Σύντομο Χρονικὸ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Μισελληνισμοῦ “Η ̓Ελλὰς ἐξῆλθε ἐκ τοῦ 4ευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ἀρκετὰ ἔτη μετὰ τὴν φαινομενικὴν τὸ ἔτος 1945 λῆξιν αὐτοῦ. Τὴν 2θην Αὐγούστου 1949 ἔδιδε τὴν τελευταίαν μάχην κατὰ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ κομμουνισμοῦ. Οὗτος διεξήγαγε ἐπὶ τρία ἔτη (1946-1949) ἕνα ἀδυσώπητον πόλεμον κατὰ τῆς Ἑλλάδος πρὸς κατάληψίν της. Τὴν διοίκησιν τοῦ διεξαχθέντος κατὰ τοῦ Ελληνισμοῦ πολέμου εἶχεν εἰδικὸν διεθνὲς κλιμάχιον τῆς «Κομιντέρν», ὅπερ εἶχε τὴν ἕδραν του εἰς τὸ Βελιγράδιον. Τέσσαρα κράτη τῶν Βαλκανίων, ἡ ̓Αλδανία, ἡ Γιουγκοσλαδία, ἡ Βουλγαρία καὶ ἡ Ρουμανία καὶ τέσσαρα εὐρωπαϊκά, ἡ Πολωνία, ἡ ̓Ανατολικὴ Γερμανία, ἡ Οὐγγαρία καὶ ἡ Τσεχοσλοδακία περιῆλθον κατὰ τοὺς χρόνους ἐκείνους (1945-1948) ὑπὸ τὸν ἔλεγχον τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ κομμουνισμοῦ. Ὃ ἀπολογισμὸς τῶν δύο φάσεων τοῦ πολέμου, 1941-1944 καὶ 1946-1949, ὑπῆρξε τραγικὸς διὰ τὴν Ἑλλάδα. Ἢ οἰκονομία της κατεστράφη ὁλοσχερῶς καὶ ὁ πληθυσμός της ἀπεδεκατίσθη. Χειρότερος ὅμως καὶ τοῦ ἀποδεκατισμοῦ ὑπῆρξεν ὁ ψυχικὸς τραυματισμὸς τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος τραυματισμὸς ἐπαγίδευσε τὸ ἥμισυ σχεδὸν τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας ἐπὶ πολὺ χρόνον μετὰ τὴν λῆξιν τοῦ πολέμου. Πέραν τούτων ἡ δευτέρα φάσις τοῦ πολέμου ἔσχεν ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἐκκρίζωσιν μεγάλου μέρους τοῦ πληθυσμοῦ τῆς ὑπαίθρου χώρας, ἰδίως τῆς ὀρεινῆς καὶ τὴν δημιουργίαν πλέον τῶν δυόμισυ ἑκατομμυρίων προσφύγων ἐντὸς τῆς ἰδίας αὐτῶν χώρας, εἰς τὰς πόλεις ἢ κωμοπόλεις. Οἱ πρόσφυγες οὗτοι, ἐπαναπατρισθέντες μετὰ τὸ τέλος τοῦ πολέμου κατὰ τὰ ἔτη 1950-1953, δὲν ἡδυνήθησαν νὰ ἐπανεύρουν τὸν κανονικὸν ρυθμὸν τῆς ζωῆς των συνεπείᾳ τῆς μεγάλης καταστροφῆς εἰς τὴν ὀρεινὴν χώραν καὶ μετηνάστευσαν πάλιν εἰς τὰς πόλεις καὶ ἀργότερον εἰς τὸ ἐξωτερικόν, εἰς τὴν Γερμανίαν, τὸν Καναδᾶν ἢ τὴν Αὐστραλίαν. Η μετανάστευσις αὕτη ἐστέρησε τὴν “Ελλάδα ἀπὸ τὰ πλέον δυναμικὰ στοιχεῖα, ὅσον ἀφορᾶ εἰς τὸ οἰκονομικὸν γίγνεσθαι. ̓Αλλὰ παρὰ ταῦτα ἡ ̓Ελλὰς κατώρθωσε κατὰ τὴν δεκαετίαν τοῦ 1950-1960 καὶ ἐπούλωσε τὸ πλεῖστον μέρος τῶν πληγῶν τοῦ πολέμου. Οὕτως ἡ γεωργία ἀνεπτύχθη εἰς δαθμόν, ὥστε νὰ φθάση εἰς τὸ ἐπίπεδον τῆς ἐπαρκείας, καὶ νὰ μὴν εἰσάγη πλέον σιτηρὰ ἡ ̓Ελλάς. Κατεσκευάσθησαν σύγχρονοι ὁδοί, αἱ τηλεπικοινωνίαι ἐδελτιώθησαν, κατεσκευάσθησαν ἤδη τὰ πρῶτα ὑδροηλεκτρικὰ φοάγματα. ̓Αντικατεστάθη σταδιακῶς ἡ ἐξ ἄλλων πηγῶν χρησιμοποιουμένη εἰς τὰ ἐργοστάσια ἐνέργεια διὰ τῆς ἠλεκτρικῆς καὶ ὁ τομεὺς τῆς διομη χανίας ἀνεπτύχθη εἰς ἀξιοζήλευτον δαθμόν, ὁμοίως καὶ ἡ ναυτιλία. Ἢ ραγδαῖα ἀναπτυσσομένη ̓λληνικὴ οἰκονομία παρόλον τὸν προσωρινὸν κλυδωνισμὸν τὸν ὁποῖον ὑπέστη ἀπὸ τὴν τετραετῆ (1963-1967) μερικὴν ἀποσταθεροποίησιν, συνέχισε τὴν ἀνοδικήν τής πορείαν, εἰς τρόπον ὥστε μετὰ τὴν ἐπιδολὴν συστήματος δικτατορίας ὑπὸ τοῦ Στρατοῦ τὸ 1967 νὰ φθάση εἰς τὸ κορύφωμά τῆς τὸ ἔτος 1971-72, ὁπότε ἐπίσημοι ἐκθέσεις τῶν διεθνῶν γραφείων παρακοκολουθήσεως τῶν οἰκονομικῶν πραγμάτων, ὡς λ.χ. τοῦ ΟΟΣΑ, διετύπωνον προθλέψεις, ὅτι, ἂν ἡ ̓Ελλὰς συνεχίση οὕτω τὴν πορείαν ἀνα-