Βαριὰ δεσμὰ δουλείας Εἶναι χιλιοειπωµένη καὶ ἀρκετὰ δημοφιλὴς ἡ --ὁπωσδήποτε ὑπερόολική-- ἄποψη, ὅτι γιὰ ὅλες τὶς κακοδαιµονίες τοῦ νεοελληνικοῦ κρατιδίου φταῖχτες εἶναι οἱ ᾿Εδραῖοι. Πασίδήλον εἶναι ἐπίσης, ὅτι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἐπανάστασης τοῦ 21 τὸ κρατίδιον «Ελλάς» ἀποτελεῖ προτεκτορᾶτο κάποιας ξένης δύναμης καὶ οἱ ἐδῶ πολιτικοὶ ἡγέτες εἶναι κατὰ τὸ μᾶλλον ἤ ἧττον ἐντολοδόχοι ξένων πρεσδειῶν. Καὶ οἱ πέτρες ἄλλωστε γνωρίζουν, ὅτι ἀπὸ τὸ 1830, ποὺ ἀνακηρύχθηκε στὸ Λονόϊνο ἡ ἀνεξαρτησία τῆς Ελλά- δος, ἡ ἀγγλική πρεσδεία στὴν Αθήνα ἦταν ὁ ἀληθινὸς κυδερνήτης τοῦ νεοελληνικοῦ κρατιδίου μὲ δασικὸ ἐκπρόσωπό της τὸν δασιλιᾶ. (Οταν οἱ ἐκ 4ανίας θασιλεῖς ἐτά- χθησαν κατὰ τῶν ”Αγγλων - ὅπως π.χ. ὁ Κωνσταντῖνος στὸν Α᾿ Παγκόσμιο Πόλεμο--, τότε ὁ θρόνος μὲ διαφόρους τρόπους ἐξοστρακίστηκε ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ ζωή. Ετσι ὁ ἱστορικὸς ἀντιλαμόάνεται, ὅτι ὅποτε --μέχοι τὸ Ι947- ἡ 'Ελλὰς εἶχε ἀδασίλευ- τη δημοκρατία, αὐτὸ συνέόδαινε, γιατὶ ὁ θρόνος ἀντιστρατευόταν γιὰ διαφόρους λό- γους τὰ ἀγγλικά συμφέροντα). Απὸ τὸ 1947 ὅμως τὸ νεοελληνικὸ κρατίδιο ἀποκτᾶ καὶ νέα ἀφεντικὰ ὡς συγκήδεµόνες, τοὺς᾽ Αμερικανούς. ΄Ετσι ἡ Ελλάς λόγω κυρίως τῆς γεωπολιτικῆς τής θέσεως, ἀποτελεῖ ἔκτοτε τὸ μῆλον τῆς ἔριδος μεταξὺ τῶν ἀμερικα- νικῶν καὶ ἀγγλικῶν συμφερόντων. Ποιὰ εἶναι τὰ αἴτια ὅμως τῶν δεσμῶν καὶ τῶν κακοδαιμονιῶν τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου ὥς τὶς μέρες μας; Φταῖνε γιὰ τὰ µε- ταπολεμικὰ δεινὰ τοῦ Ελληνισμοῦ οἱ Εόραῖοι, Η ἀπάντηση εἶναι ἁπλῆ, ἡ ἐξήγησή τής ὅμως εἶναι πολύπλοκη.᾽ Απὸ τὰ τέλη τοῦ Παγκοσμίου Πολέμου οἱ δύο µεγάλες πε- τρελαϊκὲς δυνάμεις, οἱ Η.Π.