Βαριὰ δεσμὰ δουλείας Εἶναι χιλιοειπωμένη καὶ ἀρκετὰ δημοφιλὴς ἡ --ὁπωσδήποτε ὑπερόολική-- ἄποψη, ὅτι γιὰ ὅλες τὶς κακοδαιμονίες τοῦ νεοελληνικοῦ κρατιδίου φταῖχτες εἶναι οἱ ̓Εδραῖοι. Πασίδήλον εἶναι ἐπίσης, ὅτι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἐπανάστασης τοῦ 21 τὸ κρατίδιον «Ελλάς» ἀποτελεῖ προτεκτορᾶτο κάποιας ξένης δύναμης καὶ οἱ ἐδῶ πολιτικοὶ ἡγέτες εἶναι κατὰ τὸ μᾶλλον ἤ ἧττον ἐντολοδόχοι ξένων πρεσδειῶν. Καὶ οἱ πέτρες ἄλλωστε γνωρίζουν, ὅτι ἀπὸ τὸ 1830, ποὺ ἀνακηρύχθηκε στὸ Λονόϊνο ἡ ἀνεξαρτησία τῆς Ελλάδος, ἡ ἀγγλική πρεσδεία στὴν Αθήνα ἦταν ὁ ἀληθινὸς κυδερνήτης τοῦ νεοελληνικοῦ κρατιδίου μὲ δασικὸ ἐκπρόσωπό της τὸν δασιλιᾶ. (Οταν οἱ ἐκ 4ανίας θασιλεῖς ἐτάχθησαν κατὰ τῶν ”Αγγλων - ὅπως π.χ. ὁ Κωνσταντῖνος στὸν Α ̓ Παγκόσμιο Πόλεμο--, τότε ὁ θρόνος μὲ διαφόρους τρόπους ἐξοστρακίστηκε ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ ζωή. Ετσι ὁ ἱστορικὸς ἀντιλαμόάνεται, ὅτι ὅποτε --μέχοι τὸ Ι947- ἡ 'Ελλὰς εἶχε ἀδασίλευτη δημοκρατία, αὐτὸ συνέόδαινε, γιατὶ ὁ θρόνος ἀντιστρατευόταν γιὰ διαφόρους λόγους τὰ ἀγγλικά συμφέροντα). Απὸ τὸ 1947 ὅμως τὸ νεοελληνικὸ κρατίδιο ἀποκτᾶ καὶ νέα ἀφεντικὰ ὡς συγκήδεμόνες, τοὺς ̓ Αμερικανούς. ́Ετσι ἡ Ελλάς λόγω κυρίως τῆς γεωπολιτικῆς τής θέσεως, ἀποτελεῖ ἔκτοτε τὸ μῆλον τῆς ἔριδος μεταξὺ τῶν ἀμερικανικῶν καὶ ἀγγλικῶν συμφερόντων. Ποιὰ εἶναι τὰ αἴτια ὅμως τῶν δεσμῶν καὶ τῶν κακοδαιμονιῶν τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου ὥς τὶς μέρες μας; Φταῖνε γιὰ τὰ μεταπολεμικὰ δεινὰ τοῦ Ελληνισμοῦ οἱ Εόραῖοι, Η ἀπάντηση εἶναι ἁπλῆ, ἡ ἐξήγησή τής ὅμως εἶναι πολύπλοκη. ̓ Απὸ τὰ τέλη τοῦ Παγκοσμίου Πολέμου οἱ δύο μεγάλες πετρελαϊκὲς δυνάμεις, οἱ Η.Π.