ΕΘΝΙΚΑ Ὃ Δαόίξδ, τὸ ᾿Ισραὴλ καὶ τὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο Ἕνα γεγονός, ποὺ συνέδη πρὶν ἀπὸ λίγες ἑδδομάδες στὸ ἰσραηλινὸ κοινοδού- λιο, ἔγινε ῇ ἀφορμή, γιὰ νὰ ξεκινήσῃ αὐτὸ τὸ ἄρθρο. Τί ἔ ἔγινε ἀκριδῶς; Ὃ ὑπουρ- γὸς ἐξωτερικῶν Σιμὸν, Πέρες -ὅπως γράφει τὸ κυριακάτικο «Βήμα» στὶς 25/12/94 -- ἐξέφρασε τὴν ἀντίθεσή του στὶς κατακτήσεις ἄλλων λαῶν ἀπὸ τὸν Δαόιὸ καὶ ἔδω- σετὸν ὁρισμὸ τοῦ ᾿Ιουδαϊσμοῦ ὡς «μὴ περιλα δάνοντος τὴν κατοχὴ καὶ διακυδέρ- νηση ἄλλων λαῶν». Τότε οἱ ὀρθόδοξοι " Εόραῖοι μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν δουλευτὴ ᾿Αδραὰμ Ράδιτς τοῦ κόμματος Τορὰ ἔγιναν ἔξω φρενῶν καὶ τοῦ φώναζαν: «Δὲν εἰσαι ἐσύ, ποὺ θὰ δώσεις δαθμοὺς στὸν 4αθἰδ», καθότι ὁ Πέρες προηγουμένως εἶχε ἐπικρίνει ὁρισμένες πράξεις τοῦ 4 αδίδ. Ὃ δὲ δουλευτὴς τοῦ ἀκροδεξιοῦ κόμματος Μολεντὲτ κραύγασε: «Ὁ Δαδὶδ ἦταν, ποὺ κατέλαδε αὐτὴν τὴν γῆ». Απαντώντας τους ὁ Πέρες συνέχισε: «Δὲ ἓν εἶναι ὅλα ὃ ὅσα ἔκανε ὁ Δαόὶὸδ στὸ ἔδαφος ἢ ῆ στὶς στέγες ἀποδεκτὰ σὲ ἕναν ᾿Εδραῖο ἢ ἢ κάτι ποὺ μ᾽ ἀρέσει». Μὲ λίγα λόγια ἔγινε ἕνα γενικὸ κομφούξιο, μὲ ἀποκορύφωμα τὴν προταση μομφῆς χατὰ τῆς κυθέρνησης συνα- σπιομοῦ τοῦ ἐργατικοῦ πρωθυπουργοῦ Γιτζὰκ Ράμπιν, ποὺ ἀπερρίφθη τελικὰ μὲ ψήφους 56 ἔναντι 4]. Τί συμπέρασμα ὄγαίνει ἀπ’ ὅλα αὐτά; Σίγουρα ἡ Παλαιὰ Διαθήκ δὲν στέκει καλὰ στὰ πόδια τῆς. “Οταν μέσα στὸ ἰσραηλινὸ κοινοδούλιο ἰσραηλινὸς ὑ ὑπουργὸς κατηγορεῖ ἕνα ἀπ’ τὰ σημαντικότερα πρόσωπα τῆς ἑδραϊκῆς ἱστορίας καὶ θρη- σκείας ὀνομάξοντάς τον ἡδονοόλεψία, ὅταν λέει ὃ ὅτι δὲν εἶναι ἀποδεκτὸ τὸ ὅτι ἔόλε- πε κρυφὰ ἀπὸ τὴν στέγη τὴν Βηρσαδέε, ἐνῶ ἐκείνη ἔκανε µπάνιο ἢ ὅταν τὸν κατη- γορεῖ πάλι γιὰ μοιχό, ἐπειδὴ συνευρέθη τελικὰ μὲ αὐτὴν ἢ καὶ τέλος δολοφόνο, ἐπειδὴ ἔστειλε ἐσκεμμένα τὸν σύξυγό της Οὐρία στὸν πόλεμο γιὰ γὰ σκοτωθῇ, πρᾶγμα ποὺ καὶ ἔγινε, τότε τὰ προµη νύματα τῆς ἀμφισδήτησης τοῦ «θεοπνεύστου» διδλιου εἶναι πολὺ πιὸ κοντὰ ἀπ’ ὅ,τι μπορούσαμε νὰ φανταστοῦμε ποτέ. ᾿Ακόμα πρέπει νὰ τονιστῇ, ὅτι ἡ καταψήφισις τῆς προτάσεως μομφῆς μὲ 56 ψήφους ὑπέρ, δηλώνει καὶ καταψήφιση τοῦ Δαδὶδ ὡς ἡδονοόλε ία, μοιχοῦ καὶ δολοφόνου, παρὰ τοὺς 4] ψήφους κατά, ποὺ δήλωναν ὅτι ὁ 4 αδὶδ ήταν «ἅγιος ἄνθρωπος» ἢ κατὰ τὸ ἑλληνικότερον «ἅγιος προπάτορας ἡμῶν (τῶν ᾿ Ελλήνων)». Καὶ ἐδῶ μᾶς δημιουργεῖται τὸ ἑξῆς ἐ ἐρώτημα: Ὅταν οἱ ἴδιοι οἱ ᾿Ισραηλινοὶ κα- ταδικάξουν τὸν κορυφαῖο ἐθνικό τους ἥρωα καὶ τὸν ἀποκαθηλώνουν ἆ ἀπὸ τὸ θεῖο δάθρο, ὅπου τὸν εἶχαν στή σει ὡς πρότυπο θρησκευτικοῦ | ἡγέτη, τότε ἐμεῖς, καὶ συ- γκεκριμένα ᾗ ᾿Ελληνικὴ ᾿Εκκλησία, πρὸς τί ἐξακολουθεῖ νὰ τὸν θεωρεῖ ἱ ἱερὸ πρό- σωπο, «ἅγιο» τοῦ ἑορτολογίου μας καὶ προπάτορα ἡμῶν τῶν Ελλήνων, καὶ κατ᾽ ἐπέ- κτασιν «ἱερὸ» καὶ «θεόπνευστο» διδλίο τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ τὴν Π. 4., ποὺ ἔρχονται τώρα νὰ ἀμφισδητήσουν οἱ ἴδιοι οἱ δημιουργοί της; Καὶ να τονίσουμε ἐδῶ, ὅτι ὁ Δαδὶδ δὲν ἀποτελεῖ παρὰ µόνο τὸ κερασάκι στὴν τούρτα, ἕνα μόνο παράδειγµα ἀνάμεσα στὴν πληθώρα ἐ ἐκείνη τῶν παραδειγμάτων καὶ πράξεων ποὺ ἀνευρίσκου- με στὸ διδλίο τῆς Π.4. καὶ που καθαγιάξουν μέσα ἀπ’ τὴν «ἱερότητα» τῶν προσώ- πων ποὺ ἐχτελοῦν τὶς πράξεις αὐτὲς καὶ τὴν «ἱερότη τα» τοῦ διδλίου αὐτοῦ ἐνέργειες ὅπως ὁ φόνος, ἡ μοιχεία, ἡ πορ νεία, ἢ ἀπάτη, ῇ αἱμομιξία καὶ ἕνα σωρὸ ἄλλες ἀκό- μα, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οίθει τὸ «ἱερόν» «μας» διθλίο. Καὶ μήπως τώρα, μετὰ κι ἀπ’ αὐτὸ τὸ γεγονός, ἀποκτᾶ ἀκόμα μεγαλύτερη ἐπι- χαιρότητα ἡ πρόταση ποὺ εἶχε κάνει ὁ «4 αυλὸς» μέσῳ τοῦ κεντρικοῦ του ἄρθρου (τεῦχος 137, Μάιος 1993, σελ. 7940) πρὸς τὴν “ερὰ Σύνοδο τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς «Ἑλλά- δος, νὰ χαταργηθῇ ἡ Π.4. ὡς ἱερὸ θιθλίο τῶν "Ελλήνων, ἂν ὄχι στὸ σύνολό της, του- λάχιστον στὸ μέρος ἐκεῖνο ὅπου ἀναφέρονται, τὰ ἀνθελλη νικά της ἀποσπάσματα ῇ οἱ ἐνέργειες π ποὺ ἀναφέραμε ἀνωτέρω; Ποιά ἢ ἱερότης τῆς πορνείας, τῆς μοιχείας, τοῦ φόνου, τῆς αἱμομιξίας ἐντέλει; Ἢ ποῦ ἔγκειται τὸ θεόπνευστο σὲ ἀποσπάσμα-