ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ (Δ.Ε.Δ.Α.Ε.Ο.), Πρακτικὰ Ἧ ἐν λόγω ἕνωση διοργάνωσε τὴν πρώτη της ἡμερίδα στὶς 4 Ἰουνίου τοῦ 1994. Ὅπως τονίστηκε, ἡ Δ.Ε.Δ.Α.Ε.Ο. εἶναι «ἕνα νέο ἐπιστημονικὸ σωματεῖο μὲ μοναδικὸ σκοπὸ ὕπαρξης τὴν διάδοση τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ὀνομάτων.'Η ἁπαράδεκτα περιορισμένη χρήση ὀνομάτων τῶν ἀρχαίων προγόνων μας ἀπὸ τὴν σύγχρονη ὀνοματολογία περιορίζει τὴν ἱστορική μας συνέχεια στὸν χρόνο». Τὸ περιεχόμενο τῶν ὁμιλιῶν τῆς ἡμερίδας παρουσιάζει ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον. Περιγράφεται ἡ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο πολλῶν ἀρχαίων πνευματικῶν δημιουργῶν, ὅπως οἱ ἀτομικοὶ φιλόσοφοι (Λεύκιππος, Δημόκριτος), ὁ Ἡσίοδος, ὁ Παλαμήδη ς, ὁ ̓Αλκαμένης καὶ ἄλλοι. Ἡ μνή μη τῶν ἱστορικῶν αὑτῶν προσώπων θὰ μπορέσει νὰ διαιωνισθεῖ μόνο μὲ τὴν συνέχιση τῆς μνήμης τῶν ὀνομάτων τους ἀπὸ τὶς νέες γενιὲς τῶν Ἑλλήνων. ̓Αναπτύσσεται ἐπίσης ἡ ἱστορία τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς ὀνοματοθεσίας κατὰ τὰ προεπαναστατικὰ χρόνια. Μεγάλο ἐνδιαφέρον παρουσιάζουν οἱ ὁμιλίες γιὰ τὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ποὺ κατὰ τοὺς ὁμιλητὲς ἀποτελεῖ τὴν μητρικὴ γλώσσα τοῦ πλανήτη, καθὼς διαθέτει πλήρη αὐτοτέλεια καὶ τελειότητα, καὶ οἱ ὁμιλούμενες γλῶσσες ἀποτελοῦν διαλέκτους της. Τονίσθηκε, ὅτι διεθνῆ γλωσσολογικὰ συνέδρια ἀσχολοῦνται σχεδὸν ἀποχλειστικὰ μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ τὴν μαθηματική της δομή, καὶ διαπιστώνεται συνεχῶς ἡ παρουσία τῆς σ ̓ ὅλες τὶς ρίζες τῶν ἄλλων γλωσσῶν. ̓Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στὸ ἔργο τῆς Μ. Μακντόναλντ («Θησαυροὶ ̓Ελληνικῶν Ριζῶν»), στὸ ὁποῖο ἐντοπίζονται οἱ ἑλληνικὲς ρίζες τῶν λέξεων τῶν ὁμιλουμένων γλωσσῶν. Στὶς μέρες μας ἐντοπίζεται ἡ ἀνάγκη χρήσης μιᾶς παγκόσμιας γλώσσας, ἀφοῦ ἡ ἠλεκτρονικὴ ἔχει ἑνώσει ἐπικοινωνιακὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Ἢ ἴδια ἡ ἠλεκτρονικὴ δασίζεται στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ ὁρολογία, καὶ γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ἀποτελέσει ἕνα παγκόσμιο μέσο ἐπικοινωνίας: τὴν γλώσσα τῆς) Ανθρωπότητας. Παν. Λ. Κουθαλάκης Οἱ ἐπίκαιροι - ἀρχαῖοι μαθηματικοὶ Οἱ ἀπόψεις δύο μεγάλων μαθηματικῶν τῆς ἐποχῆς μας ἔρχονται νὰ δικαιώσουν ἀπόλυτα τὶς ἰδέες καὶ τὰ ἐπιτεύγματα τῶν φιλοσόφων καὶ ἐπιστημόνων τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος. Συγκεκριμένα ὁ ΚοβεΥ ΡεΠΥΟΣΕ, καθηγητὴς τοῦ πανεπιστημίου τῆς Οξφόρδης καὶ στενὸς συνεργάτης τοῦ δίενεπ ΗαννΚίπρ, στὸ τελευταῖο διθλίο του «Ὃ νέος αὐτοκράτορας;» ἐκθειάζει τὸν Πλάτωνα ὡς τὸν θασικὸ συντελεστὴ τῆς προόδου καὶ τῆς σωστῆς κατανόησης τῶν μαθηματικῶν. Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὶς ἀπόψεις τοῦ Πλάτωνα πιστεύει καὶ ὁ ἴδιος, ὅτι οἱ μαθηματικὲς ἰδέες ἔχουν μία δική τους ὑπόσταση καὶ «κατοικοῦν» σ ̓ ἕναν ἰδεατὸ πλατωνικὸ κόσμο, στὸν ὁποῖο ἔχουμε πρόσδαση μόνο μέσῳ τῆς νόησης. Κάθε φορὰ ποὺ «θλέπουμε» μία μαθηματικὴ ἀλήθεια, ἡ συνείδησή μας ἀνοίγει μία δίοδο, περνᾶ σ ̓ αὐτὸν τὸν κόσμο τῶν ἰδεῶν καὶ ἔρχεται σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μαζί του («πρόσδαση μέσω τῆς νόησης»). Ἢ ἐπικοινωνία μεταξὺ τῶν μαθηματικῶν γίνεται δυνατὴ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ καθένας τους ἔχει μία ἄμεση ὁδὸ ἐπικοινωνίας μὲ τὴν ἀλήθεια, καὶ ἡ συνείδηση τοῦ καθενὸς εἶναι σὲ θέση νὰ ἀντιλαμθάνεται ἄμεσα τὶς μαθηματικὲς ἀλήθειες χάρη σ ̓ αὐτὴ τὴ διαδικασία τοῦ «ὁρῶντος». (Μάλιστα πολλὲς φορὲς αὐτὴ ἡ πράξη τῆς ἀντίληψης συνοδεύεται ἀπὸ τὶς λέξεις «τὸ θλέπω!»). ̓Αφοῦ ὁ καθένας τους μπορεῖ νὰ ἔρθει ἄμεσα σ ̓ ἐπαφὴ μὲ τὸν πλατωνικὸ κόσμο, οἱ δύο τους μποροῦν νὰ ἐπικοινωνοῦν πολὺ πιὸ εὔκολα ἀπ ̓ ὅ,τι θὰ περίμενε κανείς. Οἱ νοητικὲς εἰκόνες ποὺ σχηματίζει ὁ καθένας, ὅταν ἐπιτυγχάνεται αὐτὴ ἡ πλατωνικὴ ἐπαφή, μπορεῖ νὰ