ΕΠΠΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛ(ΟΝ ΑΝΑΓΝΟΣΤΟΝ Αἴτια τῆς ἠθικῆς ἐξαθλιώσεως τῶν Ἑλλήνων Κύριε διευθυντά, Είναι τραγικὸ Φαινόμενο ἡ εἰκόνα ποὺ παρουσιάζει στὴν πλειονότητά του ὁ λαός μας. Ἕνας λαὸς ὑπερήφανος ἀπὸ τὴν φύση του, ἐλεύθερος, ὁραστήριος, εὐφυής, δη μιουργικός, νομοταγής, πολιτισμένος, ποὺ σέρνει πισωτου μία μοναδικὴ καὶ μεγαλειώδη | ἱστορία χιλιάδων ἐ ἐτῶν, κατήντη σε ἀγνώριστος καὶ δὲν εἶναι οὔτε κἂν ἡ σχιὰ τοῦ ἑαυτοῦ του. Καὶ τὸν ὀλέπουμε σήμερα νὰ εἰναι ἀπονευρωμένος, ἀπαθής, λάτρης τῆς ἐφήμερης «εὐῆ μερίας», μικροχλέπτης, μικροαπατεώνας, μὲ νοοτροπία δούλου, ἱκανὸς νὰ δεχθῆ κάθε ταπείνωση καὶ ἐξευτελισμὸ χωρὶς ἀντίδραση, μὲ μία νεολαία νὰ παραπαίη μεταξὺ ναρχωτικῶν, νυκτερινῶν κέντρων, ἀναρχίας, ὠχαδελφισμοῦ καὶ ἠθικῆς καὶ πνευματικῆς πενίας, χωρὶς μέλλον. Καὶ ἔρχεται τὸ σκληρὸν ἐρώτημα: Τί ἔφταιξε. καὶ ὁ ὡραῖος αὐτὸς λαὸς ἔφθασε ἐδῶ, σ ̓ αὐτὴν τὴν ἔσχατη πτώση; Ἣ σκληρὴ ἀπάντηση, ποὺ πρέπει νὰ τὴν εἰποῦμε:Ασφαλῶς δὲν ἔφταιξε ὁ λαός, ὁ «πάντα εὐκολόπιστος καὶ πάντα προδομένος». ὋὉ μεγάλος ὑπεύθυνος εἶναι ἡ ἡγεσία του’ πολιτική, πνευματιχή, θρησκευτική, πολιτιστική, μὲ τὴν πρώτη νὰ ἔχη τὴν μερίδα τοῦ λέοντος. Ἡ πολιτικὴ ἐπέθαλε στὸν πολίτη τὴν νοοτροπία τοῦ δούλου. καὶ ἐξ αὐτῆς ἕπονται ὅλα τὰ ὑπόλοιπα. Ετσι ὁ πολίτης: α) πιστεύει μόνον στὸν ἰσχυρό, τὸν ἀφέντη, δηλ. τὸ μέσον καὶ ὄχι στὸ δίχιο του καὶ τὴν ἰσχὺν τοῦ νόμου, ὁ ὁποῖος ἐφαρμόζεται, γιὰ νὰ τιμωρήση καὶ ὄχι νὰ δικαιώση μόνον τοὺς ἀδυνάτους, 6) φέρεται ὅπως χρειάζεται γιὰ νὰ γίνη ἀρεστὸς στὸν ἰσχυρό, χωρὶς δικές του ἀρχὲς καὶ ἀξίες, χωρὶς δικό του πιστεύω, τὸ ὁποῖον, καὶ ἂν ὑπάρχη, θυσιάζεται στὴν δουλικότητά του ὡς θυμίαμα στὸν ἀφέντη ̓ γι ̓ αὐτὸ καὶ ὅταν ἀλλάζη ὁ ἀφέντης, ὁ δοῦλος προσκυνᾶ τὸν νέον ἀφέντη καὶ κατηγορεῖ τὸν προηγούμενο, γ) τὸν ἀπασχολεῖ τὸ προσωπικότου «θόλεμα», ἔστω καὶ παράνομο, εἰς θάρος ὁσωνδήποτε ἄλλων. Τὸ ἔγχλη μα ποὺ συνετελέσθη