ΕΥΟΥΜΙΟΣΜΑΣΤΡΟΛΑΜΙΠΡΟΣ Πανάρχαια Ἑλληνικὴ πολιτιστικὴ καὶ γλωσσικὴ ἐπίδραση στὴ Ρωσσία Οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Ρῶσοι ἔχουν σχέσεις ὄχι μόνο κατὰ τοὺς τελευταίους αἰῶνες, ἀλλὰ καὶ προϊστορικές, ἀφοῦ ἀνθρωπολογικὰ κατάγονται ἀπὸ τὸ ἴδιο φύλο. Κατὰ τὸν Ρῶσο ἀνθρωπολόγο Μποῦνακ μαζὶ μὲ τὶς ἐντόπιες φυλὲς μὲ τὰ χονδρἀ ὀστᾶ διακρίνεται στὴν Οὐκρανία τῆς νεολιθικῆς ἐποχῆς τὸ «Μεσογειακὸ» Φύλο, χαρακτηριζόμενο ἀπὸ «λεπτοφυῖα καὶ ὁμοιότητα μὲ τοὺς ἄλλους φορεῖς τοῦ πολιτισμοῦ τῆς γραπτῆς χεραμικῆς». Ἢ κεραμική ἀπετέλεσε ἕνα ἀπὸ τὰ κύρια πολιτιστικὰ στοιχεῖα τῆς νεολιθικῆς ἐποχῆς, καὶ σώθηκαν δείγματα ὡς τὴν ἐποχή μας. Ἔτσι ἡ ἀρχαιολογικὴ σκαπάνη διαπιστώνει, ὅτι ἡ κεραμική ἀναπτύχθηκε πρῶτα στὴν Ἑλλάδα (γύρω στὰ 7.000 π.Χ.) καὶ δαθμηδὸν προωθήθηκε σ ̓ ὅλη τὴν Εὐρώπη μαζὶ μὲ τὴν ἐξάπλωση ἐκεῖ τοῦ «Μεσογειακοῦ» φύλου καὶ τοῦ γεωργικοῦ πολιτισμοῦ του. Ὁ Τσεχοσλοθάχκος παλαιοανθρωπολόγος Γέλινεκ γράφει μὲ ἔχπληξη: «Ὁ Μεσογειακὸς ἀνθρωπολογικὸς τύπος ἐμφανίζεται στὴ νεολιθικὴ ἐποχὴ παντοῦ στὴν Εὐρώπη καὶ πολὺ θορειότερα ἀπ ̓ ὅτι θὰ νόμιζε κανεὶς συγκριτικἀ μὲ τὴ σημερινὴ ἐξάπλωση αὐτοῦ τοῦ φύλου στὴν περιοχὴ τῆς Μεσογείου. Τὸν δρίσχουμε τόσο στὴ ὄόρειο ̓Ισπανία ὅσο καὶ στὴ θόρειο Γαλλία, τὴν θόρειο Γερμανία, τὴν Πολωνία καὶ τὴν [πρώην] Σοδιετικὴ "Ενωση. Αὐτὸ τὸ φαινόμενο -γράφει ὁ Γέλινεκ- στὶς δόρειες περιοχὲς θὰ προὐπέθετε αὐθόρμητες μετακινήσεις τοῦ Μεσογειακοῦ πληθυσμοῦ σ ̓ ὅλα τὰ πλάτη τῆς εὐρωπαϊκῆς ἠπείρου, πρᾶγμα ποὺ εἶναι ἀπίστευτο». Ὅσο κι ἂν φαίνεται «ἀπίστευτο», ὑπῆρξε ἡ πραγματικότητα. Δὲν ἦταν κανένα φανταστικὸ «ἰνδοευρωπαϊκὸ» φύλο, ἀλλὰ γνωστὸ νότιο φύλο αὐτὸ ποὺ ἁπλώθηκε τότε (μεταξὺ 5.000 καὶ 3.000 π.Χ.) σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη δημιουργώντας τὴν πρώτη κοσμοχρατορία καὶ φέρνοντας τὴν γεωργικὴ ἐπανάσταση σ ̓ ὅλη τὴν τότε καθυστερημένη ἤπειρο. Πολλοὶ ἀνθρωπολόγοι Ἕλληνες καὶ ξένοι, ὅπως ὁ Πουλιανός, ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ Μεσογειακὸ φύλο εἶχε ἀρχίσει ἤδη πρὸ 100.000. ἐτῶν -δηλαδή πολὺ πρὸ τῆς ἀνθρωποποίη σης- νὰ διαφοροποιῆται ἀπὸ τὰ ἄλλα εὐρωπαϊκὰ φύλα καὶ νὰ ἐξελίσσεται. ̓Ακοιθῶς αὐτὸ τὸ «Μεσογειακὸ Φύλο» εἶναι τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων. Οἱ κυρίως Σκύθες μὲ μεσογειακὴ κι αὐτοὶ μείξη κατοικοῦσαν στὴν Οὐκρανία, Λευκορρωσία, Ρωσία’ δορειοανατολικὰ μαζὶ μὲ αὐτοὺς συζοῦσαν οἱ ξανθοὶ Βουδῖνοι (Βαλτικὸ φύλο) καὶ οἱ Μεσογειακοὶ Γελῶνοι. Οἱ Σκύθες, ποὺ κατοικοῦσαν στὸν τεράστιο γεωγραφικὸ χῶρο, ὁ ὁποῖος ἐχτείνεται σ ̓ ὁλόκληρη τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ρωσία καὶ τμήματα τῆς ̓Ασιατικῆς, προέρχονται ἀπὸ πανάρχαια ἑλληνικὰ φύλα, ποὺ ἐγκαταστάθηχαν ἐκεῖ. Τὰ πανάρχαια αὐτὰ ἑλληνικὰ φύλα γρήγορα ἐπεχτάθηκαν καὶ πρὸς ἀνατολὰς σ ̓ ὁλόχληρη τὴν ἔκταση τῆς ̓Ασιατικῆς Ρωσίας (Σιθηρίας) καὶ τῆς Κεντρικῆς ̓Ασίας. Ἡ συγγένεια τῆς Μήδειας, τῆς κόρης τοῦ δασιλέως τῆς Κολχίδας Αἰήτου, μὲ τὴν δασιλικὴ οἰκογένεια τῆς Κορίνθου εἶναι μιὰ μυθολογική” ἀπόδειξη τῶν συγγενικῶν δεσμῶν τῶν λαῶν τοῦ Εὐξείνου Πόντου μὲ τοὺς Ἕλληνες τῆς πυρίως “Ἑλλάδας. "Αλλο παράδειγμα εἶναι ἡ ἁρπαγὴ τῆς Ἰφιγένειας ἀπὸ τὴν ̓Αρτεμι καὶ ἡ μεταφορά της στὴν Ταυρίδα, τὴν σημερινὴ Κριμαία. Οἱ περιπέτειες τοῦ ἀδελφοῦ της Ορέστη καὶ τοῦ φίλου του Πυλάδου ἘΠῸ κ. ἘΜ. εἶναι καθηγητὴς φιλόλογος τῆς Ρωσσικῆς Γλώσσας καὶ Λογοτεχνίας.