9304 στὴν Ἑλληνικὴ ἔχουμε τὴν κά-ρα Ξ κεφαλή. Στὴν δὲ Γραμμική Α κἄΞξγᾶΞγῆ καὶ ρᾶ-θα- σιλείαξδιοίκησιςΞτὸ διοικοῦν χέντρο τοῦ ἐπὶ τῆς γῆς ἀνθρώπου. ε) Λεγκοὺς -- αὐτο- κράτωρ. Αὐτὸς πρέπει νὰ ἔχει (ὑποτάξει) νικήσει τοὺς ἄλλους θὰςΞ θασιλεῖς, γιὰ νὰ κυθερνήση. Νεγκοὺς-ὁ ἔχων νικήσει, ὁ «Νι- κητής», στ) ᾽]-μέτε ΞἩ μήτηρ µου. ζ) ᾽Α- μπάτε Ξ ὦ πάτερ μου. η) Σίντε Ξ σίτος. ϐ) Μπότα - μέρος, χῶρος στάσεως - (μήπως) θατόν; ι) Τούτξτίτθη-θηλή. ια) Μέλκαμ Ξ µειλίχιος. ιθ) Μπέξμέ. ιγ) Κούτς - κάθισε. ιδ) Μέσκερεµ Ξ Ιανουάριος Ξ Διόσκουρος. Στὴν Κρήτη (πιὸ κοντὰ στὴν Αἰθιοπία) ἔτσι ΔΑΥΛΟΣ/157, Ἰανουάριος 1995 ὀνομαζόταν ὁ ἀρχαῖος Γαμηλιών. ιε) Ντού- λα Ξ ραθδίζω (ἴσως τὸ ράθδισµα ποὺ ὑπέ- ό6αλαν στοὺς δούλους;). ιστ) Χούλου Ξ οὗλοι»ὅλοι. 9) Τόρ - δόρυ. τη) Ζχών Ξ ἱπποπόταμος Ξ Ξἴσως (μεγάλο) ζῷον. ιθ) Νέ- ου - εἶναι. κ) Χάϊλ -- δυνατὸς»ἴσως ἆ ἀπὸ τὸ χάλυ. κα) Οὐοϊνέ Ξ ὠιμέ. Μετὰ τιμῆς Σωκράτης Χριστοδουλάρης ᾿Οστεοπαθολόγος ᾿Αργοστολίου 16,᾽᾿ Αθῆναι Ἢ κακὴ διδασκαλία τῶν Μαθηματικῶν στὴν Παιδεία Κύριε διευθυντά, Θάἄθελα νὰ θίξω ἕνα πρὀόληµα τῆς παι- δείας µας, ποὺ δὲν ἔχει τύχει ἀνάλογης δη- µοσιότητος καὶ ἔχει ἀντίκτυπο στὴν ἀνά- πτυξη τῆς νοημοσύνης τῶν Ἑλλήνων µα- θητῶν. Ὃ μαθητὴς δημοτικοῦ παλαιοτέρων ἐτῶν στὶς δύο τελευταῖες τάξεις ἔλυνε καὶ προόλήματα ἀριθμητικῆς, ἀπὸ αὐτὰ τὰ προδλήματα ποὺ μερικοὶ πτυχιοῦχοι Μα- Πολίτευμα ἐλευθερίας τὸ καθεστὼς τῆς Σπάρτης Κύριε διευθυντά, . Ὅσον καὶ ἂν ξενίζει, οὐδὲν τῶν ἀρχαιοελληνικῶν πολιτευμάτων ἡ ήτο ἀνελεύθερον -παρὰ τὰς οὐσιώδεις μεταξύ τῶν διαφοράς. Στοιχειοθετη μένα ἀπὸ ἕλληνας δι διὰ ἕλληνας (ἀνθρώπους φύσει ἐλευθερόφρονας) δὲν εἶχον κατ) ἐλάχιστον ἐξουσιαστικὴν ὑφὴν ἤτοι συμπεριφορὰν κυθερνώ- ντων πρὸς κυθερνωµένους ὁ ἀντίστοιχον πρὸς τὴν συμπεριφορὰν αὐθεντῶν πρὸς δούλους. Ὁ μαῦρος θεσμὸς τῆς δουλείας εἰς τὴν ἀρχαιότητα εἶναι πέρα τῆς σχέσεως τῶν πολιτῶν μετὰ τῆς πολιτείας των. Οἱ πολῖται εἰς