9304 ΔΑΥΛΟΣ/157, Ἰανουάριος 1995 στὴν Ἑλληνικὴ ἔχουμε τὴν κά-ρα Ξ κεφαλή. Στὴν δὲ Γραμμική Α κἄΞξγᾶΞγῆ καὶ ρᾶ-θασιλείαξδιοίκησιςΞτὸ διοικοῦν χέντρο τοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ἀνθρώπου. ε) Λεγκοὺς -- αὐτοκράτωρ. Αὐτὸς πρέπει νὰ ἔχει (ὑποτάξει) νικήσει τοὺς ἄλλους θὰςΞ θασιλεῖς, γιὰ νὰ κυθερνήση. Νεγκοὺς-ὁ ἔχων νικήσει, ὁ «Νικητής», στ) ̓]-μέτε ΞἩ μήτηρ μου. ζ) ̓Αμπάτε Ξ ὦ πάτερ μου. η) Σίντε Ξ σίτος. β) Μπότα - μέρος, χῶρος στάσεως - (μήπως) θατόν; ι) Τούτξτίτθη-θηλή. ια) Μέλκαμ Ξ μειλίχιος. ιθ) Μπέξμέ. ιγ) Κούτς - κάθισε. ιδ) Μέσκερεμ Ξ Ιανουάριος Ξ Διόσκουρος. Στὴν Κρήτη (πιὸ κοντὰ στὴν Αἰθιοπία) ἔτσι ὀνομαζόταν ὁ ἀρχαῖος Γαμηλιών. ιε) Ντούλα Ξ ραθδίζω (ἴσως τὸ ράθδισμα ποὺ ὑπέό6αλαν στοὺς δούλους;). ιστ) Χούλου Ξ οὗλοι»ὅλοι. 9) Τόρ - δόρυ. τη) Ζχών Ξ ἱπποπόταμος ΞΞἴσως (μεγάλο) ζῷον. ιθ) Νέου - εἶναι. κ) Χάϊλ -- δυνατὸς»ἴσως ἆ ἀπὸ τὸ χάλυ. κα) Οὐοϊνέ Ξ ὠιμέ. Μετὰ τιμῆς Σωκράτης Χριστοδουλάρης ̓Οστεοπαθολόγος ̓Αργοστολίου 16, ̓ ̓ Αθῆναι Ἢ κακὴ διδασκαλία τῶν Μαθηματικῶν στὴν Παιδεία Κύριε διευθυντά, Θάἄθελα νὰ θίξω ἕνα πρὀόλημα τῆς παιδείας μας, ποὺ δὲν ἔχει τύχει ἀνάλογης δημοσιότητος καὶ ἔχει ἀντίκτυπο στὴν ἀνάπτυξη τῆς νοημοσύνης τῶν Ἑλλήνων μα- θητῶν. Ὃ μαθητὴς δημοτικοῦ παλαιοτέρων ἐτῶν στὶς δύο τελευταῖες τάξεις ἔλυνε καὶ προόλήματα ἀριθμητικῆς, ἀπὸ αὐτὰ τὰ προδλήματα ποὺ μερικοὶ πτυχιοῦχοι Μα- Πολίτευμα ἐλευθερίας τὸ καθεστὼς τῆς Σπάρτης Κύριε διευθυντά, . Ὅσον καὶ ἂν ξενίζει, οὐδὲν τῶν ἀρχαιοελληνικῶν πολιτευμάτων ἡ ήτο ἀνελεύθερον -παρὰ τὰς οὐσιώδεις μεταξύ τῶν διαφοράς. Στοιχειοθετη μένα ἀπὸ ἕλληνας δι διὰ ἕλληνας (ἀνθρώπους φύσει ἐλευθερόφρονας) δὲν εἶχον κατ) ἐλάχιστον ἐξουσιαστικὴν ὑφὴν ἤτοι συμπεριφορὰν κυθερνώντων πρὸς κυθερνωμένους ὁ ἀντίστοιχον πρὸς τὴν συμπεριφορὰν αὐθεντῶν πρὸς δούλους. Ὁ μαῦρος θεσμὸς τῆς δουλείας εἰς τὴν ἀρχαιότητα εἶναι πέρα τῆς σχέσεως τῶν πολιτῶν μετὰ τῆς πολιτείας των. Οἱ πολῖται εἰς ὅλα τὰ ἀρχαιοελληνιχὰ πολιτεύματα ἦσαν ἐλεύθεροι. ̓Απόδειξις ὁ ὁ ὑψηλὸς πολιτισμὸς εἰς ἁπάσας τὰς ἑλληνικὰς πόλεις νότου καὶ θορρᾶ, δύσεως καὶ ἀνατολῆς. Διότι ὁ πολιτισμὸς εἶναι προϊὸν ἐλευθέρας δημιουργίας τῶν ἀνθρώπων ἐντὸς ἀνεπτυγμένων κοινωνιῶν καὶ ὄχι ἀποτέλεσμα χειρωναξίας φοδισμένων δούλων. Τὸ πολίτευμα τῆς ἀρχαίας Σπάρτης παρὰ τὰ ἀντιθέτως νομιζόμενα μὲ τὰς ση μερινὰς ἀντιλήψεις ἦτο οὐσιαστικῶς δημο- -χρατικόν, τοὐτέστιν πολίτευμα εἰς ὅ ἐχράτει ὁ δῆμος, οἱ πολῖται δηλ. τῆς Σπάρτης, θάσει τῆς ἄκρως πειθαρχη μένης ὀργανώσεως τῆς χοινωνίας των. Ἡ κοινωνία αὕτη πρὸς πραγ μάτωσιν τῶν ἰδανικῶν τῆς εἰχεν μίαν ἀπόλυτον ἰ ἰσχύν, ταυτόση μον (ὅπως θὰ ἐννοούσαμεν σή μερον͵ ὅτι πρέπει νὰ διέπη ἑ ἕνα ἐλεύθερον πολίτευ μα) τῆς λαϊκῆς καὶ ἐθνικῆς κυριαρχίας. ἫἩ πειθαρχία εἶναι πειθὼ εἰς τὴν ἀρχὴν ὄχι κάποιου σατράπου δεδαίως, ἀλλὰ τῶν νόμων τῆς πόλεως, ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ πολῖται ἐθέσπισαν δι’ ἑαυτούς. Ὁ «όλοχλη ρωτισμὸς» ποὺ ἐπέθαλλεν ἡ σπαρτιατικὴ κοινωνία εἰς ἑαυτήν, ἦτο ἐλευθέρα ἐπιλογὴ τῶν πολιτῶν της, οἱ ὁποῖοι ἐνομοθέτη σαν τὴν ἐλευθερίαν των ὄχι ὡς «δη μοχρατικὸν δικαίωμα», ὅπως λέγομεν σή μερον, ἀλλὰ ὡς κοινωνικόν των καθήκον. "Ἠσαν δηλαδὴ ὄχι δικαιωματικῶς ἐλεύθεροι, ἀλλὰ ἐλεύθεροι ἐκ καθήκοντος. Οὕτως ἐξηγεῖται ἡ ἢ «παράλογος» ἐντολὴ τοῦ «τὰν ἢ ἐπὶ τὰς». Ὁ πολίτης-στρατιώτης τοῦ Λεωνίδου μὲ πλήρη ἐπίγνωσιν τῆς ἀξίας τῆς ἐλευθερίας ἤγετο εἰς τὴν μάχην, διὰ νὰ τὴν προασπίση,ἐν ἀντιθέσει μὲ τοὺς δούλους-«στρατιώτας» τῶν Περσῶν, ποὺ παρωθοῦντο εἰς αὐτὴν ἔμφοθοι καὶ ὑπὸ τὰς ἀπειλὰς τῶν μαστιγίων δίκην δυστυχῶν ἀγρίων θηρίων ποὺ ἄγονται ὑπὸ θηριοδαμαστῶν. Τὸ πνεῦμα τοῦ σπαρτιατικοῦ «ὁλοκλη ρωτισμοῦ» εἰς τὰς Θερμοπύλας ὡς πολιτιστικὸν-ἠθικὸν ἐπίτευγμα ἦτο ἰσάξιον τοῦ πνεύματος τοῦ Παρθενῶνος. το πνεῦμα πολιτικῆς ἐλευθερίας. Μετὰ τι ῆς Νικόλαος Π. Μεταξᾶς Φιλόλογος, Αἰμ. Γρεθενῶν 4, Θεσσαλονίκη