ΕΘΝΙΚΑ Ὃ Δαόίξδ, τὸ ̓Ισραὴλ καὶ τὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο Ἕνα γεγονός, ποὺ συνέδη πρὶν ἀπὸ λίγες ἑδδομάδες στὸ ἰσραηλινὸ κοινοδούλιο, ἔγινε ῇ ἀφορμή, γιὰ νὰ ξεκινήσῃ αὐτὸ τὸ ἄρθρο. Τί ἔ ἔγινε ἀκριδῶς; Ὃ ὑπουργὸς ἐξωτερικῶν Σιμὸν, Πέρες -ὅπως γράφει τὸ κυριακάτικο «Βήμα» στὶς 25/12/94 -ἐξέφρασε τὴν ἀντίθεσή του στὶς κατακτήσεις ἄλλων λαῶν ἀπὸ τὸν Δαόιὸ καὶ ἔδωσετὸν ὁρισμὸ τοῦ ̓Ιουδαϊσμοῦ ὡς «μὴ περιλα δάνοντος τὴν κατοχὴ καὶ διακυδέρνηση ἄλλων λαῶν». Τότε οἱ ὀρθόδοξοι " Εόραῖοι μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν δουλευτὴ ̓Αδραὰμ Ράδιτς τοῦ κόμματος Τορὰ ἔγιναν ἔξω φρενῶν καὶ τοῦ φώναζαν: «Δὲν εἰσαι ἐσύ, ποὺ θὰ δώσεις δαθμοὺς στὸν 4αθἰδ», καθότι ὁ Πέρες προηγουμένως εἶχε ἐπικρίνει ὁρισμένες πράξεις τοῦ 4 αδίδ. Ὃ δὲ δουλευτὴς τοῦ ἀκροδεξιοῦ κόμματος Μολεντὲτ κραύγασε: «Ὁ Δαδὶδ ἦταν, ποὺ κατέλαδε αὐτὴν τὴν γῆ». Απαντώντας τους ὁ Πέρες συνέχισε: «Δὲ ἓν εἶναι ὅλα ὃ ὅσα ἔκανε ὁ Δαόὶὸδ στὸ ἔδαφος ἢῆ στὶς στέγες ἀποδεκτὰ σὲ ἕναν ̓Εδραῖο ἢἢ κάτι ποὺ μ ̓ ἀρέσει». Μὲ λίγα λόγια ἔγινε ἕνα γενικὸ κομφούξιο, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν προταση μομφῆς χατὰ τῆς κυθέρνησης συνασπιομοῦ τοῦ ἐργατικοῦ πρωθυπουργοῦ Γιτζὰκ Ράμπιν, ποὺ ἀπερρίφθη τελικὰ μὲ ψήφους 56 ἔναντι 4]. Τί συμπέρασμα ὄγαίνει ἀπ’ ὅλα αὐτά; Σίγουρα ἡ Παλαιὰ Διαθήκ δὲν στέκει καλὰ στὰ πόδια τῆς. “Οταν μέσα στὸ ἰσραηλινὸ κοινοδούλιο ἰσραηλινὸς ὑὑπουργὸς κατηγορεῖ ἕνα ἀπ’ τὰ σημαντικότερα πρόσωπα τῆς ἑδραϊκῆς ἱστορίας καὶ θρησκείας ὀνομάξοντάς τον ἡδονοόλεψία, ὅταν λέει ὃ ὅτι δὲν εἶναι ἀποδεκτὸ τὸ ὅτι ἔόλεπε κρυφὰ ἀπὸ τὴν στέγη τὴν Βηρσαδέε, ἐνῶ ἐκείνη ἔκανε μπάνιο ἢ ὅταν τὸν κατηγορεῖ πάλι γιὰ μοιχό, ἐπειδὴ συνευρέθη τελικὰ μὲ αὐτὴν ἢ καὶ τέλος δολοφόνο, ἐπειδὴ ἔστειλε ἐσκεμμένα τὸν σύξυγό της Οὐρία στὸν πόλεμο γιὰ γὰ σκοτωθῇ, πρᾶγμα ποὺ καὶ ἔγινε, τότε τὰ προμη νύματα τῆς ἀμφισδήτησης τοῦ «θεοπνεύστου» διδλιου εἶναι πολὺ πιὸ κοντὰ ἀπ’ ὅ,τι μπορούσαμε νὰ φανταστοῦμε ποτέ. ̓Ακόμα πρέπει νὰ τονιστῇ, ὅτι ἡ καταψήφισις τῆς προτάσεως μομφῆς μὲ 56 ψήφους ὑπέρ, δηλώνει καὶ καταψήφιση τοῦ Δαδὶδ ὡς ἡδονοόλε ία, μοιχοῦ καὶ δολοφόνου, παρὰ τοὺς 4] ψήφους κατά, ποὺ δήλωναν ὅτι ὁ 4 αδὶδ ήταν «ἅγιος ἄνθρωπος» ἢ κατὰ τὸ ἑλληνικότερον «ἅγιος προπάτορας ἡμῶν (τῶν ̓ Ελλήνων)». Καὶ ἐδῶ μᾶς δημιουργεῖται τὸ ἑξῆς ἐἐρώτημα: Ὅταν οἱ ἴδιοι οἱ ̓Ισραηλινοὶ καταδικάξουν τὸν κορυφαῖο ἐθνικό τους ἥρωα καὶ τὸν ἀποκαθηλώνουν ἆ ἀπὸ τὸ θεῖο δάθρο, ὅπου τὸν εἶχαν στή σει ὡς πρότυπο θρησκευτικοῦ | ἡγέτη, τότε ἐμεῖς, καὶ συγκεκριμένα ᾗ ̓Ελληνικὴ ̓Εκκλησία, πρὸς τί ἐξακολουθεῖ νὰ τὸν θεωρεῖ ἱ ἱερὸ πρόσωπο, «ἅγιο» τοῦ ἑορτολογίου μας καὶ προπάτορα ἡμῶν τῶν Ελλήνων, καὶ κατ ̓ ἐπέκτασιν «ἱερὸ» καὶ «θεόπνευστο» διδλίο τοῦ ̓Ελληνισμοῦ τὴν Π. 4., ποὺ ἔρχονται τώρα νὰ ἀμφισδητήσουν οἱ ἴδιοι οἱ δημιουργοί της; Καὶ να τονίσουμε ἐδῶ, ὅτι ὁ Δαδὶδ δὲν ἀποτελεῖ παρὰ μόνο τὸ κερασάκι στὴν τούρτα, ἕνα μόνο παράδειγμα ἀνάμεσα στὴν πληθώρα ἐ ἐκείνη τῶν παραδειγμάτων καὶ πράξεων ποὺ ἀνευρίσκουμε στὸ διδλίο τῆς Π.4. καὶ που καθαγιάξουν μέσα ἀπ’ τὴν «ἱερότητα» τῶν προσώπων ποὺ ἐχτελοῦν τὶς πράξεις αὐτὲς καὶ τὴν «ἱερότη τα» τοῦ διδλίου αὐτοῦ ἐνέργειες ὅπως ὁ φόνος, ἡ μοιχεία, ἡ πορ νεία, ἢ ἀπάτη, ῇ αἱμομιξία καὶ ἕνα σωρὸ ἄλλες ἀκόμα, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οίθει τὸ «ἱερόν» «μας» διθλίο. Καὶ μήπως τώρα, μετὰ κι ἀπ’ αὐτὸ τὸ γεγονός, ἀποκτᾶ ἀκόμα μεγαλύτερη ἐπιχαιρότητα ἡ πρόταση ποὺ εἶχε κάνει ὁ «4 αυλὸς» μέσῳ τοῦ κεντρικοῦ του ἄρθρου (τεῦχος 137, Μάιος 1993, σελ. 7940) πρὸς τὴν “ερὰ Σύνοδο τῆς ̓Εκκλησίας τῆς «Ἑλλάδος, νὰ χαταργηθῇ ἡ Π.4. ὡς ἱερὸ θιθλίο τῶν "Ελλήνων, ἂν ὄχι στὸ σύνολό της, τουλάχιστον στὸ μέρος ἐκεῖνο ὅπου ἀναφέρονται, τὰ ἀνθελλη νικά της ἀποσπάσματα ῇ οἱ ἐνέργειες πποὺ ἀναφέραμε ἀνωτέρω; Ποιά ἢ ἱερότης τῆς πορνείας, τῆς μοιχείας, τοῦ φόνου, τῆς αἱμομιξίας ἐντέλει; Ἢ ποῦ ἔγκειται τὸ θεόπνευστο σὲ ἀποσπάσμα-