9206 ΔΑΥΛΟΣ/156, Δεκέμόριος 1994 Συνέχεια τοῦ διαλόγου γιὰ τὸ δημογραφικὸ Κύριε διευθυντά, Παρεμθδαίνων, ἴσως καὶ αὐθαιρέτως, στὴν ἀντιπαράθεσιν ἀπόψεων µαθητρίας Λυκείου («Δ» τ. 1954/94) καὶ τοῦ καθηγητοῦ κ. Παπα- κώστα («Δ» 151/94), χωρὶς πρόθεσιν ἐντάξε- ώς µου στὴν µία ἢ τὴν ἄλλη πλευρά, ἐκτιμῶ ὅτι ἀμφότεροι τὸν ἴδιον τελικὸ σκοπὸ ἔχοντες καὶ στὸ αὐτὸ ἀποτέλεσμα προσθλέποντες, προτείνουν διάφορα | ἕκαστος τρόπον, µέσα καὶ µεθόδευσι γιὰ τὴν ἀντιμετώπισι τοῦ χο- ρυφαίου ἐθνικοῦ µας προθλήματος, ἐκείνου τῆς ὑπογεννητικότητος, τοὐτέστιν τοῦ δημο- γραφικοῦ. Ἐπιτραπήτω μοι νὰ διατυπώσω τὴν ἄποψιν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὑπὸ τὶς πα- ροῦσες συνθῆχες καὶ συγκυρίες ἕνας τρόπος ὑπάρχει γιὰ τὴν ἀποτελεσματικὴν ἀντιμετό- πισιν τοῦ προθλή ματος. Καὶ αὐτὸς διέρχεται καὶ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν φιλοπατρίαν τῶν Ἑλληνίδων τῆς παρούσης καὶ τῶν ἑπομένων γενεῶν, ἕως ἀποκαταστάσεως τοῦ ρυθμοῦ φυ- σιολογικῆς καὶ ἱκανοποιητικῆς αὐξήσεως - ποσοστιαίως ἀνὰ ἔτος - τοῦ ἑλληνικοῦ πλη- θυσμοῦ. Ἢ θυσιάζουν τὸ εὖ ζῆν (καὶ τὰ τοῦτο συνιστῶντα) ὑ ὑπὲρ τοῦ ἐπιζῆν τῆς φυλῆ ς, τοῦ ἔθνους καὶ τῆς πατρίδος ἢ ἢ λάθρα καὶ ἀφανεῖς θὰ διέλθουν καὶ ἀπὸ τοὺς ἐπιγενομένους καὶ τὴν ἱστορίαν τοῦ ἔθνους θὰ κριθοῦν, ἂν 6ε- δαίως τὸ τελευταῖον θὰ ἐξακολουθήση ὑπάρ- χον. Αὐτό, φρονῶ, τὸ δίλημμα τίθεται πρὸ τῶν “Ἑλληνίδων, ἱκανῶν διὰ τὴν «παραγωγὴν» Ἑλλήνων καὶ ὄχι οἰκονομικῶν μεγεθῶν (ἢ ἀγαθῶν), ὡς ἡ ἐπιστολογράφος ἐκ πλάνης () ἢ ἐξ ὑποτιμήσεως τῆς σημασίας τοῦ προθλή- ματος ὑποστηρίζει, καταλήξασα στὸ φοθερὸ ἐρώτημα: «Γιατὶ τελικὰ ποιός ὁ λόγος νὰ ἐπι- διώσει μιὰ 'Ελλὰς ποὺ δὲν ἀποτελεῖται ἀπὸ πραγματικοὺς Ἕλληνες ἀλλὰ ἀπὸ ὑποχεί- οια;» ᾿Απάντησις: Ἐπιθιώνει ἡ ἡ Ἑλλάς, διότι ἡ Ἑλληνίδα δὲν ταὐτίζει τὸν οἶκον της (τὸ «6α- σἰλειον» τῆς Ἑλληνίδας) μὲ «τετράτοιχον» δε- σμωτήριον, μηδὲ τὸν θεωρεῖ ὡς ὁμότιμο καὶ συνώνυμο μὲ τὴν «κουζίνα» ὑπὸ τὴν προσδι- δομένην «γνωστὴν» χλευαστικῆν ἔ ἔννοιαν σὲ αὐτήν, γι’ αὐτὸ καὶ ἐγέννησε, ἐγαλούχησεν, ἔθρεψε καὶ ἀνέθρεψε ἄξιους, ὑπερήφανους χαὶ γενναίους Ἕλληνες (καὶ Ἑλληνίδες) ἀπὸ τοῦ διανοουμένου καὶ ἐπιστήμονος χ.