Τραγωδία καὶ κάθαρση στὸν σημερινὸ Ἑλληνισμὸ Ἡ λειτουργία τοῦ ἐγγενῶς προθληματικοῦ κοινοθουλευτικοῦ µας πολιτεύ- ματος τῶν τελευταίων χρόνων ἦταν τόσο ἐλαττωματικὴ, ὥστε κατέστη πραγ- ματικὴ αἰτία τῆς ἀναξιοπιστίας ὁλόκληρου τοῦ πολιτικοῦ κόσμου. Ἡ ἀσυδοσία τῶν διαχειριστῶν τῆς κρατικῆς ἐξουσίας μεταμφιεσμένη σὲ δημοκρατική ἔλευ- θερία τῶν κατ᾽ ἐπίφασιν ἐχλεκτῶν τοῦ συναλλασομένου ἄχριτου πλήθους ἔξευ- τέλισε τοὺς θεσμοὺς καὶ τὰ ἤθη, διέφθειρε τὶς συνειδήσεις καὶ ἐκμηδένισε τὴν κοινωνικὴ συνοχή. Ὃ πολίτης τοῦ σημερινοῦ κράτους ἁρματωμένος μὲ τὴν ἀνή- θικη πανοπλία, ποὺ τοῦ προσφέρει τὸ διεφθαρμένο καθεστώς, ἀγωνίζεται γιὰ τὰ ἀτομικά του ταπεινὰ συμφέροντα, ἀδιαφορώντας ἂν πλήττεται τὸ κοινωνικὸ σύνολο. Οργανωμένα κυκλώματα ἐντὸς τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ ἐχθιάζουν τοὺς ἀδυνάτους καὶ κλέδουν τὸν ἐθνικὸ πλοῦτο. Ἔξουσιαστικὲς συντεχνίες νο- μιμοποιοῦν τὴν κατάχρηση ἐξουσίας, ἐξετευλίζοντας τὴν συνταγματικὴ τάξη. Θὰ ἦταν ἄδιχκο γιὰ ἕνα λαὸ μὲ ἀρετὲς νὰ ὑποστεῖ τόσο σκληρὴ τιμωρία, ἂν δὲν εἶχε ἀποδεχθεῖ χωρὶς ἀντίσταση τὸν ἐξευτελισμὸ ὅλων τῶν ἀξιῶν. Οἱ ψευτο- διανοούμενοι δικαιολογοῦν μὲ σοφίσματα τὴν κτηνωδία τοῦ ἀπροσάρμοστου µα- ζανθρώπου τῆς καταναλωτικῆς µας κοινωνίας. Οἱ θεράποντες τῆς τέχνης ἐξω- ραΐζουν μὲ ἀχαλαίσθητα Φτιασίδια εὐτελῆ ἐμπορεύματα, γιὰ νὰ ἐπιτύχουν τὴν ἐπιθράθευση καὶ τὸν θαυμασμὸ τοῦ ὄχλου, ὁ ὁποῖος ἀνταποκρίνεται µόνο σὲ ἔρε- θισμοὺς τῶν κατωτέρων ἐνστίχτων. Καθημερινὲς περισπούδαστες ἀναλύσεις τῆς οἰκονομικῆς, τῆς ἠθικῆς, τῆς πολιτικῆς κρίσεως καὶ τοῦ ἐθνικοῦ ἐξευτελι- σμοῦ γίνονται σὲ δόξα μιᾶς ἀνενδοίαστης ὑποχρισίας. Μιὰ ἀσυνάρτητη κυ- θέρνηση ἡγεῖται ἑνὸς ἀναξιόπιστου κράτους, ποὺ σπασμωδικὰ προσπαθεῖ νὰ εἰσπράξει φόρους ἀδιακρίτως ἀπὸ ἕνα συνονθύλευμα ἀσυνειδήτων ἐχμεταλ- λευτῶν καὶ πτωχῶν θιοπαλαιστῶν. Ἕνας συνδικαλισμὸς ὑποαπασχολουμένων παρασίτων προσπαθεῖ νὰ ἐκτονώσει τὴν ἀγανάκτηση ἑνὸς κακομαθημένου πλή- θους. "Ἠλθε ἡ στιγμὴ τῆς αὐλαίας. Τὸ ἔργο ποὺ ζοῦμε εἶναι µία φοδερὴ τραγωδία, χωρὶς νὰ φαίνεται πουθενὰ ἡ κάθαρση. Ὁ μικρὸς ἥρωας τῆς τραγωδίας δὲν εἶναι οὔτε ὁ λαϊκισμὸς οὔτε ἡ δηµαγωγία, δυστυχῶς εἶναι ἡ λαϊκὴ ἀμνησία. Ὁ κυρίαρχος λαός, ὁ Φορέας τῆς ἀμνησίας, θὰ ἀναρριχηθεῖ στὸ ὄρος τοῦ Δαντι- κοῦ καθαρτηρίου ἢ θὰ παραμείνει στὸ 6ασίλειο τῆς κολάσεως; Θὰ χαθεῖ στὴν ἕδρα τῆς συνεχιζόμενης ἁμαρτίας ἢ θὰ σωθεῖ; Ποιό πνεῦμα ἀγαθὸ θὰ τὸν ὁδη- γήσει στὴν κάθαρση; Μόνο ἡ τιμωρία τοῦ τραγικοῦ ἥρωα ἀπαλλάσσει τὴν πό- λι ἀπὸ τὸ μίασμα. Πρέπει νὰ γίνει συνείδηση, πὼς οἱ κόλακες δημαγωγοί, οἱ διεφθαρμένοι θαυματοποιοὶ καὶ οἱ ἀνίκανοι καιροσκόποι εἶναι τὰ δεσμὰ τῆς κολάσεως, ἐνῶ ἡ στέρηση καὶ ὁ περιορισμὸς εἶναι ἡ ἀμετάχλητη τιμωρία τῆς κα- θάρσεως. Τέλος ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν διεφθαρμένη πολιτεία τῆς πελατειακῆς συ- ναλλαγῆς καὶ ἡ ἑδραίωση ἀξιοκρατικοῦ καθεστῶτος εἶναι ἡ σωτηρία, ποὺ θὰ ἐξασφαλίσει τὴν ἱστορικὴ πορεία τοῦ "Εθνους. Λάμπρος Ντόκας Καθηγητής τῆς Μαθηματικῆς ᾿Αναλύσεως τῶν Πανεπιστημίων Πατρῶν καὶ Παρισίων