ΝΕΕΣ ΟΓΩΡΗΣΕΙΣΚΑΙΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ “Ὅπως είχαμε προαναγγείλει, στὶς 9-11 Δεχεμθρίου 1994 ἔγινε στὸ "Ολσταντ τῆς Ανω Βαυαρίας (μιάμιση περίπου ὥρα νοτίως τοῦ Μονάχου) ἕνα διεθνὲς συνέδριο γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ Μυθολογία!Προϊστορία. Σ ̓ αὐτὸ εἶχαν προσκληθεῖ πολλὲς αὐθεντίες τῆς φιλολογικῆς, ἀρχαιολογικῆς καὶ ἱστορικῆς ἐπιστήμης κυρίως ἀπὸ τὶς γερμανόφωνες χῶρες. ̓Ανάμεσα σ ̓ αὐτοὺς ὑπῆρχαν καὶ ὁρισμένα πολὺ τρανταχτὰ ὀνόματα τῆς ἐπιστήμης σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, ὅπως ὁ 1. θομδίεγ, καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Χαϊδελδέργης, εἰδικὸς στὴ εἰκονολογία τῶν μυθολογικῶν ἐπικῶν κύκλων, ὁ Η. Οὄτρεπιαπῃς, ἐπίσης καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου Χαϊδελθέργης, ἕνας εὐρυμαθὴς καὶ πολυτάλαντος ἐπιστήμων, ποὺ μίλησε στὸ συνέδριο γιὰ τὶς ἵστορικὲς καταδολὲς τῆς διήγησης περὶ ̓Ατλαντίδας τοῦ Πλάτωνος. Ἐντύπωση ἐπίσης προκάλεσαν μὲ τὶς ἐμπεριστατωμένες εἰσηγήσεις τους ὁ Β. Λαμπρινουδάκης, καθηγητὴς τῆς ̓Αρχαιολογίας τοῦ Πανεπιστημίου ̓Αθηνῶν, ποὺ μίλησε γιὰ τὸ ρόλο τῆς ἡρωολατρείας στὴν διαμόρφωση τῶν ἑλληνικῶν πόλεων, καθὼς καὶ ὁ 5. Ηί]ιετ, καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Σάλτομπουργλ, εἰδικὸς στὴν Γραμμικὴ Β. Λεπτομερέστατη ἐπίσης καὶ ἄκρως τεκμηριωμένη ὑπῆρξε ἡ εἰσήγηση τοῦ Ε Μείετ, καθηγητοῦ στὸ Πανεπισστήμιο τῆς Ζυρίχης, εἰδικοῦ γιὰ τὴν προῖστορικὴ Κύπρο.” Άλλες σημαντικὲς παρουσίες ὑπῆρξαν αὐτὴ τοῦ εἰδικοῦ στὴ Μυθολογία Ε Οταῖ (ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Βασιλείας) καὶ τοῦ εἰδικοῦ «ἰνδοευρωπαϊστοῦ» γλωσσολόγου Μ. Μεϊει-Βτήρρογ, καθηγητοῦ στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ ̓Αμδούργου. ̓Απὸ ἑλληνικῆς πλευρᾶς, ἐκτὸς τοῦ πολὺ ἀξιόλογου ἀρχαιολόγου Β. Λαμπρινουδάκη, μετεῖχαν οἱ πανεπιστημιακοὶ καθηγητὲς Δ. Μαρωνίτης, Φ. Κακριδῆς καὶ Σπ. Ἰακωθίδης. Ὅπως εἶναι γνωστό, δίπλα σ ̓ αὐτοὺς τοὺς πανεπιστημιακοὺς εἰδικοὺς εἶχαν πληθεῖ ἀπὸ τὴν ὀργανωτικὴ ἐπιτροπὴ τοῦ συνεδρίου (δηλ. τὸν Σύλλογο γιὰ τὴ Μελέτη καὶ Διάδοση τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας), γιὰ νὰ χαταθέσουν τὶς ἀπόψεις τους, καὶ τρία στελέχη τοῦ «Δαυλοῦ». Ὁ Κ. Κουτρουθέλης, τοπογράφος-μηχανικός, ταξίαρχος τῆς Γεωγραφικῆς Ὑπηρεσίας Στρατοῦ, ὁ ὁποῖος στὴν εἰσήγησή του πρότεινε νέα χρονολόγηση τῶν Τρωϊκῶν μὲ δάση τοπογραφικὰ καὶ ἍΑψΟγΗ διοργάνωση καὶ θαυμάσιο ἀκροατήριο "Αν θὰ τηροῦσα ἀπόλυτα τὸ ἀρχαῖο ρητὸ «τὸ λακωνίζειν ἐστὶ φιλοσοφεῖν», μία λέξη θὰ ἔφτανε, γιὰ νὰ ἀποτυπώση ἀνάγλυφη τὴν ἀτμόσφαιρα τῶν γεγονότων, ποὺ ἐξελίχθηχαν στὴν μακρυνή, ἀλλὰ καὶ συνάμα φιλόξενη γῆ τῆς Βαυαρίας. Καὶ ἡ λέξη ποὺ θὰ ταίριαζε, θὰ ἦταν μία μόνο: «Επιτυχία». Σίγουρα ἀφήνοντας τὴν ̓Αθήνα καὶ πετώντας πρὸς τὴν Γεομανία, κανείς μας δὲν μποροῦσε νὰ μαντέψη τὸ μέγεθος αὐτῆς τῆς ἐπιτυχίας. ὋΟ καιρὸς ποὺ δρήκαμε στὸ Μόναχο ἦταν ὄροχερός, ἀλλὰ παράδοξα ἤπιος γιὰ τὰ ἀνάλογα ἑλληνικὰ δεδομένα. Οἱ οἰκοδεσπότες μᾶς καλωσόρισαν στὸ ἀεροδρόμιο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ μᾶς συνόδεψαν σὲ ἕνα πραγματικὰ παοαμυθένιο χωριὸ στοὺς πρόποδες τῶν "Άλπεων, τὸ "Ολσταντ, ποὺ ἦταν ταυτόχρονα ὁ χῶρος διαμονῆς μας καὶ αὐτὸς τῆς τελέσεως τοῦ συνεδρίου. "Ενα πραγματικὸ ἡσυχαστήριο, ὁ καταλληλότερος ἴσως τόπος γιὰ τὴν διεξαγωγὴ πνευματικῶν δραστηριοτήτων. Τὸ ὄράδυ κύλισε ἥσυχα λόγω καὶ τῆς σχετικῆς κούρασης, καὶ τὴν ἑπομένη ἡμέρα, καθὼς εἴχαμε τὸ πρωινὸ ἐλεύθερο, ἀποφασίσαμε νὰ πᾶμε στὸ Μόναχο γιὰ μία σύντομη γνωριμία τῆς πόλεως καὶ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερων ἀξιοθεάτων. Τὰ τόσα μουσεῖα σίγουρα ἀποτελοῦσαν ἕνα πρόὄλήμα στὶς ὅποιες φιλομαθεῖς μας διαθέσεις. Μιὰ ἀναγκαία ἐπιλογὴ ὁδήγησε τὰ δήματά μας στὸ ̓Αρχαιολογικὸ Μουσεῖο τοῦ Μονάχου καὶ στὴν περίφημη Γλυπτοθήκη. Οἱ ἐκπλήξεις ἄρχισαν νὰ διαδέχονται ἡ μία τὴν ἄλλη.