9206 ΔΑΥΛΟΣ/156, Δεκέμόριος 1994 Συνέχεια τοῦ διαλόγου γιὰ τὸ δημογραφικὸ Κύριε διευθυντά, Παρεμθδαίνων, ἴσως καὶ αὐθαιρέτως, στὴν ἀντιπαράθεσιν ἀπόψεων μαθητρίας Λυκείου («Δ» τ. 1954/94) καὶ τοῦ καθηγητοῦ κ. Παπακώστα («Δ» 151/94), χωρὶς πρόθεσιν ἐντάξεώς μου στὴν μία ἢ τὴν ἄλλη πλευρά, ἐκτιμῶ ὅτι ἀμφότεροι τὸν ἴδιον τελικὸ σκοπὸ ἔχοντες καὶ στὸ αὐτὸ ἀποτέλεσμα προσθλέποντες, προτείνουν διάφορα | ἕκαστος τρόπον, μέσα καὶ μεθόδευσι γιὰ τὴν ἀντιμετώπισι τοῦ χορυφαίου ἐθνικοῦ μας προθλήματος, ἐκείνου τῆς ὑπογεννητικότητος, τοὐτέστιν τοῦ δημογραφικοῦ. Ἐπιτραπήτω μοι νὰ διατυπώσω τὴν ἄποψιν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπὸ τὶς παροῦσες συνθῆχες καὶ συγκυρίες ἕνας τρόπος ὑπάρχει γιὰ τὴν ἀποτελεσματικὴν ἀντιμετόπισιν τοῦ προθλή ματος. Καὶ αὐτὸς διέρχεται καὶ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν φιλοπατρίαν τῶν Ἑλληνίδων τῆς παρούσης καὶ τῶν ἑπομένων γενεῶν, ἕως ἀποκαταστάσεως τοῦ ρυθμοῦ φυσιολογικῆς καὶ ἱκανοποιητικῆς αὐξήσεως ποσοστιαίως ἀνὰ ἔτος - τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. Ἢ θυσιάζουν τὸ εὖ ζῆν (καὶ τὰ τοῦτο συνιστῶντα) ὑ ὑπὲρ τοῦ ἐπιζῆν τῆς φυλῆ ς, τοῦ ἔθνους καὶ τῆς πατρίδος ἢ ἢ λάθρα καὶ ἀφανεῖς θὰ διέλθουν καὶ ἀπὸ τοὺς ἐπιγενομένους καὶ τὴν ἱστορίαν τοῦ ἔθνους θὰ κριθοῦν, ἂν 6εδαίως τὸ τελευταῖον θὰ ἐξακολουθήση ὑπάρχον. Αὐτό, φρονῶ, τὸ δίλημμα τίθεται πρὸ τῶν “Ἑλληνίδων, ἱκανῶν διὰ τὴν «παραγωγὴν» Ἑλλήνων καὶ ὄχι οἰκονομικῶν μεγεθῶν (ἢ ἀγαθῶν), ὡς ἡ ἐπιστολογράφος ἐκ πλάνης () ἢ ἐξ ὑποτιμήσεως τῆς σημασίας τοῦ προθλήματος ὑποστηρίζει, καταλήξασα στὸ φοθερὸ ἐρώτημα: «Γιατὶ τελικὰ ποιός ὁ λόγος νὰ ἐπιδιώσει μιὰ 'Ελλὰς ποὺ δὲν ἀποτελεῖται ἀπὸ πραγματικοὺς Ἕλληνες ἀλλὰ ἀπὸ ὑποχείοια;» ̓Απάντησις: Ἐπιθιώνει ἡ ἡ Ἑλλάς, διότι ἡ Ἑλληνίδα δὲν ταὐτίζει τὸν οἶκον της (τὸ «6ασἰλειον» τῆς Ἑλληνίδας) μὲ «τετράτοιχον» δεσμωτήριον, μηδὲ τὸν θεωρεῖ ὡς ὁμότιμο καὶ συνώνυμο μὲ τὴν «κουζίνα» ὑπὸ τὴν προσδιδομένην «γνωστὴν» χλευαστικῆν ἔ ἔννοιαν σὲ αὐτήν, γι’ αὐτὸ καὶ ἐγέννησε, ἐγαλούχησεν, ἔθρεψε καὶ ἀνέθρεψε ἄξιους, ὑπερήφανους χαὶ γενναίους Ἕλληνες (καὶ Ἑλληνίδες) ἀπὸ τοῦ διανοουμένου καὶ ἐπιστήμονος χ.