ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΙ(ΟΝ ΑΝΑΓΝ(ΣΣΤΙΣΝ Μισέλληνες «ἠρακλεῖς τῆς θυζαντινογενοῦς ναφθαλίνης ̓ ̓Αξιότιμε κ. διευθυντά, Σὲ κάθετη ἀντίθεση μὲ τὸν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅταν εἶδε νὰ προσέρχονται σ ̓ αὐτὸν μερικοὶ Ἕλληνες, ποὺ οἱ μαθητές του ἔφεραν χοντά του, ἀνεφώνησε ἐκεῖνο τὸ περίφημο «νῦν ἐδοξάσθη ὁ Υἱὸς τοῦ ̓Ανθρώπου», ὃ ἐστὶ μεθερμηνευόμενον «Οἱ ΔΟΞΑΣΑΝΤΕΣ ΜΕ, ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» (ἑρμηνευτικὴ μεγαλογράμματη ἐπιγραφή, ποὺ θρίσχεται μέχρι σήμερα στὴ μετόπη τοῦ Ἑλληνορθόδοξου κουθουχλἰου τοῦ πανἰερου ναοῦ τῆς ̓Αναστάσεως, φυλασσόμενη ἀκοίμητα ὡς «κανδήλα πίστεως» 2.000 περίπου χρόνια ἀπὸ τοὺς Ἓλληνορθόδοξους ἀκρίτες ἀδελφοὺς μοναχοὺς τῆς ἀγιοταφικῆς ἀδελφότητος), θρίσχονται ἀρχετὰ ἐδάφια τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Τοῦτο περίτρανα ἀπέδειἕε μὲ ἀτράνταχτα ἐπιχειρήματα σὲ προηγούμενα ἄρθρα του ὁ «Δαυλὸς» (τεῦχος 154: «Ο ἀνθελληνισμὸς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης» καὶ σὲ ἄλλα). Μὲ ἀφορμή τὴν πρωτοποριακή αὐτὴ μελέτη ἐπιτρέατέ μου νὰ καταθέσω χαὶ τὴ δική μου μαρτυρία, ὡς ὅπλο καὶ ἅρμα πολέμου, κατὰ τοῦ πολέμου, ὁ ὁποῖος ἔχει σχοπὸ μέσω τοῦ Διεθνοῦς Σιωνισμοῦ χαὶ τῶν νεοθαρθάρων τῆς Δύσης νὰ σθήσει, πλὴν ὅμως ματαίως, τὶς «ἡλιόχαρες καὶ ἡλιοπερίχυτες ἀκτῖνες τοῦ ἀελίου φωτός» καὶ τῆς ἀκηλίδωτης λαμπηδόνας τοῦ “Ἕλληνα λόγου καὶ τῆς ἀνώλεθρης ἑλληνικῆς σκέψης καὶ τῆς ἄφθιτης ἀνθρωποκεντρικῆς τέχνης τῶν Ἑλλήνων χλασσικῶν. Χωρὶς λοιπὸν διάθεση νὰ κινδυνολογήσω ἢ νὰ δημαγωγήσω -τέτοιες μεθοδολογίες ἀνήκουν καὶ χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ ἐφήμερους καὶ περιστασιακοὺς προπαγανδιστὲς- ὀιάζομαι νὰ ἐπισημάνω: Οἱ θέσεις τῶν γραικύλων τῆς «Νεορθοδοξίας» μ ̓ αἰχμὴ τοῦ δόρατος τὸν θλιθερὸ παπᾶ-Καντιώτη, ἀντικανονικὸ τυραννοδεσπότη τῆς Φλώρινας (ποὺ ποτὲ δὲν ἐκλέχτηχε κανονιχὰ ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ διορίσθηκε ἀπὸ ἑπταμελῆ παρασυναγωγή, ποὺ παρίστανε τὴν Ἱερὰ Σύνοδο, τὸν Μάιο τοῦ 1967, διορισμένη χι αὐτὴ μὲ ̓Αναγκαστικὸ Νόμο τῆς ἀπριλιανῆς δικτατορίας τοῦ 1967-- ἐνέργειες καὶ πράξεις καταλυτικὲς τῶν Ἱερῶν Κανόνων), καλλιέργησαν συμφέροντα καὶ ὑπέθαλψαν φιλοδοξίες μὲ ἀποτέλεσμα δύο τραγικὰ ἐπακόλουθα: τὸν ἐκκλησιαστικὀ διχασμὸ τοῦ Ἑλληνορθόδοξου ποιμνίου στὶς νευραλγικὲς