ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΟΥΤΟΥΛΑΣ δ 6 , ο” -- Η ελληνικότητα τῶν Πελασγῶν 1. Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΕΛΑΣΓΙΚΩΝ ΦΥΛΩΝ Πελασγοὺς ὀνόμαζαν οἱ Ἕλληνες τῆς κλασσικῆς περιόδου συλλήθδην ὅλους τοὺς αὐτόχθονες κατοίκους τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τοῦ Αἰγαίου (Εὐρωπαϊκὴ Ἑλλάδα - Μικρὰ ᾿Ασία), ποὺ ἤχμασαν λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἡρωϊκὴ- Μυκηναϊκη Ἐποχήὴ (πρὶν τὸ 2.000 π.Χ. ). Γιὰ τὸ ὅτι οἱ Πελασγοὶ ἦσαν αὐτόχθονες στὸν αἰγαιακὸ χῶρο συμ- φωνοῦν καὶ οἱ ἀρχαῖοι ἱστορικοὶ καὶ οἱ σύγχρονοι ἐπιστήμονες. Ὃ Ἡσίοδος π.χ. ἀναφέρει τὸν «Πελασγὸν αὐτόχθονα» (ἀπ. 68). Ὅμοια παραδίδει ὁ Αἰσχύλος (κέ- τιδες, 250), ὁ Θουκυδίδης (Α, 3), ὁ Ἡρόδοτος (11, 56) κιλπ.᾿Απὸ τοὺς σύγχρονους ἐπι- στήμονες, ποὺ ὑποστηρίζουν τὴν αὐτοχθονία τῶν Πελασγῶν, ἀναφέρουμε τὸν Μέ- λααρτ ( «76 (Παϊοοίμμιο απᾶ Εαγὶν ΒΥΟΗΖΕ ΑΡ65 ἰπ πὸ ΝΘαΥ Εα5ίαπα Απαιοιία», Βεῖγαΐ 1966), ὁ ὁποῖος θεωρεῖ κοιτίδα τῶν Πελασγῶν τὴν Μιχρὰ ᾿Ασία. ἡ Ὅμως τὸ σημα- ντικὸ καὶ ἐχπληκτικὸ ταυτόχρονα γεγονὸς εἶναι, ὅτι ἐπιστήμονες τοῦ κύρους τῶν Κρέτσµερ καὶ Γκεωργίεφ ὑποστηρίζουν τὴν «ἰνδοευρωπαϊκὴ» καταγωγὴ τῶν Πε- λασγῶν! (Βλ. τὸ ἔργο τοῦ Βὰν Βίντεχεν «ἴια Ρεϊαξβίηιιο. -- Εδδαί δΗΥ ΜΜ6 αηβιιε ἱπαο- ἐιχορέεππε ΡΥέΠεΙέπίφιιε», 1952). Θεωροῦμε τὸ γεγονὸς ἐκπληχτικό, γιατὶ προκαλεῖ μιὰν ἀνυπέρθλητη ἀντίφαση στὴν παλιὰ «ἰνδοευρωπαϊχὴ θεωρία»: Πῶς εἰναι δυ- νατὸν οἱ Πελασγοὶ (δηλ. οἱ κάτοικοι τῆς Ἑλλάδος πρὶν τὸ 2.000 π.Χ. ) νὰ εἶναι ταυ- τόχρονα καὶ αὐτόχθονες καὶ «Ἰνδοευρωπαῖοι», ὅταν -ὑποτίθεται-- οἱ «Ἰνδοευρω- παῖοι» εἶναι ἐπήλυδες ἀπὸ τὸν παγωμένο Βορρᾶ!; [ΠΑΡΕΚΒΑΣΗ: Ἡ «ἰνδοευρωπαϊκὴ» θεωρία, ποὺ διατυπώθηκε ἀπὸ τοὺς Τζό- ουνς, Γιὰγκ καὶ Μπὸπ τὸν 19ο αἰ. μ.Χ., ὑποστηρίζει ὅτι οἱ τρεῖς ἀρχαῖες γλῶσσες -- Ἑλληνικά, Σανσχριτικά, Λατινικὰ-- κατάγονται ἀπὸ μιὰ κοινὴ μητέρα γλῶσσα, κι αὐτὸ λόγω τῆς κραυγαλέας ὁμοιότητος τῶν λέξεων καὶ τῆς δομῆς τῶν τριῶν αὐτῶν γλωσσῶν. Ἡ «νδοευρωπαϊκὴ» αὐτὴ φυλὴ ὑποτίθεται ὅτι κατοικοῦσε περὶ τὸ 5.000 π.Χ. στὶς οὐγγρικὲς πεδιάδες ἢ πλησίον τῆς Κασπίας θάλασσας. (Περισσότερα γιὰ τὴν «ἰνδοευρωπαϊκὴ» θεωρία ὅλ. στὸ ἔργο τοῦ Γ. Μπαμπινιώτη «Συνοπτικὴ “Ιστο- οία τῆς ᾿Ελληνικῆς Γλώσσας», ᾿Αθῆναι 1986). "Ὅμως ἀπὸ νωρὶς ἐγέρθηκαν σοθαρὲς ἐνστάσεις κατὰ τῆς ἐπιστημονικότητος τῆς «ἰνδοευρωπαϊκῆς» θεωρίας ἀπὸ πολλοὺς καὶ διαφόρους ἐπιστημονικοὺς κλάδους, ὅπως: ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ: Ὅλοι οἱ ἀνθρωπολόγοι διαπιστώνουν τὶς κραυγαλέες ἀνθρω- πολογικὲς διαφορὲς μεταξὺ π.χ. Σουηδῶν, Ἑλλήνων, Ἰνδῶν κ.λπ. - ποὺ θεωροῦνται «Ἰνδοευρωπαῖοι» --, ἐνῶ ταυτόχρονα ἐπισημαίνουν τὶς ἀνθρωπολογικὲς ὁμοιότητες μεταξὺ Οὕγγρων καὶ Τσεχοσλοθάκων -- ὅπου οἱ πρῶτοι δὲν θεωροῦνται «Ἰνδοευ- ρωπαῖοι», ἐνῶ οἱ δεύτεροι θεωροῦνται. Συμπέρασμα: Δὲν ὑπάρχει «ἰνδοευρωπαϊκὴ» φυλή. (Βλ. Ἰ. Κούμαρη, «Φυσική ᾿Ανθρωπολογία» στὸν τόμο «Ἑλλὰς» τῆς ἐγκυ- Χλοπαιδείας τοῦ «Ἡλίου»). ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ: Οὔτε γεωγραφικὰ δὲν στέκει ὁ ὅρος « Ἰνδοευρωπαῖοι». Ὑπάρχουν π.χ. Εὐρωπαῖοι ποὺ δὲν εἰναι «Ἰνδοευρωπαῖοι» -ὅπως οἱ Φινλανδοὶ-- καὶ ἀντιστρό- φως ὑπάρχουν ᾿Ασιάτες ποὺ εἶναι «Ἰνδοευρωπαῖοι» -- ὅπως οἱ ᾽Αρμένιοι ἢ οἱ Τοχά- ροι τοῦ Τουρχεστάν. (Τὸ «ἔπιστημονικὸ» παράλογο σὲ ὅλο του τὸ μεγαλεῖο...). ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ: Οὐδὲν ἀρχαιολογικὸ εὕρημα, οὐδὲν ἱστορικὸ ἢ προϊστορικὸ τεκ-