ΗΝΙΟΧΟΣ Χριστιανισμὸς καὶ Ρωμαΐϊκη ἐξουσία Ὃ Παῦλος προστατευόμενος τῆς Συγκλήτου 1.ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ -ΠΑΥΛΙΑΝΙΣΜΟΣ Ἔχει εἰπωθεῖ ἐδῶ καὶ ἕναν αἰῶνα ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες μορφὲς τῆς Θεολογίας καὶ τῆς Ἱστορίας, ὅτι «ἡ ἱστορία τοῦ ἀρχικοῦ Χριστιανισμοῦ γράφεται συνήθως ὡς ἱστορία τοῦ ἀποστόλου Παύλου»!, Αν καὶ κάπως ὑπερθολικὴ αὐτὴ ἡ ἄποψη, ἀνταποκρίνεται ὅμως σὲ γενικὲς γραμμὲς στὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα τοῦ πρώτου μισοῦ τοῦ 1ου αἰ. μ.Χ. Πράγματι, ἂν δὲν ὑπῆρχε ὁ ἀπόστολος Παῦλος (καὶ ἡ ὑποστήριξη κάποιων Ρωμαίων ἀξιωματούχων, ὅπως θὰ δοῦμε στὴ συνέχεια), ὁ Χριστιανισμὸς θὰ παρέμενε στὰ στενὰ πλαίσια τῶν Ἑδραίων, σὰν μιὰ ἀπ ̓ τὶς τόσες αἱρέσεις τοῦ ουδαϊσμοῦ καὶ ὁ Ἰησοῦς θὰ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἑκατοντάδες μεσσίες, προφῆτες καὶ διδασκάλους τοῦ Ἰσραήλ. .Ο Παῦλος ὅμως ἄνοιξε τὴν πόρτα τῆς αὐτοκρατορικῆς Ρώμης στὸν μεσσία τῆς Γαλιλαίας καὶ χάρη στὴν εὐφυΐα του (καὶ τὴν οἰκονομικὴ ἐνίσχυση κάποιων Ρωμαίων ἀριστοκρατῶν, ὅπως ἐπίσης θὰ δοῦμε στὴν συνέχεια) ὁ σταυρωμένος ἐθνικὸς ἐπαναστάτης τῶν Ιουδαίων ἔγινε ὁ «θεὸς» τοῦ Ἱπιρετίυπι Κοιηᾶηυπὶ -ἔστω καὶ μετὰ ἀπὸ τρεῖς αἰῶνες- χάρη θέθαια καὶ στὸν ἀγῶνα τῶν φανατικῶν ἀλλὰ κυρίως χάρη στὸν ἀγῶνα ἑνὸς μεγάλου κομματιοῦ τῆς Ρωμαϊκῆς ἐξουσίας καὶ ἀριστοκρατίας (Αλέξανδρος Σεδῆρος. Κόμμοδος, Γαλλιηνός, Φίλιππος, Μ. Κωνσταντῖνος, Μ. Θεοδόσιος κ.λπ.). [ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ: Θεωρεῖται αὐτονόητο ἐδῶ, ὅτι ὑπάρχει πλήρης ἐπὶ τῆς οὐσίας διαφοροποίηση μεταξὺ τοῦ ἐπαναστατικοῦ κινήματος τοῦ Ἰησοῦ καὶ τῆς θρησκείας τοῦ Παύλου. Πλήρης διαφο- Πρὸς φωτισμένους ταπεινοὺς ἐπιστολὴ Πᾶνε ἀρκετὰ χρόνια (ἀμέτρητα) ἀπὸ τότε, ποὺ ἡ Μία καὶ Μόνη ̓ Αλήθεια ἐνέσκηψε μὲ τὸ κατάλληλο μέσον (διευκόλυνση ἢ ἐπι-φοίτηση) ἐπὶ τῶν ἀτυχῶν κεφαλῶν μας (ὡς μελῶν τῆς ἀνθρωπότη τας). Ἔκτοτε, καὶ μὲ τὶς ἐξοντωτικὲς παρωπίδες μονίμως χαρφωμένες στὸ χρανίο μας, ἅμα τῇ κατεδαφίσει τῶν «εἰδωλολατρῶν» καὶ τῶν ναῶν τους καὶ τὸ ἄναμμα μιᾶς τεράστιας “ερᾶς Πυρᾶς, ἐπιδοθήκατε σὲ μία ἄνευ προηγουμένου (καὶ ἑπομένου, ἰδιαιτέρως) «κούρσα» κυριαρχίας ἐπὶ τῆς μιαρῆς, χαμηλότερης στάθμης, φύση ς, ὁδηγώντας τὴν ἀνθρωπότη τα (δηλαδὴ ἐμᾶς) σὲ «εὐλογημένες» αἱματοχυσίες (ὄχι αἱματοθυσίες, αὐτὲς συνέδαιναν στοὺς χαλεποὺς «εἰδωλολατρικοὺς» καιρούς.. 2), ἀνακαλύψατε «Νέους Κόσμους» -έδο ντώνοντας τοὺς Π αλαιούς, ἰδιατέρως δὲ τοὺς ἀμάχους- καὶ ἀφοῦ ἐπιτέλους κά: Ψατε κόσμο καὶ κοσμάκη στὴν ἱερὰ πυρὰ τοῦ «Κ υρίου», δαδίσατε στὴν «Αναγέννηση» ἢ μᾶλλον ̓ Α ναπαλαίωση. Τὸ σκοτάδι ὃ ὅμως ἦταν τόσο παχύ, ὥστε μπροστά του τὸ ̓Αθηναϊκὸ νέφος νὰ ὠχριᾶ, καὶ ἐπικουρούμενο ἀπὸ συνεχεῖς τροφοδότριες «πυρχαϊὲς» ἐξακολούθησε καὶ ἐξακολο υθεῖ νὰ μᾶς ἐμποδίζει νὰ δοῦμε λίγο περισσότερο φῶς. Τώρα πλέον, μετὰ τὴν ἐμφανῆ ἀραίωσή του, εἶναι δυνατὸν (;) νὰ δοῦμε χάτι-- καὶ τί δὲν θλέπουμε! Καὶ ἀναπολοῦμε. Καὶ ἴ ἴσως- ἴσως καὶ νὰ δακρύζουμε. ̓Εμεῖς ὅμως. Καὶ νὰ θωτᾶμε: Γ ιατί, ἀλή θεια, χοειάσθηκε τόσο αἷμα χαὶ φωτιά, γιὰ νὰ πᾶμε λίγα δήματα... πίσω; Γιατί χθειάσθηκε, νὰ γκρεμιστοῦν Σχολές, νὰ σφαχθοῦν ἄμαχοι, νὰ καῖνε οἱ ̓Ιερὲς Πυρὲς τὰ σώματα τῶν 6λάσῴφημων καὶ τῶν «μαγισσῶν» σὲ ἕνα ἀνεπανάληπτο ̓ ̓Ολοκαύτωμα, νὰ σταματήσουν οἱ ̓Αγῶνες τῆς ̓Ολύμπιας Χχ αρᾶς χαὶ νὰ χτιστοῦν γαοὶ πάνω σὲ Ναούς; Γιατὶ χοειάσθηκε, νά ὑπερασπισθοῦ ὕμε μὲ αἷμα τὸ δόγμα; Γιατί χρειάσθηκε, νὰ χάσουμε τὴν ἐπαφὴ μὲ τὸν Ἔρωτα καὶ νὰ ἀποχτήσουμε «φόδον Θεοῦ;» Γιατί χρειάσθηκε, ὁ Θεὸς νὰ γίνει κακὸς καὶ καλὸς ---Ἐν