ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ ἄγνωστὸς στιχοποιὸς τοῦ παλαιοῦ δημοτικοῦ ἄσματος ποὺ ἐπεθύμει «νάταν τὸν Μάρτη µπιστικός, τὸν Αὕ- γουστο ὁραγάτης» --προφανῶς, διὰ νὰ γεύεται τὴν μυζήθραν τὴν "Ανοιξιν καὶ τὰ ποικίλα ὀπωρικὰ τὸ Θέρος--, ἐὰν ἔζη τὰς ἡμέρας µας εἰς τὴν σύγχρονον Ἑλλάδα, εἶναι βέβαιον ὅτι θὰ προετί- μα νὰ εἶναι «κομμουνιστὴς καὶ πλού- σιος», καὶ δὴ καθ᾽ ὅλας τοῦ ἔτους τὰς ἐποχάς. Θὰ εἶχε οὕτω τὰς βίλλας του, τὰ κόττερά του, τὰς «μερσεντές» τοῦ καὶ τὰ λοιπὰ τοῦ συγχρόνου πλουσίου χρειώδη, ἐνῶ ἡ ἑτέρα ἰδιότης του, ἐκεί- νη τοῦ κομμουνιστοῦ, θὰ ἔδρα ὡς ἐφη- συχαστικὸν εἰς τὰς τυχὸν συνειδησια- κὰς τύψεις του, ἀφοῦ θὰ τοῦ ἐπέτρεπεν νὰ δηλώνη, ὅτι πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ λαοῦ ἀγωνίζεται καὶ ὅτι ἡ ἰσότης εἶναι τὸ ἀπώτερον τῆς ζωῆς του ὄνειρον. Παραλλήλως θὰ τοῦ ἐξησφάλιζε καὶ τὸν τοῦ «προοδευτικοῦ» τίτλον, ἀπα- ραίτητον, ὡς γνωστόν, εἰσιτήριον διὰ τὰ «καθὼς πρέπει» σαλόνια, καθὼς καὶ τὴν ἀνέξοδον καὶ διὰ παντὸς μέ- σου προβολὴν τυχὸν μεγάλου, μικροῦ ἤ ἀνυπάρκτου ταλάντου του ἤ ἔστω «ψώνιου» εἰς τὴν νεοελληνικὴν κουλ- τουροαγοράν. ᾿Αντιθέτως, ὁπόσον θλιβερὰ ἡ ἰδιό- της τοῦ πτωχοῦ κομμουνιστοῦ! ᾿Ανα- λαμβάνει ὅλην τὴν κομματικὴν «λάν- τζαν» ---πορείας, διαδηλώσεις, κατη- χήσεις, κραυγάς, ἀφισσοκολλήσεις, χειροδικίας ἑνίοτε-- μὲ μόνην ἀντα- µοιβήν τὴν ἐλπίδα ὅτι κάποτε θὰ... ἐξι- σωθῆ. ᾿Ανέκαθεν, οἱ ἐμπορευόμενοι τὸ μα- ζικὸν κατάλοιπον τοῦ πανδωρικοῦ κυ- τίου, τὰς ἰδίας μεθόδους χρησιμο- ποιοῦν. Πωλοῦν τοῖς μετρητοῖς τὸν ἐ- πουράνιον ἤ ἐπίγειον παράδεισον --ἀναλόγως τῆς ἐποχῆς--- εἰς ἀφελεῖς ἀγοραστάς, οἱ ὁποῖοι ἁπλῶς ἐλπίζουν ὅτι, κάποια ἡμέραν, θὰ τὸν ἀπολαύ- σουν.. ἱ φοβεραί, ἀλλεπάλληλοι τῶν Σλαύων ἐπιδρομαί κατὰ τὸν 9ον αἰῶνα εἰς τὸ ἑλληνικὸν χῶρον εἶχον τοσοῦτον συγκλονίσει τὴν ἑλληνικὴν συνείδησιν καὶ τοιούτους φόβους ἐγεί- ρει ὅτι θὰ ἀφελληνίζετο τελικῶς ἡ χώ- ρα, ὥστε ὁ τότε Πατριάρχης Κων- σταντινουπόλεως Φώτιος διεκτραγω- δῶν τὴν κατάστασιν εἰς µίαν του ἐπι- στολήν ἀναφωνεῖ; «Ἐξεσλαυῖϊσθη ἅ- παν τὸ Ἰλλυρικόν!» (Ἰλλυρικόν θέµα ὠνόμαζον οἱ Βυζαντινοὶ τὸν Ἓλλαδι- κόν χῶρον). Τόσον καὶ ἐγὼ ἔχω συγκλονισθῆ μὲ τὰ κατὰ τὸ μόλις παρελθὸν θέρος συµ- βάντα εἰς τὴν ἑλληνικὴν Ἐπικράτειαν, ὥστε μοῦ ἔρχεται, παραφρὰζων τὸν Φώτιον, νὰ ἀναφωνήσω: «Ἐξεπολιτί- σθη ἅπαν τὸ Ἰλλυρικόν!» Ὡς θὰ ἔχετε καὶ σεῖς παρατηρήσει, θεώμενοι τὴν τηλοψίαν ἤ ἀναγινώκοντες τὰς ἔφημε- ρίδας, ὀρδαὶ δασυτρίχων ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐκπολιτιστῶν, σμήνη θερα- πόντων πάσης ἁἀτεχνίας, ἐπέδραμον τὸ καλοκαίρι ποὺ πέρασε καθ᾽ ἅπα- σαν τὴν Ἐπικράτειαν, μεταφέροντες εἰς τὰ παντὸς τύπου «φεστιβάλ», «γιορτές» καὶ «πολιτιστικὲς ἐκδηλώ- σεις» τὰ ἀηδέστατα ὑποπροϊόντα τῆς νεφοκουλτουριάρικης πρωτεύουσας καὶ εἰς τὰ πλέον ἀπομεμακρυσμένα σημεῖα τῆς πατρίδος µας. Ἠρκεσαν ὡρισμέναι οἰκονομικαὶ ἐπιχορηγήσεις τοῦ ἁρμοδίου ὑπουργείου, διὰ νὰ ἀνα- καλύψουν οἱ ζηλωταὶ οὗτοι τῆς «πλέ- ριας διανόησης» τὴν «ἀπολίτιστον» ὕπαιθρον, ὡς αἱ μυῖαι τὴν ζάχαριν καὶ νὰ ἐπιδράμουν «ἐκπολιτίζοντες» τοὺς