ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ ἄγνωστὸς στιχοποιὸς τοῦ παλαιοῦ δημοτικοῦ ἄσματος ποὺ ἐπεθύμει «νάταν τὸν Μάρτη μπιστικός, τὸν Αὕγουστο ὁραγάτης» --προφανῶς, διὰ νὰ γεύεται τὴν μυζήθραν τὴν "Ανοιξιν καὶ τὰ ποικίλα ὀπωρικὰ τὸ Θέρος--, ἐὰν ἔζη τὰς ἡμέρας μας εἰς τὴν σύγχρονον Ἑλλάδα, εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ προετίμα νὰ εἶναι «κομμουνιστὴς καὶ πλούσιος», καὶ δὴ καθ ̓ ὅλας τοῦ ἔτους τὰς ἐποχάς. Θὰ εἶχε οὕτω τὰς βίλλας του, τὰ κόττερά του, τὰς «μερσεντές» τοῦ καὶ τὰ λοιπὰ τοῦ συγχρόνου πλουσίου χρειώδη, ἐνῶ ἡ ἑτέρα ἰδιότης του, ἐκείνη τοῦ κομμουνιστοῦ, θὰ ἔδρα ὡς ἐφησυχαστικὸν εἰς τὰς τυχὸν συνειδησιακὰς τύψεις του, ἀφοῦ θὰ τοῦ ἐπέτρεπεν νὰ δηλώνη, ὅτι πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ λαοῦ ἀγωνίζεται καὶ ὅτι ἡ ἰσότης εἶναι τὸ ἀπώτερον τῆς ζωῆς του ὄνειρον. Παραλλήλως θὰ τοῦ ἐξησφάλιζε καὶ τὸν τοῦ «προοδευτικοῦ» τίτλον, ἀπαραίτητον, ὡς γνωστόν, εἰσιτήριον διὰ τὰ «καθὼς πρέπει» σαλόνια, καθὼς καὶ τὴν ἀνέξοδον καὶ διὰ παντὸς μέσου προβολὴν τυχὸν μεγάλου, μικροῦ ἤ ἀνυπάρκτου ταλάντου του ἤ ἔστω «ψώνιου» εἰς τὴν νεοελληνικὴν κουλτουροαγοράν. ̓Αντιθέτως, ὁπόσον θλιβερὰ ἡ ἰδιότης τοῦ πτωχοῦ κομμουνιστοῦ! ̓Αναλαμβάνει ὅλην τὴν κομματικὴν «λάντζαν» ---πορείας, διαδηλώσεις, κατηχήσεις, κραυγάς, ἀφισσοκολλήσεις, χειροδικίας ἑνίοτε-- μὲ μόνην ἀνταμοιβήν τὴν ἐλπίδα ὅτι κάποτε θὰ... ἐξισωθῆ. ̓Ανέκαθεν, οἱ ἐμπορευόμενοι τὸ μαζικὸν κατάλοιπον τοῦ πανδωρικοῦ κυτίου, τὰς ἰδίας μεθόδους χρησιμοποιοῦν. Πωλοῦν τοῖς μετρητοῖς τὸν ἐπουράνιον ἤ ἐπίγειον παράδεισον --ἀναλόγως τῆς ἐποχῆς--- εἰς ἀφελεῖς ἀγοραστάς, οἱ ὁποῖοι ἁπλῶς ἐλπίζουν ὅτι, κάποια ἡμέραν, θὰ τὸν ἀπολαύσουν.. ἱ φοβεραί, ἀλλεπάλληλοι τῶν Σλαύων ἐπιδρομαί κατὰ τὸν 9ον αἰῶνα εἰς τὸ ἑλληνικὸν χῶρον εἶχον τοσοῦτον συγκλονίσει τὴν ἑλληνικὴν συνείδησιν καὶ τοιούτους φόβους ἐγείρει ὅτι θὰ ἀφελληνίζετο τελικῶς ἡ χώρα, ὥστε ὁ τότε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φώτιος διεκτραγωδῶν τὴν κατάστασιν εἰς μίαν του ἐπιστολήν ἀναφωνεῖ; «Ἐξεσλαυῖϊσθη ἅπαν τὸ Ἰλλυρικόν!» (Ἰλλυρικόν θέμα ὠνόμαζον οἱ Βυζαντινοὶ τὸν Ἓλλαδικόν χῶρον). Τόσον καὶ ἐγὼ ἔχω συγκλονισθῆ μὲ τὰ κατὰ τὸ μόλις παρελθὸν θέρος συμβάντα εἰς τὴν ἑλληνικὴν Ἐπικράτειαν, ὥστε μοῦ ἔρχεται, παραφρὰζων τὸν Φώτιον, νὰ ἀναφωνήσω: «Ἐξεπολιτίσθη ἅπαν τὸ Ἰλλυρικόν!» Ὡς θὰ ἔχετε καὶ σεῖς παρατηρήσει, θεώμενοι τὴν τηλοψίαν ἤ ἀναγινώκοντες τὰς ἔφημερίδας, ὀρδαὶ δασυτρίχων ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐκπολιτιστῶν, σμήνη θεραπόντων πάσης ἁἀτεχνίας, ἐπέδραμον τὸ καλοκαίρι ποὺ πέρασε καθ ̓ ἅπασαν τὴν Ἐπικράτειαν, μεταφέροντες εἰς τὰ παντὸς τύπου «φεστιβάλ», «γιορτές» καὶ «πολιτιστικὲς ἐκδηλώσεις» τὰ ἀηδέστατα ὑποπροϊόντα τῆς νεφοκουλτουριάρικης πρωτεύουσας καὶ εἰς τὰ πλέον ἀπομεμακρυσμένα σημεῖα τῆς πατρίδος μας. Ἠρκεσαν ὡρισμέναι οἰκονομικαὶ ἐπιχορηγήσεις τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργείου, διὰ νὰ ἀνακαλύψουν οἱ ζηλωταὶ οὗτοι τῆς «πλέριας διανόησης» τὴν «ἀπολίτιστον» ὕπαιθρον, ὡς αἱ μυῖαι τὴν ζάχαριν καὶ νὰ ἐπιδράμουν «ἐκπολιτίζοντες» τοὺς