Α. (Ε550, ΜΟΒΙΙ, ΤΕΧΑ(Ο, «ΗΕΥΚΟΝ καὶ «Τεξανοί») καὶ οἱ ̓Αγγλοι (ΒΡ 5ΗΕ1.1,)), διαμοιράζουν τὴν πιὸ κρίσιμη περιοχὴ τοῦ Κόσμου, τὸν Περσικὸ Κόλπο, κατὰ τὸ δοκοῦν. Οἱ προπολεμικὲς ἀγγλικὲς κτήσεις τῆς Μεσοποταμίας διαμοιράξονται μεταξὺ τῶν ̓Αμερικανῶν καὶ τῶν ”Αγγλων κατὰ κύριο λόγο καὶ τῶν ̓Ολλανδῶν καὶ Γάλλων κατὰ δεύτερο λόγο. ( Αντιλαμόανόμαστε δέδαια, ὅτι οἱ κατ ̓ ἀρχὴν χαμένοι εἶναι οἱ ”Αγγλοι, ποὺ «δέχονται» ἤ μᾶλλον ἀναγκάζονται νὰ δεχθοῦν τὴ «μοιρασιά τῆς τούρτας» τους μαζὶ μὲ τοὺς ̓Αμερικανούς). Οἳ ̓Αμερικανοὶ ὅμως στὸ νέο καθεστὼς τοῦ Περσικοῦ Κόλπου, ποὺ διαμορφώθηκε ἀπὸ τὸ 1945 καὶ μετά, ἔχουν κατὰ νοῦν τὴν δημιουργία στὴ Μέση ̓ Ανατολή ἑνὸς κράτους-χωροφύλακα τῶν ἀμερικανικῶν συμφερόντων, δηλαδὴ τῶν συμφερόντων τῶν ἑταιρειῶν πετρελαίου τοῦ Ροκφέλλερ. Κι ἔτσι ἀποφασίστηκε ἡ δημιουργία τὸ 1948 στὴν Παλαιστίνη τοῦ Κράτους τοῦ Ισραήλ, ποὺ σκοπὸ του εἶχε νὰ ἀστυνομεύει τὴν περιοχή τοῦ Περσικοῦ Κόλπου ἀπὸ τυχὸν ἀνεξέλεγχτους ἐπαναστάτες, ποὺ θὰ ἐθνικοποιοῦσαν ἤ, τὸ χειρότερο, θὰ κατέστρεφαν πετρελαιοπηγές. Εἶναι προφανὲς ἐδῶ, ὅτι οἱ πετρελαϊκὲς ἑταιρεῖες τοῦ ἀμερικανικοῦ Βορρᾶ (ΑΚΑΜΕ(Ο) ἐχμεταλλεύτηχκαν τοὺς σιωνιστικοὺς πόθους (Θ. Χέρτολ) γιὰ «ἐπιστροφὴ στὴν Αγία Γῆ» καὶ δημιούργησαν τὸ ἰσραήλινὸ κράτος, γιὰ νὰ ἀποτελεῖ τὸν σιδερένιο δραχίονα προστασίας τῶν ἀμερικανικῶν πετρελαϊκῶν συμφερόντων στὴν περιοχὴ τοῦ Περσικοῦ Κόλπου (μιᾶς ἀπὸ τὶς πιὸ κρίσιμες πετρελαιοφόρες περιοχές τοῦ κόσμου). Μεγάλο σύμμαχο ἐπίσης σ ̓ αὐτό τους τὸ σχέδιο ὀρῆκαν οἱ ̓Αμερικανοὶ τὸ Βατικανό. (Ἢ «Αγία Εδρα» τῆς Ρώμης ἀπὸ τὴ μιὰ ἔθρεψε καὶ στήριξε τὸν Ναξισμὸ χι ἀπ ̓ τὴν ἄλλη ὑπέθαλψε τὴν ἵδρυση τοῦ ἰσραηλινοῦ κράτους ἐξυπηρετῶντας τὰ ἀμεοικανικὰ συμφέροντα ἐναντίον τῶν ”Αγγλωγν). Ἢ στήριξη ὅμως τοῦ κράτους τοῦ ̓Ισραὴλ ἀπαιτοῦσε ἕνα εὐρύ «κύκλο ἀσφαλείας» ἀπὸ τὰ γύρω κράτη, ἔτσι ὥστε νὰ μπορέσουν οἱ ̓Ισραηλινοὶ νὰ ἀνταποκριθοῦν στὸ