κατὰ τῆς παιδείας εἶναι ἐκ προμελέτης, καθὼς καὶ τὰ λοιπὰ κατὰ τῆς προστασίας τοῦ πολίτη, τῆς οἰκονομίας καὶ γενικὰ κατὰ τῆς εὐημερίας του. Πανστρατιὰ ψυχανωμάλων κατευθύγουνν τὸν λαὸν σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς του. Νὰ γιατὶ 50 χρόνια μετὰ τὴν λήξη τοῦ Β ́ Παγκοσμίου Πολέμου καὶ τῆς δικῆς μας φαγωμάρας ἐφθάσαμε ἐδῶ, ἐνῶ ἄλλες χῶρες στὸ διάστη μα αὐτὸ ἀνεγεννήθησαν χυριολεχτικὰ ἐκ τῆς τέφρας των (Γερμανία) καὶ εἶναι σήμερα εὐημεροῦσες. Εἶναι, διότι οἱ ἡγέτες τους εἶχαν στόχο τους τὴν εὐη μερία τοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖον ἐνέπνευσαν καὶ τὸν ὁδήγησαν σ ̓ αὐτὴν χαὶ ὄχι τὴν δική τους εὐημερία εἰς δάρος τοῦ λαοῦ. Είναι, διότι οἱ ἡγέτες τους δὲν ξεπουλήθηκαν στοὺς ξένους γιὰ τὸ προσωπικό τους συμφέρον καὶ τὴν ἐξουσία, ὅπως γράφει ὁ ̓Αθαν. Στριγᾶς στὸ θιόλίο του «Παγκόσμιοι ̓Εντολοδότες». Οἱ πιὸ ἄθουλοι εἶναι οἱ δουλευτές, οἱ πιὸ ἀδικοι οἱ δικαστές, οἱ πιὸ παράνομοι οἱ ἐντεταλμένοι γιὰ τὴν ἐφαρμογὴν τῶν νόμων, οἱ πιὸ δειλοὶ οἱ ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν προστασία τῶν πολιτῶν, οἱ πιὸ ἀνήθικοι διδάσκουν τὸ ἦθος ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε., οἱ πιὸ ἀνάγωγοι διδάσκουν ἀγωγή στοὺς γέ. ους παντοῦ μὲ κάποιες ἐξαιρέσεις -- καὶ τὸ χάλι δὲν ἔχει τελειωμό. Νὰ γιατὶ ὁ λαὸς εἶναι ἕτοιμος νὰ γίνη δοῦλος. Καὶ φῶς δὲν ὑπάρχει πουθενά, πλὴν ἐλαχίστων περιπτώσεων, ποὺ ἔχουν ἀρχίσει νὰ φαίνωνται στὸν ὁρίζοντα. Κάποιες ἐλάχιστες ἐκπομπὲς σὲ ἰδιωτικὰ μικρὰ κανάλια, κάποιοι λίγοι φωτισμένοι ἄνθρωποι ἀκούγονται στὸν ὀρυμαγδὸ τῆς διαφθορᾶς καὶ κρατοῦν ζωντανὴ τὴν ἐλπίδα. Εὔχομαι, νὰ γίνωνται ἀκουστοί ὅλο καὶ ἀπὸ περισσότερους, ὥστε νὰ φουντώση ἡ ἐλπίδα σ ̓ αὐτὸν τὸν λαὸ κάποια ἡμέρα. ̓Απὸ σεδασμὸ στὸν χῶρο σας πολὺ λίγα ἔγραψα καὶ ὅσο γινόταν περιεχτικά. Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Θεοδωρόπουλος Ἰατρὸς Παπαναστασίου 6, 154 52 Π. ΨΥΧΙΚΟ