ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΑΤΣΙΑΔΡΑΜΗΣ Τὰ πανάρχαια πυραμιδοειδῆ κτίσματα τοῦ Ἑλληνικοῦ καὶ τοῦ Λυγουριοῦ ”Αργους ΤΕΧΝΙΚΗ ΚΑΙΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗΜΕΛΕΤΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ Σὲ προηγούμενα τεύχη (148, 149) τοῦ «Δαυλοῦ» ἔγινε σὲ ἐχτεταμένες καὶ πρωτότυπες ἔρευνες συνεργατῶν του εὐρεῖα ἀναφορὰ στὶς ἂγνωστες πυραμίδες τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου, θάσει δὲ φωτογραφιῶν μας ἐπεχειρήθη συμπλήρωσις τοῦ ὑποτιθεμένου ἐλλείποντος ἄνω τμήματος τῆς πυραμίδος τοῦ Ελληνικοῦ ̓Αργολίδος γιὰ τὶς ἀνάγκες τῶν δημοσιευθέντων σχετικῶν ἄρθρων, Ἐπειδὴ ἡ μορφὴ ἑνὸς κτίσματος προσαρμόζεται στὶς λειτουργιχὲς καὶ ἀρχιτεχτονικὲς ἀνάγχες του, ἀντιστρόφως ὁ προσδιορισμὸς τῆς κατὰ τὸ δυνατὸν πιστοτέρας μορφῆς του δύναται νὰ αἰτιολογήση τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους κατεσκευάσθη καὶ τὴν χρῆσι τὴν ὁποίαν εἶχεν. Ἡ λογικὴ αὐτὴ ἀπετέλεσε τὴν θάσιν τῆς μεθοδολογίας, ἡ η ὁποία ἀκολουθεῖται κατωτέρω. Ἡ ἐπὶ τόπου ἐπίσχεψις στὶς πυραμίδες τοῦ Ἑλληνικοῦ καὶ τοῦ Λυγουριοῦ, ἡ ἀχριδὴς μέτρησις χατὰ τὸ δυνατὸν τῶν ὑπαρχόντων ἐρειπίων χαὶ ἡ ἀναπαράστασις δάσει τῶν μετρήσεων ὑπῆρξαν ἀποχαλυπτιλές, ἐφ ̓ ὅσον χατὰ τὸ δυνατὸν προσδιώρισαν τὴν πραγματικὴ μορφὴ τῶν κτισμάτων, χυρίως τοῦ Ἑλληνικοῦ, καὶ τὴν ἐξ αὐτῆς προκύπτουσα χρῆσι των. Α. Η ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ Α.1. Ὁ χῶρος Τὸ ἀρχαῖον αὐτὸ χτῖσμα, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται στὶς παρυφὲς τοῦ οἰχισμοῦ “Ἑλληνικὸν τῆς ̓Αργολίδος, 7χιλιόμετρα νοτίως τοῦ Αργους (οἱ κάτοικοι δὲν γνωρίζουν, τὶ ἀχριδῶς ἀντιπροσωπεύει), εἶναι κατασκευασμένο στὶς ὑπώρειες τοῦ Μεγαθουνίου ἐπὶ μικροῦ φυσικοῦ ὑψώματος χαὶ εἰς τὸ ὅριον σχεδὸν τῆς χλιτύος του πρὸς τὸν κάμπον, πολὺ κοντὰ στὸν ὑπάρχοντα ναὸ τῆς: Αγίας Τριά- Οἱ πυραμίδες στήν Ελλάδα [.../ Στὸν 'Ελλαδικὸ χῶρο κατὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Αἰγηίδος οἱ περισσότερες πυθαμίδες ἐξαφανίστηκαν ἢη κατεστράφησαν μερικῶς μαξὶ μὲ τὸν ὑφιστάμενο πολιτισμό. Οἱ ἐναπομείνασες, ὅσες ἔχουν καταγραφεῖ, εἶναι περὶ τὶς 26, διάσπαρτες ἀπὸ την Θήδα μέχρι τὴν Κρήτη, κατεστραμμένες μερικῶς, εἴτε ἀπὸ τὸν πανδαμάτορα χρόνο εἴτε ἀπὸ τὶς ἀνθρώπινες ἐνέργειες καὶ τὴν ἐγ κληματικὴ ἀδιαφορία τοῦ κράτους, τὸ ὁποῖο ἐμφανίζεται νὰ ἐπιζητᾶ τὴν διατήρησή τους στὴν ἀφάνεια (πρόλ. τὴν ἐγκατάλειψη στὴν τύχη τους τῶν πυραμίδων στὸ Νεοχώρι Φθιώτιδος, ποὺ εἶναι Πελασγικὴ καὶ χρονολογεῖται ἀπὸ ὁρισμένους στὸ 11.000 π. Χ., στὸν Αγιο ̓ Ανδρέα Παρνασσοῦ, στὸ Βαθὺ Βοιωτίας κ.ἃ.). Οἱ πυραμίδες τῆς περιοχῆς τοῦ ̓Ελληνικοῦ (δλέπε σχετικὲς Φωτογρα: φίες) καθὼς καὶ τοῦ Λυγουριοῦ εἶναι τόσο παλαιές, ὥστε ἀκόμα καὶ στὰ χρόνια τοῦ Παυσανία εἶχε ξεχαοστῆ ὄχι μόνον ἡ ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία κτίστηκαν ἀλλὰ καὶ ἡ χρήση τους. Σύμφωνα μὲ διασωθέντα κείμενα οἱ πρόγονοίμας πράγματι ἐπέλεγαν τὰ σημεῖα στὰ ὁποῖα θὰ ἀνήγειραν κτίσμα ἢ ἱερὸ ἢ καὶ ὁλόκληρη πόλι. Ὃ Ἀριστοτέλης ἐπὶ παραδείγματι εἰς τὰ «Πολιτικὰ» (ΥΠ 1331α) ἀναφέρει: « Τὰς δὲ τοῖς θείοις ἀποδιδομένας οἰκήσεις ἁρμόττει τόπον ἐπιτήδειόν τε ἔχειν καὶ τὸν αὐτόν, ὅσα μὴ ὁ νόμος ἀφορίζῃ -.-.οθοθοΘοΘ:Ξ--