦν νὰ συνυπάρξουν. Τὸ ἕνα ἀποκλείει τὸ ἀλλο. Δ.1.Λ.