ὅλα τὰ ἀρχαιοελληνιχὰ πολιτεύματα ἦσαν ἐλεύθεροι. ᾿Απόδειξις ὁ ὁ ὑψηλὸς πολιτισμὸς εἰς ἁπάσας τὰς ἑλληνικὰς πόλεις νότου καὶ θορρᾶ, δύσεως καὶ ἀνατολῆς. Διότι ὁ πολιτισμὸς εἶναι προϊὸν ἐλευθέρας δημιουργίας τῶν ἀνθρώπων ἐντὸς ἀνεπτυγμένων κοι- νωνιῶν καὶ ὄχι ἀποτέλεσμα χειρωναξίας φοδισμένων δούλων. Τὸ πολίτευμα τῆς ἀρχαίας Σπάρτης παρὰ τὰ ἀντιθέτως νομιζόμενα μὲ τὰς ση μερινὰς ἀντιλή- ψεις ἦτο οὐσιαστικῶς δημο- -χρατικόν, τοὐτέστιν πολίτευμα εἰς ὅ ἐχράτει ὁ δῆμος, οἱ πολῖται δηλ. τῆς Σπάρτης, θάσει τῆς ἄκρως πειθαρχη μένης ὀργανώσεως τῆς χοινωνίας των. Ἡ κοινωνία αὕτη πρὸς πραγ μάτωσιν τῶν ἰδανικῶν τῆς εἰχεν μίαν ἀπόλυτον ἰ ἰσχύν, ταυτόση μον (ὅπως θὰ ἐννοού- σαμεν σή μερον͵ ὅτι πρέπει νὰ διέπη ἑ ἕνα ἐλεύθερον πολίτευ μα) τῆς λαϊκῆς καὶ ἐθνικῆς κυριαρχίας. ἫἩ πειθαρχία εἶναι πειθὼ εἰς τὴν ἀρχὴν ὄχι κάποιου σατράπου δεδαίως, ἀλλὰ τῶν νόμων τῆς πό- λεως, ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ πολῖται ἐθέσπισαν δι’ ἑαυτούς. Ὁ «όλοχλη ρωτισμὸς» ποὺ ἐπέθαλλεν ἡ σπαρ- τιατικὴ κοινωνία εἰς ἑαυτήν, ἦτο ἐλευθέρα ἐπιλογὴ τῶν πολιτῶν της, οἱ ὁποῖοι ἐνομοθέτη σαν τὴν ἐλευθερίαν των ὄχι ὡς «δη μοχρατικὸν δικαίωμα», ὅπως λέγομεν σή μερον, ἀλλὰ ὡς κοινωνικόν των καθήκον. "Ἠσαν δηλαδὴ ὄχι δικαιωματικῶς ἐλεύθεροι, ἀλλὰ ἐλεύθεροι ἐκ καθήκοντος. Οὕτως ἐξηγεῖται ἡ ἢ «παράλογος» ἐντολὴ τοῦ «τὰν ἢ ἐπὶ τὰς». Ὁ πολίτης-στρατιώτης τοῦ Λεωνίδου μὲ πλήρη ἐπίγνωσιν τῆς ἀξίας τῆς ἐλευθερίας ἤγετο εἰς τὴν μάχην, διὰ νὰ τὴν προασπίση,ἐν ἀντι- θέσει μὲ τοὺς δούλους-«στρατιώτας» τῶν Περσῶν, ποὺ παρωθοῦντο εἰς αὐτὴν ἔμφοθοι καὶ ὑπὸ τὰς ἀπειλὰς τῶν μαστιγίων δίκην δυστυχῶν ἀγρίων θηρίων ποὺ ἄγονται ὑπὸ θηριοδαμαστῶν. Τὸ πνεῦμα τοῦ σπαρτιατικοῦ «ὁλοκλη ρωτισμοῦ» εἰς τὰς Θερμοπύλας ὡς πολιτιστικὸν-ἠθικὸν ἐπίτευγμα ἦτο ἰσάξιον τοῦ πνεύματος τοῦ Παρθενῶνος. το πνεῦμα πολιτικῆς ἐλευθερίας. Μετὰ τι ῆς Νικόλαος Π. Μεταξᾶς Φιλόλογος, Αἰμ. Γρεθενῶν 4, Θεσσαλονίκη