ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
157ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 1995
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Βουκόλοι χωρίς αγέλη — ΛΑΜΠΡΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ
Κείμενο φύλλου
Βουκόλοι χωρὶς ἀγέλη
Θὰ ἦταν συμφέρον γιὰ τοὺς ἴδιους, νὰ καταλάδουν οἱ ἐγκάθετοι «εἰδικοὶ»
στοὺς διάφορους τομεῖς τῆς Επιστήμής καὶ τῆς Παιδείας, οἱ ἐμφανιζόμενοι ὡς
ἐπιστημονικὲς αύθεντίες, ὅτι τοὺς εἶναι ἀδύνατο νὰ διαθουκολοῦν τοὺς δρῶντες
ἐρευνητικὰ στοὺς χώρους ὅπου ἐτάχθησαν νὰ «κοσκινίζουν» καὶ νὰ «ἐλέγχουν».
Ἢ κατάσταση δουλείας, ποὺ στηρίζεται στὴν προσφορὰ θέσεων, «εἰδικοτή των»,
ἀξιωμάτων, μισθῶν καὶ προθολῆς μὲ ἀντάλλαγμα τὴν φίμωση τῆς ἔρευνας
καὶ τὴν ἀναπαραγωγή τοῦ ἐπιστημονικοῦ δόγματος, εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ πολὺ
εὔθραστη.
Εἰδικὰ στὴν ̓ Ελλάδα, ὅπου ἡ πνευματικὴ τυραννία εἶναι σήμερα ἡ σκληρότερη
ἀπ’ ὅσες ἐμφανίστηκαν ποτέ, ξεπερνώντας σὲ ἀπολυταρχικὲς μεθόδους
καὶ τὸν χειρότερο δογματισμό τοῦ Μεσαίωγος, ἡ ἀποτελεσματικὴ λογοκρισία
καὶ ὁ ἐχθιασμός τῆς ἱστορικῆς, γλωσσικῆς καὶ γενικὰ τῆς ἰδεολογικῆς-φιλοσοφικῆς
ἀναζητήσεως καθίστανται ἀπολύτως ἀδύνατα γιὰ ἕνα πολὺ ἁπλὸ καὶ
πολὺ εἰδικὸ λόγο: Οἱ “Ελληνες εἶναι τὸ μοναδικὀὸ ἐπὶ τῆς Γῆς ἔθνος, ποὺ τὸ παρελθόν
τους τοὺς προσφέρει ἕνα δ' ὅρο συγκρίσεως. Οἱ Ἕλληνες προὐπῆρξαν
τοῦ 4ιεθνοῦς ̓ Εξουσιαστικοῦ Σκοταδισμοῦ καὶ ἐμεγαλούργησαν πρὶν ἀπ’ αὐτόν
-πρᾶγμα ποὺ δὲν ἰσχύει γιὰ καμμιὰ ἄλλη παράδοση καὶ γιὰ κανέναν ἄλλον πολιτισμό.
Τοῦτο σημαίνει, ὅτι μποροῦν νὰ ἔχουν κρίση-- ἡ κρίση δὲν εἶναι τίποτε
ἄλλο ἀπὸ σύγκριση -- καὶ συνεπῶς εἶναι ἀδύνατο νὰ ἐγκλεισθοῦν πνευματικὰ
μέσα σ ̓ ὁποιονδήποτε δογματικὸ νάρθηκα.
Δύο τινὰ ὑπάρχουν, τὸ ἕνα ἐκ τῶν ὁποίων μπορεῖ νὰ διαλέξη ὁ Εξουσιασμός:
”Η νὰ προχωρήση χωρὶς δισταγμοὺς στὴν ἐγκαθίδρυση ἑνὸς νέου Παγκόσμιου
Μεσαίωνος ἐξαλείφοντας ἀπὸ προσώπου Γῆς τὴν ἐλεύθερη ἔρευνα καὶ τὸν
διάλογο, μὲ μιὰ λέξη τὴν ἑλληνικότητα: ἤ νὰ τὴν ἀποδεχθῆ. ἂν προτιμήση τὸ
πρῶτο, θὰ πρέπει νὰ καταργήση ὅλα τὰ ἐρευνητικὰ κέντρα, τὰ ἐργαστήρια καὶ
τὰ σπουδαστήρια τοῦ Κόσμου, ἐφ ̓ ὅσον ἡ κατάσταση ἐξανδραποδίσεως τῶν ἐπιστημόνων
στοὺς ἐγκαθέτους εἶναι ἐξ ὁρισμοῦ ἀδύνατη. "Αν προτιμήση τὸ δεύτερο,
ὁ ρόλος τοῦ ἐπιστημονικοῦ δογματισμοὺ ἔχει λήδει.
Εἶναι τραγικὸ τὸ δίλημμα αὐτὸ γιὰ τὴν ἴδια τὴν 4ιεθνῆ ̓Εξουσία: Ἢ κατάργήση
τῆς ἔρευνας ἰσοδυναμεῖ μὲ κατάργηση τῆς ἀπόλυτής προὐποθέσεως γιὰ
τὴν ἀπόκτηση τεχνολογικῆς, οἰκονομικῆς, ὀργανωτικῆς καὶ πνευματικῆς
ἰσχύος, τουτέστιν ἰσοδυναμεῖ μὲ αὐτοκχτονία της. Η ἀπελευθέρωση τῆς ἔρευνας
σημαίνει γιὰ τὸν ̓Εξουσιασμὸ ἄρνηση τοῦ σημερινοῦ ἑαυτοῦ του καὶ ἀναζήτήηση
τῆς ἐπανόδου στὴν πρὸ τῆς Μεγάλης Ιστορικής ̓Εκτροπῆς κατάσταση.
4ὲν ἀφοροῦν ὅμως ἐμᾶς τὰ ἐξουσιαστικὰ ἀδιέξοδα.
̓Εκεῖνο ποὺ εἶναι δέδαιον εἶναι, ὅτι οἱ ἐγκάθετοι θουκόλοι στοὺς χώρους τῆς
ἔρευνας ἐξεμέτρησαν πιὰ τὸ στάδιο τῆς δόξης των. ̓Αν ἐξαφανισθῆ ἡ ̓Επιστήμη,
δὲν θὰ ἔχουν ἀγέλη γιὰ νὰ διαθουκολήσουν’ κι ἄν ἀπελευθερωθῆ, ἀπομένουν
χωρὶς ρόλο.
4.4.