ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ δ 6 , ο” -Η ελληνικότητα τῶν Πελασγῶν 1. Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΕΛΑΣΓΙΚΩΝ ΦΥΛΩΝ Πελασγοὺς ὀνόμαζαν οἱ Ἕλληνες τῆς κλασσικῆς περιόδου συλλήθδην ὅλους τοὺς αὐτόχθονες κατοίκους τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τοῦ Αἰγαίου (Εὐρωπαϊκὴ Ἑλλάδα Μικρὰ ̓Ασία), ποὺ ἤχμασαν λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἡρωϊκὴ- Μυκηναϊκη Ἐποχήὴ (πρὶν τὸ 2.000 π.Χ. ). Γιὰ τὸ ὅτι οἱ Πελασγοὶ ἦσαν αὐτόχθονες στὸν αἰγαιακὸ χῶρο συμφωνοῦν καὶ οἱ ἀρχαῖοι ἱστορικοὶ καὶ οἱ σύγχρονοι ἐπιστήμονες. Ὃ Ἡσίοδος π.χ. ἀναφέρει τὸν «Πελασγὸν αὐτόχθονα» (ἀπ. 68). Ὅμοια παραδίδει ὁ Αἰσχύλος (κέτιδες, 250), ὁ Θουκυδίδης (Α, 3), ὁ Ἡρόδοτος (11, 56) κιλπ. ̓Απὸ τοὺς σύγχρονους ἐπιστήμονες, ποὺ ὑποστηρίζουν τὴν αὐτοχθονία τῶν Πελασγῶν, ἀναφέρουμε τὸν Μέλααρτ ( «76 (Παϊοοίμμιο απᾶ Εαγὶν ΒΥΟΗΖΕ ΑΡ65 ἰπ πὸ ΝΘαΥ Εα5ίαπα Απαιοιία», Βεῖγαΐ 1966), ὁ ὁποῖος θεωρεῖ κοιτίδα τῶν Πελασγῶν τὴν Μιχρὰ ̓Ασία. ἡ Ὅμως τὸ σημαντικὸ καὶ ἐχπληκτικὸ ταυτόχρονα γεγονὸς εἶναι, ὅτι ἐπιστήμονες τοῦ κύρους τῶν Κρέτσμερ καὶ Γκεωργίεφ ὑποστηρίζουν τὴν «ἰνδοευρωπαϊκὴ» καταγωγὴ τῶν Πελασγῶν! (Βλ. τὸ ἔργο τοῦ Βὰν Βίντεχεν «ἴια Ρεϊαξβίηιιο. -- Εδδαί δΗΥ ΜΜ6 αηβιιε ἱπαοἐιχορέεππε ΡΥέΠεΙέπίφιιε», 1952). Θεωροῦμε τὸ γεγονὸς ἐκπληχτικό, γιατὶ προκαλεῖ μιὰν ἀνυπέρθλητη ἀντίφαση στὴν παλιὰ «ἰνδοευρωπαϊχὴ θεωρία»: Πῶς εἰναι δυνατὸν οἱ Πελασγοὶ (δηλ. οἱ κάτοικοι τῆς Ἑλλάδος πρὶν τὸ 2.000 π.Χ. ) νὰ εἶναι ταυτόχρονα καὶ αὐτόχθονες καὶ «Ἰνδοευρωπαῖοι», ὅταν -ὑποτίθεται-- οἱ «Ἰνδοευρωπαῖοι» εἶναι ἐπήλυδες ἀπὸ τὸν παγωμένο Βορρᾶ!; [ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ: Ἡ «ἰνδοευρωπαϊκὴ» θεωρία, ποὺ διατυπώθηκε ἀπὸ τοὺς Τζόουνς, Γιὰγκ καὶ Μπὸπ τὸν 19ο αἰ. μ.Χ., ὑποστηρίζει ὅτι οἱ τρεῖς ἀρχαῖες γλῶσσες -Ἑλληνικά, Σανσχριτικά, Λατινικὰ-- κατάγονται ἀπὸ μιὰ κοινὴ μητέρα γλῶσσα, κι αὐτὸ λόγω τῆς κραυγαλέας ὁμοιότητος τῶν λέξεων καὶ τῆς δομῆς τῶν τριῶν αὐτῶν γλωσσῶν. Ἡ «νδοευρωπαϊκὴ» αὐτὴ φυλὴ ὑποτίθεται ὅτι κατοικοῦσε περὶ τὸ 5.000 π.Χ. στὶς οὐγγρικὲς πεδιάδες ἢ πλησίον τῆς Κασπίας θάλασσας. (Περισσότερα γιὰ τὴν «ἰνδοευρωπαϊκὴ» θεωρία ὅλ. στὸ ἔργο τοῦ Γ. Μπαμπινιώτη «Συνοπτικὴ “Ιστοοία τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσας», ̓Αθῆναι 1986). "Ὅμως ἀπὸ νωρὶς ἐγέρθηκαν σοθαρὲς ἐνστάσεις κατὰ τῆς ἐπιστημονικότητος τῆς «ἰνδοευρωπαϊκῆς» θεωρίας ἀπὸ πολλοὺς καὶ διαφόρους ἐπιστημονικοὺς κλάδους, ὅπως: ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ: Ὅλοι οἱ ἀνθρωπολόγοι διαπιστώνουν τὶς κραυγαλέες ἀνθρωπολογικὲς διαφορὲς μεταξὺ π.χ. Σουηδῶν, Ἑλλήνων, Ἰνδῶν κ.λπ. - ποὺ θεωροῦνται «Ἰνδοευρωπαῖοι» --, ἐνῶ ταυτόχρονα ἐπισημαίνουν τὶς ἀνθρωπολογικὲς ὁμοιότητες μεταξὺ Οὕγγρων καὶ Τσεχοσλοθάκων -- ὅπου οἱ πρῶτοι δὲν θεωροῦνται «Ἰνδοευρωπαῖοι», ἐνῶ οἱ δεύτεροι θεωροῦνται. Συμπέρασμα: Δὲν ὑπάρχει «ἰνδοευρωπαϊκὴ» φυλή. (Βλ. Ἰ. Κούμαρη, «Φυσική ̓Ανθρωπολογία» στὸν τόμο «Ἑλλὰς» τῆς ἐγκυΧλοπαιδείας τοῦ «Ἡλίου»). ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ: Οὔτε γεωγραφικὰ δὲν στέκει ὁ ὅρος « Ἰνδοευρωπαῖοι». Ὑπάρχουν π.χ. Εὐρωπαῖοι ποὺ δὲν εἰναι «Ἰνδοευρωπαῖοι» -ὅπως οἱ Φινλανδοὶ-- καὶ ἀντιστρόφως ὑπάρχουν ̓Ασιάτες ποὺ εἶναι «Ἰνδοευρωπαῖοι» -- ὅπως οἱ ̓Αρμένιοι ἢ οἱ Τοχάροι τοῦ Τουρχεστάν. (Τὸ «ἔπιστημονικὸ» παράλογο σὲ ὅλο του τὸ μεγαλεῖο...). ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ: Οὐδὲν ἀρχαιολογικὸ εὕρημα, οὐδὲν ἱστορικὸ ἢ προϊστορικὸ τεκ-