Τραγωδία καὶ κάθαρση στὸν σημερινὸ Ἑλληνισμὸ Ἡ λειτουργία τοῦ ἐγγενῶς προθληματικοῦ κοινοθουλευτικοῦ μας πολιτεύματος τῶν τελευταίων χρόνων ἦταν τόσο ἐλαττωματικὴ, ὥστε κατέστη πραγματικὴ αἰτία τῆς ἀναξιοπιστίας ὁλόκληρου τοῦ πολιτικοῦ κόσμου. Ἡ ἀσυδοσία τῶν διαχειριστῶν τῆς κρατικῆς ἐξουσίας μεταμφιεσμένη σὲ δημοκρατική ἔλευθερία τῶν κατ ̓ ἐπίφασιν ἐχλεκτῶν τοῦ συναλλασομένου ἄχριτου πλήθους ἔξευτέλισε τοὺς θεσμοὺς καὶ τὰ ἤθη, διέφθειρε τὶς συνειδήσεις καὶ ἐκμηδένισε τὴν κοινωνικὴ συνοχή. Ὃ πολίτης τοῦ σημερινοῦ κράτους ἁρματωμένος μὲ τὴν ἀνήθικη πανοπλία, ποὺ τοῦ προσφέρει τὸ διεφθαρμένο καθεστώς, ἀγωνίζεται γιὰ τὰ ἀτομικά του ταπεινὰ συμφέροντα, ἀδιαφορώντας ἂν πλήττεται τὸ κοινωνικὸ σύνολο. Οργανωμένα κυκλώματα ἐντὸς τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ ἐχθιάζουν τοὺς ἀδυνάτους καὶ κλέδουν τὸν ἐθνικὸ πλοῦτο. Ἔξουσιαστικὲς συντεχνίες νομιμοποιοῦν τὴν κατάχρηση ἐξουσίας, ἐξετευλίζοντας τὴν συνταγματικὴ τάξη. Θὰ ἦταν ἄδιχκο γιὰ ἕνα λαὸ μὲ ἀρετὲς νὰ ὑποστεῖ τόσο σκληρὴ τιμωρία, ἂν δὲν εἶχε ἀποδεχθεῖ χωρὶς ἀντίσταση τὸν ἐξευτελισμὸ ὅλων τῶν ἀξιῶν. Οἱ ψευτοδιανοούμενοι δικαιολογοῦν μὲ σοφίσματα τὴν κτηνωδία τοῦ ἀπροσάρμοστου μαζανθρώπου τῆς καταναλωτικῆς μας κοινωνίας. Οἱ θεράποντες τῆς τέχνης ἐξωραΐζουν μὲ ἀχαλαίσθητα Φτιασίδια εὐτελῆ ἐμπορεύματα, γιὰ νὰ ἐπιτύχουν τὴν ἐπιθράθευση καὶ τὸν θαυμασμὸ τοῦ ὄχλου, ὁ ὁποῖος ἀνταποκρίνεται μόνο σὲ ἔρεθισμοὺς τῶν κατωτέρων ἐνστίχτων. Καθημερινὲς περισπούδαστες ἀναλύσεις τῆς οἰκονομικῆς, τῆς ἠθικῆς, τῆς πολιτικῆς κρίσεως καὶ τοῦ ἐθνικοῦ ἐξευτελισμοῦ γίνονται σὲ δόξα μιᾶς ἀνενδοίαστης ὑποχρισίας. Μιὰ ἀσυνάρτητη κυθέρνηση ἡγεῖται ἑνὸς ἀναξιόπιστου κράτους, ποὺ σπασμωδικὰ προσπαθεῖ νὰ εἰσπράξει φόρους ἀδιακρίτως ἀπὸ ἕνα συνονθύλευμα ἀσυνειδήτων ἐχμεταλλευτῶν καὶ πτωχῶν θιοπαλαιστῶν. Ἕνας συνδικαλισμὸς ὑποαπασχολουμένων παρασίτων προσπαθεῖ νὰ ἐκτονώσει τὴν ἀγανάκτηση ἑνὸς κακομαθημένου πλήθους. "Ἠλθε ἡ στιγμὴ τῆς αὐλαίας. Τὸ ἔργο ποὺ ζοῦμε εἶναι μία φοδερὴ τραγωδία, χωρὶς νὰ φαίνεται πουθενὰ ἡ κάθαρση. Ὁ μικρὸς ἥρωας τῆς τραγωδίας δὲν εἶναι οὔτε ὁ λαϊκισμὸς οὔτε ἡ δημαγωγία, δυστυχῶς εἶναι ἡ λαϊκὴ ἀμνησία. Ὁ κυρίαρχος λαός, ὁ Φορέας τῆς ἀμνησίας, θὰ ἀναρριχηθεῖ στὸ ὄρος τοῦ Δαντικοῦ καθαρτηρίου ἢ θὰ παραμείνει στὸ 6ασίλειο τῆς κολάσεως; Θὰ χαθεῖ στὴν ἕδρα τῆς συνεχιζόμενης ἁμαρτίας ἢ θὰ σωθεῖ; Ποιό πνεῦμα ἀγαθὸ θὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν κάθαρση; Μόνο ἡ τιμωρία τοῦ τραγικοῦ ἥρωα ἀπαλλάσσει τὴν πόλι ἀπὸ τὸ μίασμα. Πρέπει νὰ γίνει συνείδηση, πὼς οἱ κόλακες δημαγωγοί, οἱ διεφθαρμένοι θαυματοποιοὶ καὶ οἱ ἀνίκανοι καιροσκόποι εἶναι τὰ δεσμὰ τῆς κολάσεως, ἐνῶ ἡ στέρηση καὶ ὁ περιορισμὸς εἶναι ἡ ἀμετάχλητη τιμωρία τῆς καθάρσεως. Τέλος ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν διεφθαρμένη πολιτεία τῆς πελατειακῆς συναλλαγῆς καὶ ἡ ἑδραίωση ἀξιοκρατικοῦ καθεστῶτος εἶναι ἡ σωτηρία, ποὺ θὰ ἐξασφαλίσει τὴν ἱστορικὴ πορεία τοῦ "Εθνους. Λάμπρος Ντόκας Καθηγητής τῆς Μαθηματικῆς ̓Αναλύσεως τῶν Πανεπιστημίων Πατρῶν καὶ Παρισίων