Μισαλλοδοξία καὶ φανατισμός Πρόκειται ἐδῶ γιὰ μιὰ ματιὰ στὴν ἱστορία μέσα ἀπὸ τὶς ἔννοιες ἀνοχὴ καὶ φανατισμός ἤ ἀλλιῶς σεδασμὸς καὶ μισαλλοδοξία. Δυὸ ἔννοιες, ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν συμπεριφορὰ ἑ ἑνὸς λαοῦ πρὸς τοὺς γείτονές του καὶ κατ ̓ ἐπέχτασιν ἀπέναντι στὸ πεπρωμένο τῆς οἰκουμένης τῶν ἀνθρώπων: τοῦ πεπρωμένου νοουμένου ὡς ἀδιάσπαστου συνόλου τοῦ παρελθόντος, τοῦ παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος κι ὄχι ὡς αὐτοῦ ποὺ «εἶναι τὸ γραφτό». Πῶς συμπεριφέρεται δηλαδὴ ἕνας λαός, ποὺ διακατέχεται ἀπὸ πνεῦμα θρησκευτικῆς καὶ πολιτισμικῆς ἀνοχῆς πρὸς τοὺς ἄλλους λαούς, ποιά προοπτική ὑπόσχεται ἡ στάση αὐτὴ στὴν παγχόσμια πορεία καὶ τί συμόαίνει, ὅταν ἰσχύει ἀκριόδῶς τὸ ἀντίθετο. Δυὸ ἀντίποδες καταστάσεις μὲ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα ἀποτελέσματα, παρ ̓ ὅλο ποὺ δὲν εἶναι δυνατὴ ἡ ἀπόλυτη κατάταξη ὅλων τῶν λαῶν σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς δύο αὐτὲς κατηγορίες. Ὡστόσο ὑπάρχει γιὰ μᾶς ἕνα συγκεκριμένο καὶ καθοριστικὸ χρονικό σημεῖο, τὸ ὁποῖο σημάδεψε ἀνεξίτηλα τὴν ἱστορία τῶν δύο αὐτῶν ἀντιθέτων νοοτροπιῶν καὶ συμπεριφορῶν. Εἶναι τότε, ποὺ γιὰ πρώτη φορὰ εἰσάγονται στὴν Εὐρώπη οἱ ἔννοιες τοῦ φανατισμοῦ καὶ τῆς μισαλλοδοξίας σὺν τοῖς ἄλλοις μὲ τὴν ἐνσωμάτωση τοῦ ἰουδαιοχριστιανικοῦ πνεύματος στὸν πολιτισμὸ τῆς Εὐρώπης. Λόγος θαρύγ δουπος, ἀλλὰ πέρα γιὰ πέρα ἀλη θινός. Πρὸς τοῦτο θὰ παραθέσουμε μερικὲς ἀλλὰ ἀρκούντως ἀποδεικτικὲς μαρτυρίες. Πρὶν ὅμως μιὰ δασικὴ διευκρίνιση: Τὸ ἱερὸ θιθλἰο τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ εἶναι ἡ «Παλαιὰ 4 ιαθήκη ». Ὁ Χριστιανισμὸς ἕ ὅμως ἔχει δύο ἱερὰ θιθλία: τήν Βίδλο καὶ τὸ Εὐαγγέλιο: τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη. Ἐπομένως ὁ ὅρος Ἰουδαιοχριστιανισμὸς λέει ὅλη τὴν ἀλήθεια, κι ὄχι τὴ μισὴ ποὺ δηλώνει ὁ ὅρος Χριστιανισμός. "Ας ἀρχίσουμε μὲ τὴν ἀνεχτικότητα ποὺ ἐπικρατοῦσε στὸν Ἑλληνικὸ ἀλλὰ καὶ στὸν γενικώτερο Εὐρωπαϊκὸ κόσμο πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Ἰουδαιοχριστιανισμοῦ. Στὴν Ιλιάδα (Α 423, μετάφ. Καζαντζάκη-Κακριδῆ) διαδάζουμε: «... τὶ ὁ Δίας ἐπῆγε χτὲς στοὺς ἄψεγους Αἰθίοπες καλεσμένος στὸν Ὠκεανὸ μακριά, κι οἱ ἀθάνατοι τὸν ἀκολούθησαν ὅλοι». Αὐτοὶ οἱ ̓Αραπᾶδες, οἱ Μάο-Μάο, οἱ πρωτόγονοι αὐτοί, οἱ ἀξιοι περιφρόνη σης περισσότερο χι ἀπ ̓ τὰ ζῶα, ποὺ τοὺς μισοὺς τοὺς ξέκαναν σωματικὰ καὶ ψυχικὰ ἐπὶ τόπου οἱ χριστιανοί τῆς Δύσης καὶ τῆς ̓ Αμερικῆς καὶ τοὺς ἄλλους μισοὺς τοὺς μετέφεραν δούλους, γιὰ νὰ τοὺς χρησιμοποιήσουν μὲ τόσο ἀπάνθρωπο τρόπο, αὐτοὶ λοιπὸν οἱ «ὑπάνθρωποι» ἀποκαλοῦνται ἀπὸ τὸν ποιητὴ "Όμηρο ἄψογοι. Πόσο ἀλήθεια λίγο ἀγαποῦσαν αὐτοὶ οἱ «εἰδωλολάτρες» τοὺς συνανθρώπουςτους ἀναλόγως μὲ τοὺς χριστιανούς, τοὺς ὑποστηρίζοντες τὸ «ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν»! Πῶς ἐδῶ νὰ μὴν πάρει κανείς μιὰ θαθειὰ ἀνάσα; Ὅσο κι ἄν ψάξει κανείς στὸ ἑλληνικὸ λεξιλόγιο, δὲν πρόχειται ν ̓ ἀνακαλύψει κολακευτικότερο ἐπίθετο, γιὰ νὰ ἀποδώσει σὲ κάποιον λαό. ̓Αλλὰ ὁ Δίας καὶ τὰ τέκνα του δὲν κάνουν μόνο ἐπισκέψεις. Τὸ Ἐένιος Ζεύς τὰ λέει ὅλα. Νὰ ποὺ τὸ τέκνον του, ὁ Απόλλων, ἐπισκέπτεται γιὰ μῆνες κατ ̓ ἔτος τοὺς 'Ὑπερθόρειους. Ἢ ἀναγνώριση δὲ καὶ παραδοχή τῶν ἄλλων θεῶν καὶ θρησκειῶν καὶ ὁ σεθασμὸς πρὸς αὐτοὺς ἔφτασαν σὲ τόσο ὑψηλὸ 6αθμὸ στοὺς ̓Αθηναίους, ποὺ γιὰ ὅσους θεοὺς δὲν ἔτυχε νὰ ἀνακαλύψουν ἤ νὰ γνωρίσουν, γιὰ νὰ τοὺς τιμήσουν, τοὺς ἔστησαν 6ωμό: «Τῶ ἀγνώστω θεῷ». "Οχι γιὰ τὸν ἕναν καὶ μοναδικὸ ἄγνωστο σ ̓ αὐτοὺς θεό, ὅπως δῆθεν τὸ ἐξέλαθε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. "Αν εἶχαν ἔτσι