ἂ. ἕως τοῦ ἀγρότου καὶ ἐντίμου ἐργάτου τοῦ μόχθου, ποὺ ἐκράτη σαν χιλιάδες χρόνια πρὶν ἀπὸ τὸ τώρα -- ἐποχὴ τῆς ἀντιλήψεως τῆς «κουζίνας» - καὶ μέχρι τώρα ὄρθια, ὑπερήφανη, αἷμάσ- σουσα ἀλλὰ ἀγέρωχη τὴν Ἑλλάδα. Γι᾿ αὐτὸν ἀχριθῶς τὸν λόγον ὑπάρχει ἡ Ἑλλάς. Ἡ πα- τρίδα σου καὶ πατρίδα μου καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων -ὅπου Γῆς-, ἀγαπητὸ µου Ἕλλη- νόπουλο. ΥΓ: Ἢ κρατική ἀρωγὴ δὲν πρέπει νὰ τί- θεται ὡς προὐπόθεσις, Ἐϊναι παρεπόμενος παράγων, ἀσταθῆς καὶ συµθατικός. Μετ᾿ ἐχτιμήσεως Νικόλ. Κ. Τσιρώνης Κ. Κόντου 16, Πατήσια 112 55 Οἱ ἀνθελληνικὲς δραστηριότητες τοῦ Σιωνισμοῦ Κύριε διευθυντά, Σχετικὰ μὲ τὰ κείμενα τῆς ἐπιστολῆς πρὸς τὸ περιοδικό σας (τεῦχος 150/6-94) τοῦ κ. Νικ. Κωστάκου καὶ τῆς ἀπαντητικῆς ὁμοίας τοῦ συνεργάτου σας «Ἠνίοχου» ἐπιτρέψτε μου νὰ παρέμόω καὶ νὰ σημειώσω τὰ ἑπόμενα: Ἐμεῖς τουλάχιστον οἱ Ἕλληνες δὲν πρέπει κατὰ τὴν ἀποψίν µου νὰ ἔχωμεν καμμίαν ἐπιφύλαξιν ὡς πρὸς τὴν ἀνθελληνικὴν δραστηριότητα τοῦ Σιωνισμοῦ καὶ τῶν Ἑθραίων. Τὸ μῖσος των κατὰ παντὸς ἑλληνικοῦ ξεκινᾶ ἀπὸ πολ- λοὺς αἰῶνες πρὶν μὲ ἔχδηλα τὰ συμπτώματα κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν ἀγώνων καὶ περιπε- τειῶν τοῦ "Ἔθνους καὶ τοῦ λαοῦ µας. Ποία ἡ στάσις τοῦ Σιωνισμοῦ κατὰ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1821: Ποία ἡ θέσις καὶ δράσις των κατὰ τοὺς πολέμους 1897, 1912-13, τοῦ Διχασμοῦ, τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, τοῦ Κυ- πριακοῦ; Ἐξ αἰτίας τίνων ό ἐθνεγέρτης Κο- σμᾶς ὁ Αἰτωλὸς εἶχε αὐτὸ τὸ οἰχτρὸν τέλος; Ἐκεῖνος ὁ θρασύτατος καὶ ψεύτης Πατσίφι- κο, ποὺ ἐξαιτίας αὐτοῦ καὶ µόνον ἡ Ἑλλὰς ὑπέστη ὁλοχληρωτικὸν ἀποκλεισμὸν καὶ ὑπε- χρεώθη νὰ τοῦ καταθάλει σηµαντικωτάτην διὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην (1849-50) ἀποζημίω- σιν, εὐτελισθεῖσα οὕτω διεθνῶς, εἰς ποίαν φυλὴν ἀνῆκεν; Δυστυχῶς στὴν ἐποχή μας τουλάχιστον. συ- νεχίζονται ἐντατικῶς οἱ ἀνθελληνικὲς αὐτὲς ὁραστηριότητες τοῦ Σιωνισμοῦ - καὶ δυστυ- χέστατα - μὲ τὴν σύμπραξιν καὶ θοήθειαν πολ- λάχις ἐπωνύμων καὶ μὴ Ἑλλήνων (ἂν αὐτοὶ μπορεῖ νὰ λέγωνται | Έλληνες, καὶ εἶναι οὐκ ὀλίγοι), οἱ ὁποῖοι, προκειµένου νὰ ἐξασφαλί-