Μητροπόλεις Φλωρίνης Πρεσπῶν καὶ Ἐορδαίας, Λαρίσης καὶ Τυρνάθου, Τρίκχης καὶ Σταγῶν, ̓Αττικῆς καὶ Περιχώρων, καθὼς καὶ τὴν ἀνιστόρητη καὶ ὕποπτη Καντιωτιχὴ ἐχστρατεία μεταφορᾶς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπὸ τὴν προαιώνια ἑστία του στὴν Πόλη «δίκην νομάδος» σὲ κάποια γωνιὰ τοῦ χρατιδίου μας... ̓Αφήνουμε, ὅτι ὁ Καντιωτισμὸς ἐπαίρεται, ὅτι καταστρέφει ἀρχαιολογικοὺς θησαυροὺς χι ἐπάνω τους τὴν σήμερον ἡμέραν χτίζει κακότεχνα καὶ κακόγουστα ἐκκλησιαστικὰ ντουδάρια (ἴδε: «Σάλπιγξ ̓Ορθοδοξίας»). ̓Αφήνουμε τὸν Καντιωτοχίνητο ἀνεχδιήγητο Σιαμάχη, νὰ κολυμπᾶ στὸ θοῦρχο, τὴ λάσπη καὶ τὰ περιττώματα, ποὺ ἄφθονα παρήγαγε τὸ σχουρασμένο μυαλό του γιὰ τὴν ἠθικὴ ὑπόσταση τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, παθαίνοντας κυριολεχτικὰ ἀμνησία γιὰ τὰ ὁμοφυλοφυλικὰ παπαδίστικα σκάνδαλα καὶ διαστροφὲς τῶν τελευταίων χρόνων (Ἰακωθικά, ̓Αγιορείτικα, Λαρισαϊκά, Καρδιτσιώτικα, καθὼς καὶ τὰ αἰητζοθύματα μὲ πρωταγωνιστὲς ἀνώτερους καὶ κατώτερους κληρικοὺς). «Επιλήψει με ὁ χρόνος διηγούμενον», καὶ γιαυτὸ «θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματίμου». ̓Αλλὰ καὶ γιὰ τὸν ἄλλο Ηραλλέα τῆς ὀυζαντινογενοῦς ναφθαλίνης παπᾶ- Γιώργη Μεταλληνό, χαθηγητὴ τῆς δοχη σισοφίας, τί νὰ πεῖ κανείς; Δὲν πρέπει, λέει, νὰ λεγόμαστε ' Ἕλληνες, ἀλλὰ Γραικοἰ. Οἱ Ἕλληνες ἦταν κακά παιδιά, δηλαδὴ περίπου ἐρίφια τῆς εἰδωλολατρείας, ἐ ἐνῶ καλοὶ εἶναι οἱ Γραικοὶ (ὅπως εἰρωνικὰ καὶ περιφρονητικὰ παρατσούχλιασαν οἱ Ρωμαῖοι τοὺς δοξασμένους Ἕλληνες καὶ Γραιχκία τὴν πανέμορφη γῆ τους). Προτιμᾶ τὸ ὕποπτο ντουέττο παπᾶ-Γιώργη Μεταλληνοῦ καὶ Δ. Κιτσίχη τὸν ὅρο Γραικία γιὰ τὴν Ἑλλάδα, γιατὶ ἴσως κάνει παρήχηση μὲ τὸ Γραιχυλία-εἶναι πιὸ κοντὰ τὰ δύο αὐτά! Γιὰ δὲ τὸν φθοροποιὸ ρόλο τοῦ ντουέττου αὐτοῦ ἂς ἐρωτηθεῖ ὁ διαχεχριμένος καθηγητὴς Νεοχλῆς Σαρρῆς τῆς Παντείου καὶ ὁ πρώην πρόεδρος τῶν Κωνσταντινουπολιτῶν κ. Ν. ̓Ατζέμογλου. ̓Αλλὰ γιὰ τὴ φθοροποιὸ ἐπίδραση τῶν σωόινιστικῶν-ἐθνικιστικῶν καὶ καθόλου πατριωτικῶν Φληναφημάτων ὅλων τούτων τῶν ψευτοϊστορικῶν τῆς «Νεορθοδοξίας» τόσο στὸν ἑλληνικὸ χῶρο ὅσο καὶ ἐκτὸς αὐτοῦ θὰ ἐπανέλθουμε σύντομα σὺν Θεῷ ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ φιλόξενου «Δαυλοῦ». Φιλικὰ Γιῶργος Μουστάκης Δρ. Θεολογίας-Κοινωνιολογίας, Καθηγητής 'Ὑπεύθυνος Κέντρου «ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ»