᾿Αλληλοαποκλείονται ᾿Απὸ τὸν α μ.Χ. αἰῶνα μέχρι καὶ τὸν δ΄ ὁ " Ελλην διεθάλλετο καὶ ἐσυκοφαντεῖτο ἀπὸ τὸν Ρωμαϊκὸ ἱμπεριαλισμό, μετονομασθεὶς σὲ «Γραικύλο» -- µία λέξη ἐξαι- ρετικἀ φορτισμένη. μὲ χυδαιότη τα, μῖσος, ἀλλὰ καὶ φθόνο. ᾿Απὸ τὰ τέλη τοῦ δ΄ μ.Χ. αἰῶνος µέχρι τὶς παραμονὲς τῆς ᾿Επαναστάσεως τοῦ 182] ὁ “Ελλην ταυτίσθηκε μὲ τὸν «εἰδωλολάτρη» καὶ τὸν «ἔκφυλο» ἀπὸ τὸν Ρω- μµαιοχριστιανικὸ ᾿Εξουσιασμὸ καί, ἐὰν ἐδήλωνε τὴν ἐθνικότητά του, κατηγορεῖτο «ἐπὶ ἑλληνισμῷ» -- ἀδίκημα ποὺ ἐπέσυρε τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου καθ᾽ ὅλη τὴν διάρχεια τῆς Βυζαντινῆς περιόδου (μὲ χάποιο χαλάρωση στὴν ἐφαρμογὴ τῆς σχετικῆς νομοθεσίας στὰ τελευταῖα χρόνια, ἂν καὶ ὑπῆρξαν ἐχτελέσεις ἀνθρώπων ὡς « Ελληνιξόντων» ἀ ἀκόμη καὶ στὶς μέρες τῆς Αλώσεως), μὲ ἀποτέλεσμα νὰ χά- ση ἐντελῶς τὴν αἴσθηση τῆς ἐθνικότητας καὶ τῆς καταγωγῆς του καὶ νὰ αὗτοα- ποχαλῆται «Ρωμαῖος», «Ρωμιός», ἁπλῶς «Χριστιανὸς» ἢ τὸ πολὺ «Γραικός». Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Σουλτανικῆς τυραννίας προσετέθη στὰ ἀνωτέρω καὶ τὸ «Ραγιᾶς». Μετὰ τὴν ἀνάσταση τοῦ ὀνόματος Ἕλλην χάρις, κυρίως, στοὺς 4 ιδασκάλους τοῦ Γέ Γένους ( Ρήγα, Κοραῆ, Γαζῇ κ.λπ.) καὶ τὴν «ἀπτιση » τοῦ νέου χρατιδίου μὲ τὴν ἐπίσημη ἐπωνυμία «Ελλὰς» τὸ ὄνομα καὶ ἡ ἰδιότης τοῦ “Ἕλληνος ὑπεθλή- θησαν σὲ σχληρὲς δοκιμασίες, καὶ πρὸ παντὸς σὲ συνεγῆ πλαστογράφη ση ἢ πα- θαχάραξῇ, ἀλλὰ καθιερώθηκαν, γιὰ νὰ γίνουν ὅμως πάλι ἆ ἀντικείμενο γέας δια- δολῆς καὶ ἀδίστακτης συκοφαντίας ἐκ μέρους τοῦ ἰσχύοντος στὴν ἐποχή μας ἀστοκαπιταλομαρξιστικοῦ Διεθνοῦς᾽ Εξουσιασμοῦ καὶ τῶν ἐγ χωρίων ἀνδραπό- δων του: Σήµερα ὅποιος προσπαθεῖ νὰ ἀνακαλύψη τὴν θαμμένη κάτω ἀπὸ τὸν ὄγκο τῆς λάσπης πολλῶν αἰώνων Ελληνικότητά του συκοφαντεῖται ἀμέσως ὡς «φασίστας» ἢ «ἀκροδεξιός», ἐνῶ παράλληλα οἱ χαρακτηρισμοὶ «εἰδωλολάτρη ζ», «ἔκφυλος» καὶ «γραικύλος». δὲν ἔχουν ἀτονήσει ἐντελῶς, σὲ δαθμὸ πού, παρὰ τὴν ἐπίσημη χατοχύρωσή του, ὁ “Ἕλλην θὰ μποροῦσε νὰ λεχθῆ ὅτι ἀκόμη ζῆ σὲ ἕνα ἠθικὸ καθεστὼς ἡ ἡμιπαρανομίας. ᾿Απλῇ αἰσθηση τῆς ἱστορίας ἀρχεῖ, γιὰ νὰ ἐπιτρέψη τὴν ἐπισήμανση τῆς δια- χρονικῆς πηγῆς ἀπ’ ὅπου ἀπορρέει τὸ ἀθυσσαλέο αὐτὸ μῖσος κατὰ τοῦ “Ελλη- γος καὶ τῆς Ελλη νικότη τας: Ὅποιος ἐξουσιάξει ἀνεξαρτή τως ἱστορικῆς περιό- δου προσπαθεῖ νὰ ἐξαλείψη τὰ δύο αὐτὰ ἱστορικὰ μεγέθη μὲ ἀπόλυτο τρόπο - ἀκόμη καὶ τὶς λέξεις ποὺ τὰ ἀντιπροσωπεύουν -- γρησιμοποιώντας ὅλα τὰ μέσα, ἀπὸ τὴν συχοφαντία ἢ τὴν παραχάραξη μέχοι τὴν νομικὴ δίωξη καὶ τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου. Κανένα πολιτικὸ αἴτιο, καμμία πολιτικὴ ἑρμηνεία δὲν μποροῦν γὰ δικαιολο- γήσουν τὸν πολυαίωνο αὐτὸν ἐξοντωτικὸ χατατρεγμὸ τοῦ “Ελληνος καὶ τῆς Ελληνικότητας ἀπὸ ὅλες τὶς μορφὲς πολιτικῆς ἢ πνευματικῆς τυραννίας, παρὰ μόνο τὸ ἑξῆς: Ο᾿ Εξουσιασμὸς φοδθᾶται, τρέμει τὸ “Ελληνικὸ" ἢ: ᾿Ελληνικὸ καὶ ᾿Εξουσιασμὸς δὲν μποροῦν νὰ συνυπάρξουν. Τὸ ἕνα ἀποκλείει τὸ ἀλλο. Δ.1.Λ.