ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΙΚΑ “Ἕλληνες; Ναί. -- Ρωμιού ̓Οχι. Ποιός ἦταν ὁ ὁρισμός τοῦ «Ελληνα» στὴν προχριστιανικὴ ἱστορία -- ἤ, γιὰ νὰ εἴμαστε ἀχριθέστεροι, στὴν προ-δυζξαντινὴ ἐποχή; “Η ἀρχαιοελληνικὴ καὶ ρωμαϊκὴ γραμματεία θοᾶ, ὅτι «Ελληνας» σημαίνει ἐλεύθερος. ̓Ελεύθερος ἀπὸ κάθε εἴδους δογματισμό, θρησκευτικὸ ἤ πολιτικό. Ελληνας εἶναι αὐτὸς ποὺ μιλᾶ ἑλληνικὰ καὶ ζεῖ ἁρμονικὰ μὲ τὴ φύση: αὐτὸς ποὺ αὐτοπροσδιορίζει ἄμεσα καὶ ἐλεύθερα τὸ μέλλον του στὶς Πνύκες: αὐτὸς ποὺ εἶναι οἰκονομικὰ ἀνεξάρτητος καὶ σέδεται ὅλες τὶς ἐκφάνσεις τοῦ Θεοῦ στὸ Σύμπαν! αὐτὸς ποὺ συγχινεῖται ἀπὸ τὴν γνώση καὶ μυσταγωγεῖ τὸ ὑλικό σῶμα του στὶς πολεμικὲς τέχνες καὶ στὸν ἀθλητισμό' αὐτὸς ποὺ φιλοσοφεῖ ἄνευ ὅρων καὶ λατρεύει τὸν ὀρθὸ λόγο" αὐτὸς ποὺ ἐρωτεύεται τὴ ζωὴ καὶ γι’ αὐτὸ δὲν φοδᾶται τὸ θάνατο. "Ελληνας εἶναι αὐτὸς ποὺ μετέχει στὴν (ἀρχαία) ἑλληνικὴ ἀνθρωπιστικὴ παιδεία" αὐτὸς ποὺ γνωρίζει, ὅπως καὶ ὁ Οἰδίποδας, ὅτι ἡ λύση τοῦ αἰνίγματος, ποὺ πρόόαλλε τὸ τέρας τῆς Σφίγγας, εἶναι ὁ ἄνθρωπος. ̓Εντελῶς διαφορετικὸ εἶναι τὸ περιεχόμενο τοῦ ὅρου «Ρωμιός». Ρωμιὸς εἶναι ὁ Ρωμαῖος ὑπήχοος τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ποὺ πιστεύει στὸ χριστιανισμὸ καὶ μιλᾶ ἑλληνικά. Ρωμιὸς δηλ. εἶναι ὁ ἑλληνόφωνος χριστιανὸς τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους. Εχθρός τοῦ Ρωμιοῦ εἶναι ὁ ἀρχαιοελληνικὸς πολιτισμός. Ο Ρωμιὸς δὲν δέχεται τὴν πολύμορφη, πολλαπλῆ ἔκφραση τοῦ ἑνὸς Θεοῦ στὸ Σύμπαν. ὋΟ Ρωμιὸς πιστεύει, ὅτι ὁ ἕνας Θεὸς ἐκφράζεται ἀπὸ μιὰ μόνο ἔννοια στὴ ζωή, τὴν ἔννοια ποὺ τοῦ ἔδωσαν οἱ Εόραϊοι. Αὐτὴ τὴν ἔννοια περὶ Θεοῦ μόνο δέχεται ὁ Ρωμιός, τὴν ἑδραϊκή. Γι’ αὐτὸ --κατὰ τὸν Ρωμιό- ὅλες οἱ ἄλλες θεωρήσεις περὶ Θεοῦ πρέπει νὰ ἐξαφανιστοῦν ἀπὸ προσώπου γῆς. Γι’ αὐτὸ ὁ Ρωμιὸς ἔχαιγε στὸν ἱππόδρομο τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινούπολης τοὺς ἀντιφρονοῦντες, τοὺς «αἱρετικούς» Ὃ Ρωμιὸς μισεῖ τὸ ὡραῖο, γιατί κατὰ τὴν «Παλαιὰ Διαθήκη» τὸ ὡραῖο εἶναι αἰσχρό. Μισεῖ τὴ γνώση, γιατὶ ὁ Γιαχθέ στὸν κῆπο τῆς Εδέμ τιμώρησε τὴ γνώση. Μισεῖ τὴν ἐλευθερία, γιατὶ τὰ «θεόπνευστα» ἑδραϊκὰ κείμενα ἀπαγορεύουν τὴν ἔρευνα. Ο Ρωμιὸς ἐρευνᾶ τὶς γραφὲς (καὶ μόνο τὶς ἑδραϊκὲς Γραφές), γιατὶ τὰ ἄλλα διδλία εἶναι «εἰδωλολατρικά» καὶ πρέπει νὰ καοῦν στὴ φωτιά. Γιὰ τὸν Ρωμιὸ ἡ ἀλήθεια περιέχεται ὁλόκληρη στὰ «θεόπνευστα» κείμενα τῆς ἑδραϊκῆς Βίόλου, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν τοῦ χρειάζεται ἡ φιλοσοφία ἤ ἡ ἐπιστήμη. Ο Ρωμιὸς ὅμως ντρέπεται νὰ χυττάξει τὸν ἑαυτό του στὸν καθρέφτη. Γι’ αὐτὸ δὲν ὀνομάζει ἑδραϊκὴ τήν «ἀλήθεια» του, ἀλλά «χριστιανική». Νομίζει ὁ Ρωμιός, ὅτι εἶναι χριστιανὸς καὶ ἀντι- Εθραῖος. “Ὅμως πιστεύει, ὅτι οἱ «ἀρχαῖοι» “Ελληνες ἦσαν «μυσαροὶ εἰδωλολάτρες», ἐνῶ ἀντίθετα οἱ Εθραῖοι ἦσαν ὁ «περιούσιος λαός» τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτὸ τοὺς ἐπέλεξε ὁ Θεός, γιὰ νὰ στείλει τὸν υἱό του... Γελοῦν οἱ γαλαξίες καὶ οἱ ἀστερισμοὶ τοῦ ἀπέραντου Σύμπαντος μὲ τὶς ἑδραϊκὲς φαντασιώσεις τοῦ Ρωμιοῦ. Ωστόσο εἶναι τραγικότατη ἡ παρουσία αὐτὴ τοῦ Ρωμιοῦ Ενῶ καυχιέται, πὼς εἶναι ὁ κατ ̓ ἐξοχὴν ἀντισιωνιστής, ἀποτελεῖ τὴν τελικἠ κατάληξη τοῦ Σιωνισμοῦ. Διαπληκτίξεται ἐπίσης ὁ ἑλληνόφωνος Ρωμιὸς τῆς Ανατολῆς μὲ τὸν λατινόφωνο Ρωμιό τῆς 4ύσης, γιὰ τὸ ποιός θὰ ἐξυπηρετήσει καὶ θὰ ἐκφράσει καλύτερα τὰ συμφέροντα τῆς Σιών. ”Ας τολμήσουμε νὰ δοῦμε τὴν καθαρὴ ἀλήθεια: Ρωμιὸς εἶναι ὁμπασταρδεμένος «Ελληνας»: ὁ ἐξιουδαϊσμένος «Ἓλληνας». Η Ελλάς -ἡ ἰδέα Ελλάς-- δὲν εἶχε ποτὲ ἀνάγκη ἀπὸ χερουδείμ, θίόλους, ἀποκαλύψεις καὶ ἀναστάσεις. Τὴν Ελλάδα -τὴν ἰδέα «Ελλάδα»- τὴν δολοφόνησε ἱστορικὰ ὁ ἐξιουδαϊσμένος «ἑλληνισμός». Η Ελλὰς -εἴτε ὡς ἰδέα εἴτε ὡς ἔθνος-- δὲν ταυτίζεται μὲ τοὺς «ἐλέῳ Θεοῦ-Γιαχδέ» ἐξιουδαϊσμένους «Ἓλληνες», τοὺς Ρωμιούς. Ἢ Οἰκουμένη ἔχει ἀνάγκη μόνον ἀπὸ Ἕλληνες. Ὃ Μεταπολιτικὸς