ἂ. ἕως τοῦ ἀγρότου καὶ ἐντίμου ἐργάτου τοῦ μόχθου, ποὺ ἐκράτη σαν χιλιάδες χρόνια πρὶν ἀπὸ τὸ τώρα -- ἐποχὴ τῆς ἀντιλήψεως τῆς «κουζίνας» - καὶ μέχρι τώρα ὄρθια, ὑπερήφανη, αἷμάσσουσα ἀλλὰ ἀγέρωχη τὴν Ἑλλάδα. Γι ̓ αὐτὸν ἀχριθῶς τὸν λόγον ὑπάρχει ἡ Ἑλλάς. Ἡ πατρίδα σου καὶ πατρίδα μου καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων -ὅπου Γῆς-, ἀγαπητὸ μου Ἕλληνόπουλο. ΥΓ: Ἢ κρατική ἀρωγὴ δὲν πρέπει νὰ τίθεται ὡς προὐπόθεσις, Ἐϊναι παρεπόμενος παράγων, ἀσταθῆς καὶ συμθατικός. Μετ ̓ ἐχτιμήσεως Νικόλ. Κ. Τσιρώνης Κ. Κόντου 16, Πατήσια 112 55 Οἱ ἀνθελληνικὲς δραστηριότητες τοῦ Σιωνισμοῦ Κύριε διευθυντά, Σχετικὰ μὲ τὰ κείμενα τῆς ἐπιστολῆς πρὸς τὸ περιοδικό σας (τεῦχος 150/6-94) τοῦ κ. Νικ. Κωστάκου καὶ τῆς ἀπαντητικῆς ὁμοίας τοῦ συνεργάτου σας «Ἠνίοχου» ἐπιτρέψτε μου νὰ παρέμόω καὶ νὰ σημειώσω τὰ ἑπόμενα: Ἐμεῖς τουλάχιστον οἱ Ἕλληνες δὲν πρέπει κατὰ τὴν ἀποψίν μου νὰ ἔχωμεν καμμίαν ἐπιφύλαξιν ὡς πρὸς τὴν ἀνθελληνικὴν δραστηριότητα τοῦ Σιωνισμοῦ καὶ τῶν Ἑθραίων. Τὸ μῖσος των κατὰ παντὸς ἑλληνικοῦ ξεκινᾶ ἀπὸ πολλοὺς αἰῶνες πρὶν μὲ ἔχδηλα τὰ συμπτώματα κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ἀγώνων καὶ περιπετειῶν τοῦ "Ἔθνους καὶ τοῦ λαοῦ μας. Ποία ἡ στάσις τοῦ Σιωνισμοῦ κατὰ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1821: Ποία ἡ θέσις καὶ δράσις των κατὰ τοὺς πολέμους 1897, 1912-13, τοῦ Διχασμοῦ, τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, τοῦ Κυπριακοῦ; Ἐξ αἰτίας τίνων ό ἐθνεγέρτης Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς εἶχε αὐτὸ τὸ οἰχτρὸν τέλος; Ἐκεῖνος ὁ θρασύτατος καὶ ψεύτης Πατσίφικο, ποὺ ἐξαιτίας αὐτοῦ καὶ μόνον ἡ Ἑλλὰς ὑπέστη ὁλοχληρωτικὸν ἀποκλεισμὸν καὶ ὑπεχρεώθη νὰ τοῦ καταθάλει σημαντικωτάτην διὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην (1849-50) ἀποζημίωσιν, εὐτελισθεῖσα οὕτω διεθνῶς, εἰς ποίαν φυλὴν ἀνῆκεν; Δυστυχῶς στὴν ἐποχή μας τουλάχιστον. συνεχίζονται ἐντατικῶς οἱ ἀνθελληνικὲς αὐτὲς ὁραστηριότητες τοῦ Σιωνισμοῦ - καὶ δυστυχέστατα - μὲ τὴν σύμπραξιν καὶ θοήθειαν πολλάχις ἐπωνύμων καὶ μὴ Ἑλλήνων (ἂν αὐτοὶ μπορεῖ νὰ λέγωνται | Έλληνες, καὶ εἶναι οὐκ ὀλίγοι), οἱ ὁποῖοι, προκειμένου νὰ ἐξασφαλί-