Α. (Ε550, ΜΟΒΙΙ, ΤΕΧΑ(Ο, «ΗΕΥΚΟΝ καὶ «Τεξανοί») καὶ οἱ ᾿Αγγλοι (ΒΡ 5ΗΕ1.1,)), διαµοιράζουν τὴν πιὸ κρίσιμη περιοχὴ τοῦ Κόσμου, τὸν Περ- σικὸ Κόλπο, κατὰ τὸ δοκοῦν. Οἱ προπολεμικὲς ἀγγλικὲς κτήσεις τῆς Μεσοποταμίας διαμοιράξονται μεταξὺ τῶν ᾽Αμερικανῶν καὶ τῶν ”Αγγλων κατὰ κύριο λόγο καὶ τῶν ᾿Ολλανδῶν καὶ Γάλλων κατὰ δεύτερο λόγο. ( Αντιλαμόανόμαστε δέδαια, ὅτι οἱ κατ᾽ ἀρχὴν χαμένοι εἶναι οἱ ”Αγγλοι, ποὺ «δέχονται» ἤ μᾶλλον ἀναγκάζονται νὰ δεχθοῦν τὴ «μοιρασιά τῆς τούρτας» τους μαζὶ μὲ τοὺς ᾽Αμερικανούς). Οἳ ᾽Αμερικανοὶ ὅμως στὸ νέο καθεστὼς τοῦ Περσικοῦ Κόλπου, ποὺ διαμορφώθηκε ἀπὸ τὸ 1945 καὶ µετά, ἔχουν κατὰ νοῦν τὴν δηµιουργία στὴ Μέση ᾿ Ανατολή ἑνὸς κρά- τους-χωροφύλακα τῶν ἀμερικανικῶν συµφερόντων, δηλαδὴ τῶν συμφερόντων τῶν ἑταιρειῶν πετρελαίου τοῦ Ροκφέλλερ. Κι ἔτσι ἀποφασίστηκε ἡ δημιουργία τὸ 1948 στὴν Παλαιστίνη τοῦ Κράτους τοῦ Ισραήλ, ποὺ σκοπὸ του εἶχε νὰ ἀστυνομεύει τὴν περιοχή τοῦ Περσικοῦ Κόλπου ἀπὸ τυχὸν ἀνεξέλεγχτους ἐπαναστάτες, ποὺ θὰ ἐθνι- κοποιοῦσαν ἤ, τὸ χειρότερο, θὰ κατέστρεφαν πετρελαιοπηγές. Εἶναι προφανὲς ἐδῶ, ὅτι οἱ πετρελαϊκὲς ἑταιρεῖες τοῦ ἀμερικανικοῦ Βορρᾶ (ΑΚΑΜΕ(Ο) ἐχμεταλλεύτηχκαν τοὺς σιωνιστικοὺς πόθους (Θ. Χέρτολ) γιὰ «ἐπιστροφὴ στὴν Αγία Γῆ» καὶ δημιούργησαν τὸ ἰσραήλινὸ κράτος, γιὰ νὰ ἀποτελεῖ τὸν σιδερέ- νιο δραχίονα προστασίας τῶν ἀμερικανικῶν πετρελαϊκῶν συμφερόντων στὴν περιοχὴ τοῦ Περσικοῦ Κόλπου (μιᾶς ἀπὸ τὶς πιὸ κρίσιμες πετρελαιοφόρες περιοχές τοῦ κό- σµου). Μεγάλο σύμμαχο ἐπίσης σ᾽ αὐτό τους τὸ σχέδιο ὀρῆκαν οἱ ᾽Αμερικανοὶ τὸ Βα- τικανό. (Ἢ «Αγία Εδρα» τῆς Ρώμης ἀπὸ τὴ μιὰ ἔθρεψε καὶ στήριξε τὸν Ναξισμὸ χι ἀπ᾽ τὴν ἄλλη ὑπέθαλψε τὴν ἵδρυση τοῦ ἰσραηλινοῦ κράτους ἐξυπηρετῶντας τὰ ἀμε- οικανικὰ συμφέροντα ἐναντίον τῶν ”Αγγλωγν). Ἢ στήριξη ὅμως τοῦ κράτους τοῦ ᾿Ισραὴλ ἀπαιτοῦσε ἕνα εὐρύ «κύκλο ἀσφαλείας» ἀπὸ τὰ γύρω κράτη, ἔτσι ὥστε νὰ μπορέσουν οἱ ᾿Ισραηλινοὶ νὰ ἀνταποκριθοῦν στὸ