ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ (Δ.Ε.Δ.Α.Ε.Ο.), Πρακτικὰ Ἧ ἐν λόγω ἕνωση διοργάνωσε τὴν πρώτη της ἡμερίδα στὶς 4 Ἰουνίου τοῦ 1994. Ὅπως τονίστηκε, ἡ Δ.Ε.Δ.Α.Ε.Ο. εἶναι «ἕνα νέο ἐπιστημονικὸ σωματεῖο μὲ μοναδικὸ σκοπὸ ὕπαρξης τὴν διάδοση τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ὀνομάτων.'Η ἁπαράδεκτα περιορισμένη χρήση ὀνομάτων τῶν ἀρχαίων προγόνων µας ἀπὸ τὴν σύγχρονη ὀνοματολογία περιορίζει τὴν ἱστορική µας συνέχεια στὸν χρόνο». Τὸ περιεχόµενο τῶν ὁμιλιῶν τῆς ἡμερίδας παρουσιάζει ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον. Περιγράφεται ἡ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο πολλῶν ἀρχαίων πνευματικῶν δημιουργῶν, ὅπως οἱ ἀτομικοὶ φιλόσοφοι (Λεύκιππος, Δημόκριτος), ὁ Ἡσίοδος, ὁ Παλαμήδη ς, ὁ ᾽Αλκαμένης καὶ ἄλλοι. Ἡ μνή μη τῶν ἱστορικῶν αὑτῶν προσώπων θὰ μπορέσει νὰ διαιωνισθεῖ μόνο μὲ τὴν συνέχιση τῆς μνήμης τῶν ὀνομάτων τους ἀπὸ τὶς νέες γενιὲς τῶν Ἑλλήνων. ᾿Αναπτύσσεται ἐπίσης ἡ ἱστορία τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς ὀνοματοθεσίας κατὰ τὰ προεπαναστατικὰ χρόνια. Μεγάλο ἐνδιαφέρον παρουσιάζουν οἱ ὁμιλίες γιὰ τὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ποὺ κατὰ τοὺς ὁμιλητὲς ἀποτελεῖ τὴν μητρικὴ γλώσσα τοῦ πλανήτη, καθὼς διαθέτει πλήρη αὐτοτέλεια καὶ τελειότητα, καὶ οἱ ὁμιλούμενες γλῶσσες ἀποτελοῦν διαλέκτους της. Τονίσθηκε, ὅτι διεθνῆ γλωσσολογικὰ συνέδρια ἀσχολοῦνται σχεδὸν ἀποχλειστικὰ μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Γλῶσσα καὶ τὴν μαθηματική της δοµή, καὶ διαπιστώνεται συνεχῶς ἡ παρουσία τῆς σ᾽ ὅλες τὶς ρίζες τῶν ἄλλων γλωσσῶν. ᾿Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στὸ ἔργο τῆς Μ. Μακντόναλντ («Θησαυροὶ ᾿Ελληνικῶν Ριζῶν»), στὸ ὁποῖο ἐντοπίζονται οἱ ἑλληνικὲς ρίζες τῶν λέξεων τῶν ὁμιλουμένων γλωσσῶν. Στὶς μέρες µας ἐντοπίζεται ἡ ἀνάγκη χρήσης μιᾶς παγκόσμιας γλώσσας, ἀφοῦ ἡ ἠλεκτρονικὴ ἔχει ἑνώσει ἐπικοινωνιακὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα. Ἢ ἴδια ἡ ἠλεκτρονικὴ δασίζεται στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ ὁρολογία, καὶ γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα μπορεῖ καὶ πρέπει νὰ ἀποτελέσει ἕνα παγκόσμιο μέσο ἐπικοινωνίας: τὴν γλώσσα τῆς) Ανθρωπότητας. Παν. Λ. Κουθαλάκης Οἱ ἐπίκαιροι - ἀρχαῖοι μαθηματικοὶ Οἱ ἀπόψεις δύο μεγάλων μαθηματικῶν τῆς ἐποχῆς µας ἔρχονται νὰ δικαιώσουν ἀπόλυ- τα τὶς ἰδέες καὶ τὰ ἐπιτεύγματα τῶν φιλοσόφων καὶ ἐπιστημόνων τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος. Συγκεκριµένα ὁ ΚοβεΥ ΡεΠΥΟΣΕ, καθηγητὴς τοῦ πανεπιστημίου τῆς Οξφόρδης καὶ στενὸς συνεργάτης τοῦ δίενεπ ΗαννΚίπρ, στὸ τελευταῖο διθλίο του «Ὃ νέος αὐτοκράτορας;» ἐκθει- άζει τὸν Πλάτωνα ὡς τὸν θασικὸ συντελεστὴ τῆς προόδου καὶ τῆς σωστῆς κατανόησης τῶν μαθηματικῶν. Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὶς ἀπόψεις τοῦ Πλάτωνα πιστεύει καὶ ὁ ἴδιος, ὅτι οἱ μαθηματικὲς ἰδέες ἔχουν µία δική τους ὑπόσταση καὶ «κατοικοῦν» σ᾽ ἕναν ἰδεατὸ πλατωνικὸ κόσμο, στὸν ὁποῖο ἔχουμε πρόσδαση µόνο μέσῳ τῆς νόησης. Κάθε φορὰ ποὺ «θλέπουμε» µία µα- θηματικὴ ἀλήθεια, ἡ συνείδησή µας ἀνοίγει µία δίοδο, περνᾶ σ᾽ αὐτὸν τὸν κόσμο τῶν ἰδεῶν καὶ ἔρχεται σὲ ἄμεση ἐπαφὴ μαζί του («πρόσδαση µέσω τῆς νόησης»). Ἢ ἐπικοινωνία με- ταξὺ τῶν μαθηματικῶν γίνεται δυνατὴ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ καθένας τους ἔχει µία ἄμεση ὁδὸ ἐπικοινωνίας μὲ τὴν ἀλήθεια, καὶ ἡ συνείδηση τοῦ καθενὸς εἶναι σὲ θέση νὰ ἀντιλαμ- θάνεται ἄμεσα τὶς μαθηματικὲς ἀλήθειες χάρη σ᾽ αὐτὴ τὴ διαδικασία τοῦ «ὁρῶντος». (Μά- λιστα πολλὲς φορὲς αὐτὴ ἡ πράξη τῆς ἀντίληψης συνοδεύεται ἀπὸ τὶς λέξεις «τὸ θλέπω!»). ᾿Αφοῦ ὁ καθένας τους μπορεῖ νὰ ἔρθει ἄμεσα σ᾽ ἐπαφὴ μὲ τὸν πλατωνικὸ κόσμο, οἱ δύο τους μποροῦν νὰ ἐπικοινωνοῦν πολὺ πιὸ εὔκολα ἀπ᾿ ὅ,τι θὰ περίμενε κανείς. Οἱ νοητικὲς εἰκό- νες ποὺ σχηματίζει ὁ καθένας, ὅταν ἐπιτυγχάνεται αὐτὴ ἡ πλατωνικὴ ἐπαφή, μπορεῖ νὰ